Διεθνές Στρατηγικό Management

Slides:



Advertisements
Παρόμοιες παρουσιάσεις
Προσωπικές Πωλήσεις.
Advertisements

Αλέξανδρος Σαχινίδης, ΜΒΑ, Ph.D. ΙΟΥΝΙΟΣ 2009
Ειδικά θέματα Οικονομικής Ανάπτυξης : Επιχειρηματικότητα
ΤΙΜΟΛΟΓΗΣΗ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑ: ΚΟΣΤΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ
Ανάπτυξη Επιχειρηματικότητας: από την ιδέα στην υλοποίηση Δρ. Εμμανουήλ Αλεξανδράκης 28/05/2004.
Τραπεζική Ι Κ.1 Ο ρόλος και η λειτουργία ενός τραπεζικού οργανισμού
Επιχειρηματική ιδέα Ευκαιρίες από το περιβάλλον (πόροι) Φυσικοί πόροι Ανθρωπογενείς πόροι Προσωπικές ικανότητες, δεξιότητες κλπ. ΓνώσειςΔεξιότητεςΕμπειρίεςΆλλα…
Κανάλια διανομής και παγκόσμιες αγορές
Ο ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΣ
«ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ »
ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ Ι
Ανάλυση Δυνάμεων-Αδυναμιών Ευκαιριών-Απειλών (SWOT)
ΜΚΤ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ ΑΓΟΡΑΣ
Κεφάλαιο 3: Ειδικές περιπτώσεις στην κεφαλαιακή διάρθρωση και τον υπολογισμό της Καθαράς Παρούσας Αξίας.
Αξιολόγηση Επενδύσεων στη Γεωργία (διάλεξη 5η)
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ ΜΕΘΟΔΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ & ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ 3. ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ.
Βασικές Οικονομικές Έννοιες
Το Περιβάλλον Του Αθλητικού Οργανισμού
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ (BALANCED SCORECARD)
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΚΑΙ MARKETING
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΣΕΡΡΩΝ
Επιχειρηματικο σχεδιο (business plan)
ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ και οι επιδράσεις του…. Ορισμός: Ηλεκτρονικό εμπόριο είναι η πραγματοποίηση εμπορικών συναλλαγών (αγορών προϊόντων, υπηρεσιών ή.
Κοινωνικοοικονομική Αξιολόγηση Επενδύσεων Διάλεξη 1η
ΑΡΧΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ
Ανάπτυξη Επιχειρηματικότητας: από την ιδέα στην υλοποίηση Δρ. Εμμανουήλ Αλεξανδράκης 26/03/2004.
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ
ΑΡΧΕΣ MARKETING ΟΙ ΤΟΜΕΙΣ & ΟΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΚΤ
1 Prentice Hall © 2002 International Business 3e ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 9.1 Διεθνές Στρατηγικό Management Prentice Hall © 2002 International Business.
ΕΝΟΤΗΤΑ 8η ΤΕΙ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ - ΤΜΗΜΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ - ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΤΕΡΕΛΟΣ.
1 Στρατηγικό Μάνατζμεντ Τηλεπικοινωνιών Ιεράρχηση Στρατηγικής –Επίπεδα Στρατηγικής.
Επιχειρηματικό Σχέδιο Ελαστικότητα Ζήτησης Επιχειρηματικό Σχέδιο.
 Διαφήμιση  Προωθητικές Ενέργειες  Δημόσιες Σχέσεις  Χορηγία.
ΜΕΣΑ ΑΜΕΣΗΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑ 5 η - ΜΕΡΟΣ 1 ο ΤΕΙ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ - ΤΜΗΜΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ - ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΤΕΡΕΛΟΣ.
Δημόσιος Vs Ιδιωτικός Τομέας Διαφορές - Ομοιότητες.
Πρόγραμμα Εταιρικής Ταυτότητας Διάλεξη 2. Στελέχη που ασχολούνται… Μικρομεσαίες επιχειρήσεις ▫ Ομάδα από 4-6 άτομα διαφόρων τμημάτων και ένα ανώτατο στέλεχος.
 Michael Grömling Intereconomics January 2014, Volume 49.
ΕΝΟΤΗΤΑ 1η ΤΕΙ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ - ΤΜΗΜΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ - ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΤΕΡΕΛΟΣ.
ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΑΝΕΦΑΛΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ. Β2Β ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ Το βιομηχανικό μάρκετινγκ ασχολείται με την ικανοποίηση των αγοραστικών αναγκών και απαιτήσεων.
Προσωπικές Πωλήσεις. Προσωπικές πωλήσεις είναι η προβολή των αγαθών και των υπηρεσιών μέσω των πωλητών. Είναι η προσωπική προσπάθεια να παρακινήσει κάποιον.
Ενοτητα 6. χωρεσ υποδοχησ και προελευσησ
Γεωργία Κωνσταντίνου, Διευθύντρια Προγραμμάτων Επιχειρηματικότητας
Εισαγωγή στις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς
Επιχειρηματικός Σχεδιασμός
Τιμές Μεταφοράς.
Έννοια και τρόπος διαχείρισης του Επιχειρηματικού κινδύνου (ΕΚ)
Τουριστική Διαφήμιση & Δημόσιες Σχέσεις
Κανάλια διανομής και παγκόσμιες αγορές
Διάλεξη 10η: Διανομή του Προϊόντος (Κανάλια Διανομής)
κεφαλαιο 2 το περιβαλλον
ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΛΙΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ
Ενοτητα 8. οικονομικεσ θεωριεσ διεθνων επιχειρησεων
Ομφάκινον Ομφάκινον.
MARKETING 3η διαλεξη – το μιγμα μαρκετινγκ – η τιμη
Τσίτσκαρη Ε. ΕΡΕΥΝΑ ΑΓΟΡΑΣ… Τσίτσκαρη Ε.
Αξιολόγηση εναλλακτικών επιλογών.
Διοίκηση Ποιότητας Ενότητα 3: Το κόστος της ποιότητας - Βραβεία ποιότητας Διδάσκων: Τσέλιος Δημήτριος, Καθηγητής Εφαρμογών Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων.
PROJECT Β! ΛΥΚΕΙΟΥ
Τουριστική Διαφήμιση & Δημόσιες Σχέσεις
Οι Στρατηγικές Ανταγωνισμού
Μήτρα Ανάλυσης SWOT Δυνάμεις Αδυναμίες Ευκαιρίες Απειλές.
Η έννοια της επιχείρησης
Αρχές Χρηματοοικονομικής Διοίκησης
Τεχνολογία Β’ Γυμνασίου
Συναλλαγματικός κίνδυνος
Αλέξανδρος Σαχινίδης, ΜΒΑ, Ph.D. ΙΟΥΝΙΟΣ 2009
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ 13o Γυμνάσιο Πατρών Τάξη:Β2 Μάθημα: Τεχνολογία Καθηγήτρια: Αλπέτζου Κ. Μαθητής: Tηλέμαχος Βρεττάκος Σχολικό έτος:
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ 13o Γυμνάσιο Πατρών Τάξη:Β2 Μάθημα: Τεχνολογία Καθηγήτρια: Αλπέτζου Κ. Μαθητής: Tηλέμαχος Βρεττάκος Σχολικό έτος:
Διεθνείς Επιχειρήσεις και Επενδύσεις
Μεταγράφημα παρουσίασης:

Διεθνές Στρατηγικό Management ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 9.1 Διεθνές Στρατηγικό Management Prentice Hall © 2002 International Business 3e

ΘΕΜΑΤΑ Έννοια του στρατηγικού management. Βασικές στρατηγικές των επιχειρήσεων. Διαδικασία του στρατηγικού management. Επίπεδα διεθνών στρατηγικών

Διεθνές στρατηγικό Management To Διεθνές στρατηγικό management είναι μια περιεκτική και εξελικτική διαδικασία σχεδιασμού που έχει σκοπό την εκπόνηση και εφαρμογή στρατηγικών που καθιστούν μια επιχείρηση ανταγωνιστική διεθνώς.

Διεθνείς στρατηγικές Οι διεθνείς στρατηγικές δίδουν απάντηση στις παρακάτω ερωτήσεις: Ποια προϊόντα ή υπηρεσίες σκοπεύει να πωλεί η επιχείρηση; Πού και πως θα κατασκευάσει τα προϊόντα αυτά; Πού και πως θα θα τα πωλήσει; Που και πως θα αποκτήσει τους απαραίτητους πόρους για τις παραπάνω διαδικασίες; Πως θα αντιμετωπισθούν οι ανταγωνιστές της επιχείρησης;

Διεθνείς στρατηγικές Οι διεθνείς επιχειρήσεις μπορούν να εκμεταλλεύονται τρεις πηγές ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων (που δεν τις έχουν οι εγχώριες επιχειρήσεις: Ολική – παγκόσμια αποτελεσματικότητα (Global efficiencies) Πολυεθνική ευελιξία (Multinational flexibility) Παγκόσμια εκμάθηση (Worldwide learning)

Εναλλακτικές στρατηγικές Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις υιοθετούν μια από τις 4 εναλλακτικές στρατηγικές για επιτύχουν τους τρεις στόχους (global efficiencies, multinational flexibility, and worldwide learning): Στρατηγική εγχώριας επανάληψης (Home replication strategy) Πολλαπλή εγχώρια στρατηγική (Multidomestic strategy) Ολική στρατηγική (Global strategy) Πολυεθνική στρατηγική (Transnational strategy)

Στρατηγική εγχώριας επανάληψης (Home Replication Strategy)

Πολλαπλή εγχώρια στρατηγική (The Multidomestic Strategy) Η πολυεθνική επιχείρηση λειτουργεί σαν μια συλλογή σχετικά ανεξαρτήτων θυγατρικών η κάθε μία από τις οποίες συγκεντρώνεται σε συγκεκριμένη εγχώρια αγορά. Κάθε θυγατρική καθορίζει ελεύθερα τα προϊόντα της, την στρατηγική μάρκετιγκ και τις τεχνικές παραγωγής που ικανοποιούν τις ανάγκες των τοπικών καταναλωτών.

Ολική στρατηγική (The Global Strategy) Η πολυεθνική επιχείρηση θεωρεί τον κόσμο σαν μια ενιαία αγορά και ο βασικός στόχος της είναι η δημιουργία τυποποιημένων αγαθών και υπηρεσιών που ικανοποιούν τις ανάγκες των καταναλωτών σε παγκόσμια κλίμακα. Η global strategy είναι ακριβώς η αντίθετη στρατηγική από την multidomestic strategy.

Πολυεθνική στρατηγική (The Transnational Strategy) Η πολυεθνική επιχείρηση συνδυάζει τα οφέλη της global strategy με τα οφέλη και τα πλεονεκτήματα της multidomestic strategy.

Συστατικά της διεθνούς στρατηγικής Ειδική υπεροχή (Distinctive competence) Σκοπός λειτουργιών (Scope of operations) Κατανομή των πόρων (Resource deployment) Συνεργασία (Synergy)

Ειδική υπεροχή (Distinctive Competence) Η ειδική υπεροχή δίδει απάντηση στο ερώτημα «τι κάνει πού καλά η επιχείρηση σε σύγκριση με τους ανταγωνιστές;» Η ειδική υπεροχή της επιχείρησης μπορεί να προέρχεται από την υπεροχή στην τεχνολογία, αποτελεσματικά δίκτυα διανομής, πολύ καλές οργανωτικές πρακτικές ή από γενικά αποδεκτά brand names.

“Σκοπός” λειτουργιών (Scope of Operations) O «σκοπός» (scope) των λειτουργιών απαντά στο ερώτημα «που θα λάβουν χώρα οι επιχειρηματικές δραστηριότητες». Ο «σκοπός» μπορεί να ορισθεί με όρους γεωγραφικών περιοχών όπως χώρες, περιοχές χωρών η/και ομάδες χωρών. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε αγορές ή προϊόντα σε μια ή πολλές περιοχές όπως η αγορά υψηλής ποιότητας ή η αγορά χαμηλού κόστους ή άλλες μορφές αγορών.

Κατανομή των πόρων (Resource deployment) Η κατανομή των πόρων απαντά στο ερώτημα «Με δεδομένες τις αγορές που θα λάβει χώρα η επιχειρηματική δραστηριότητα πως θα κατανεμηθούν οι πόροι; (ίση ή άνιση κατανομή πόρων στις αγορές;)

Συνεργασία (Synergy) Η συνεργασία απαντά στο ερώτημα “Πως τα διάφορα τμήματα της επιχείρησης ωφελούν το ένα το άλλο;” Ο στόχος της συνεργασίας είναι να δημιουργήσει μια κατάσταση όπου το σύνολο είναι πιο μεγάλο από το άθροισμα διαφόρων τμημάτων. (the whole is greater than the sum of the parts).

Ανάπτυξη διεθνών στρατηγικών (Developing International Strategies) Στάδια ανάπτυξης διεθνών στρατηγικών: Σχηματισμός στρατηγικής (Strategy formulation) Εφαρμογή Στρατηγικής (Strategy implementation)

Σχηματισμός στρατηγικής (Strategy formulation) Στον σχηματισμό στρατηγικής η επιχείρηση καθορίζει τους στόχους της και το στρατηγικό σχέδιο που θα οδηγήσει στην επίτευξη των στόχων αυτών. Στον σχηματισμό διεθνούς στρατηγικής οι managers αναπτύσσουν, εντοπίζουν και συμφωνούν στις αγορές που θα εισέλθουν (ή θα αποχωρήσουν) και στους τρόπους που θα χρησιμοποιήσουν στον ανταγωνισμό στις αγορές αυτές.

Εφαρμογή Στρατηγικής (Strategy implementation) Στη εφαρμογή στρατηγικής αναπτύσσει τις τακτικές για να επιτύχει τις διεθνείς στρατηγικές που έχει ήδη σχεδιάσει.

SWOT Analysis Με την ανάλυση SWOT (SWOT analysis) η επιχείρηση εντοπίζει τα δυνατά σημεία της, τις αδυναμίες της, τις ευκαιρίες και τις απειλές που αντιμετωπίζει (strengths, weaknesses, opportunities, and threats).

Στρατηγικοί στόχοι (Strategic Goals) Οι στρατηγικοί στόχοι είναι οι βασικοί στόχοι που η επιχείρηση επιθυμεί να επιτύχει. Οι στόχοι αυτοί πρέπει να είναι μετρήσιμοι, εφικτοί και να υπάρχει χρονικό όριο για την επίτευξή των. Πρέπει να να απαντώνται οι ερωτήσεις πόσο, πως και πότε;

Πλαίσιο ελέγχου (Control Framework) Το πλαίσιο ελέγχου είναι το σύνολο των οργανωτικών διαδικασιών σύμφωνα με το οποίο η επιχείρηση κινείται προς την επίτευξη των στρατηγικών στόχων της.

Επίπεδα διεθνούς στρατηγικής (Levels of International Strategy) Οι διεθνείς επιχειρήσεις αναπτύσσουν στρατηγικές σε τρία χωριστά επίπεδα εντός της επιχείρησης: Corporate Business Functional (λειτουργική)

Corporate Strategy Η Corporate strategy προσπαθεί να ορίσει ο πεδίο όπου η επιχείρηση σχεδιάζει να λειτουργήσει. Η επιχείρηση μπορεί να υιοθετήσει τρεις τύπους corporate strategy: Απλή επιχειρησιακή στρατηγική (Single business strategy) Σχετιζόμενη διαφοροποιημένη στρατηγική (Related diversification strategy) Μη Σχετιζόμενη διαφοροποιημένη στρατηγική (Unrelated diversification strategy)

Business Strategy Ενώ η corporate strategy ασχολείται με την γενική οργάνωση, η business strategy συγκεντρώνεται σε συγκεκριμένες θυγατρικές ή ορισμένες μονάδες εντός της επιχείρησης. Οι δύο βασικοί τύποι της business strategy είναι: Διαφοροποίηση (Differentiation) Ηγεσία κόστους (Overall cost leadership)

Functional (λειτουργική)Strategy Οι Functional strategies προσπαθούν να δώσουν απάντηση στη ερώτηση “Πως θα διαχειρισθούμε τις λειτουργίες της χρηματοδότησης, του marketing, των ανθρώπινων πόρων της έρευνας και της ανάπτυξης με τρόπους που είναι συνεπείς με τις διεθνείς επιχειρησιακές στρατηγικές που έχουμε επιλέξει;”

Συνήθεις λειτουργικές στρατηγικές (Functional Strategies) Χρηματοδοτική στρατηγική (Financial strategy) Στρατηγική Marketing (Marketing strategy) Στρατηγική λειτουργιών (Operations strategy) Στρατηγική ανθρωπίνων πόρων (Human resource strategy) Στρατηγική έρευνας και ανάπτυξης (Research and development strategy)

Στρατηγικές ανάλυσης και εισόδου στις ξένες αγορές (1ο μέρος) ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 9.2 Στρατηγικές ανάλυσης και εισόδου στις ξένες αγορές (1ο μέρος) Prentice Hall © 2002 International Business 3e

Θέματα Aνάλυση ξένων αγορών από την επιχείρηση. Διαδικασία επιλογής από την επιχείρηση του τρόπου εισόδου σε μια ξένη αγορά. Μορφές εξαγωγών. Διεθνές licensing. Διεθνές franchising. Contract manufacturing, management contracts, και turnkey projects. Greenfield FDI , εξαγορές και συγχωνεύσεις

Ανάλυση Ξένων Αγορών Για την επίτευξη της αύξησης του μεριδίου αγοράς, των εσόδων και των κερδών, οι επιχειρήσεις ακολουθούν τα ακόλουθα τρία βήματα: Εκτίμηση εναλλακτικών αγορών Εκτίμηση κόστους, οφέλους και κινδύνων από την είσοδο σε κάθε αγορά Επιλογή των πλέον πιθανών αγορών για είσοδο ή επέκταση

Αξιολόγηση εναλλακτικών ξένων αγορών Δυνατότητες αγοράς (Market potential) Το πρώτο βήμα για να επιλεγεί μια ξένη αγορά είναι αν αξιολογηθούν οι δυνατότητες της αγοράς. Πολλές δημοσιεύσεις παρέχουν δεδομένα για τον πληθυσμό, το GDP, κατά κεφαλήν εισόδημα, και αριθμό αυτοκινήτων και τηλεοράσεων κατά κεφαλήν. Τα δεδομένα αυτά επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να έχουν μια πρώτη εικόνα για τις ξένες αγορές. Επίπεδα ανταγωνισμού (Levels of competition) Για την εκτίμηση του ανταγωνιστικού περιβάλλοντος μια επιχείρηση πρέπει να γνωρίζει το μέγεθος και τον αριθμό των επιχειρήσεων που υπάρχουν στην αγορά στόχο, τα σχετικά μερίδια αγορά τους, τις στρατηγικές τιμολόγησης και διανομής και τα δυνατά και αδύνατα σημεία τους.

Market Potential Data

Αξιολόγηση εναλλακτικών ξένων αγορών Νομικό και πολιτικό περιβάλλον Μια επιχείρηση μπορεί να μειώσει τις εξαγωγές της σε μια χώρα με υψηλούς δασμούς και να αυξήσει τις εξαγωγές της σε μια άλλη χώρα που επιβάλει λιγότερους δασμούς ή περιορισμούς στις εισαγωγές της. Επίσης μπορεί να επιλέξει να εισέλθει στην ξένη αγορά μέσω άμεσης ξένης επένδυσης (ΑΞΕ) (FDI). Κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες Η επιχείρηση επίσης πρέπει να εξετάσει διάφορες κοινωνικοοικονομικές επιδράσεις που υπάρχουν στη χώρα εισόδου οι οποίες είναι δύσκολο ν αποτιμηθούν ποσοτικά. Για να μειωθεί η αβεβαιότητα από τους ανωτέρω παράγοντες οι επιχειρήσεις προτιμούν να εισέρχονται σε αγορές χωρών που η κουλτούρα τους είναι παρόμοια με την κουλτούρα των εγχώριας αγοράς (της μητρικής επιχείρησης).

Αξιολόγηση κόστους, ωφέλειας και κινδύνων Κόστος Δύο τύποι κόστους πρέπει να εξετασθούν: άμεσο κόστος και κόστος ευκαιρίας. Το άμεσο κόστος περιλαμβάνει τις δαπάνες που έχει η επιχείρηση όταν αρχίζει μια επιχειρησιακή λειτουργία στην ξένη αγορά. Το κόστος ευκαιρίας αναφέρεται στην απώλεια κερδών από μια εναλλακτική αγορά (στην οποία η επιχείρηση δεν εισέρχεται) επειδή επιλέγει να εισέλθει στην αγορά που επιλέγει να κατανείμει τους πόρους της. Ωφέλεια Στις πιθανές ωφέλειες περιλαμβάνονται οι αναμενόμενες πωλήσεις και κέρδη από την αγορά. Άλλες ωφέλειες των ξένων αγορών είναι το χαμηλότερο κόστος, το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, η πρόσβαση σε νέα τεχνολογία, και η ευκαιρία να επιτευχθεί καλύτερη συνεργασία (synergy) με άλλες τμήματα της.

Αξιολόγηση κόστους, ωφέλειας και κινδύνων. Αξιολόγηση κόστους, ωφέλειας και κινδύνων. Κίνδυνοι Μια επιχείρηση που εισέρχεται σε μια νέα αγορά αντιμετωπίζει κινδύνους από διακυμάνσεις των συναλλαγματικών ισοτιμιών, και κινδύνους από άμεσες χρηματοοικονομικές ζημιές που οφείλονται σε λανθασμένες εκτιμήσεις των δυνατοτήτων της αγοράς.

Στρατηγικές ανάλυσης και εισόδου στις ξένες αγορές (2ο μέρος) ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 10 Στρατηγικές ανάλυσης και εισόδου στις ξένες αγορές (2ο μέρος) Prentice Hall © 2002 International Business 3e

Επιλογή του τρόπου της εισόδου στην ξένη αγορά Αφού επιλεγούν οι αγορές στόχοι, η επιχείρηση πρέπει να αποφασίσει τον τρόπο εισόδου σε αυτές. Για το σκοπό αυτό πρέπει να εξετάσει την ύπαρξη των παρακάτω πλεονεκτημάτων. Πλεονεκτήματα ιδιοκτησίας (Ownership advantages) Κατέχονται από την μητρική επιχείρηση και της προσδίδουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους ανταγωνιστές στης στον κλάδο. Πχ. τεχνολογία, τεχνογνωσία, οργανωτικές μέθοδοι, brand name. Πλεονεκτήματα εγκατάστασης (Location advantages) Παράγοντες που προέρχονται από την χώρα υποδοχής (host country) και καθιστούν την παραγωγή στην χώρα υποδοχής πιο ανταγωνιστική από την παραγωγή στην χώρα προέλευσης ( home country). Πχ. Χαμηλό εργατικό κόστος, χαμηλή φορολογία, ύπαρξη δασμών στις εισαγωγές.

Επιλογή του τρόπου της εισόδου στην ξένη αγορά Πλεονεκτήματα εσωτερικοποίησης (Internalization advantages) Οι παράγοντες αυτοί καθιστούν πιο ελκυστική την παραγωγή ενός αγαθού ή υπηρεσίας από μια επιχείρηση παρά να παραχθεί σε συνεργασία με άλλη επιχείρηση. Το κόστος εσωτερικών συναλλαγών (κόστος διαπραγματεύσεων, ελέγχου και επιβολής συμφωνιών) ελαχιστοποιείται όταν υπάρχουν τα Πλεονεκτήματα εσωτερικοποίησης.

Proactive Motivations

Reactive Motivations Reactive motivations είναι κίνητρα που ωθούν μια επιχείρηση προς τις ξένες αγορές επειδή οι ευκαιρίες είναι περιορισμένες στην εγχώρια αγορά (home country).

Μορφές εξαγωγών Έμμεσες εξαγωγές Άμεσες εξαγωγές Ενδοεπιχειρησιακές μεταβιβάσεις (Intracorporate transfers)

Έμμεσες εξαγωγές Έμμεσες εξαγωγές έχουμε όταν μια επιχείρηση πωλεί το προϊόν σε έναν εγχώριο καταναλωτή ο οποίος στη συνέχεια εξάγει το προϊόν σε την αρχική του ή σε τροποποιημένη μορφή. Μια επιχείρηση επίσης μπορεί να πωλήσει το προϊόν σε μια θυγατρική ξένης επιχείρησης η οποία στη συνέχεια το μεταφέρει στην ξένη χώρα.

Άμεσες εξαγωγές Άμεσες εξαγωγές έχουμε όταν το προϊόν πωλείται σε καταναλωτές ή διανομείς ή τελικούς χρήστες που είναι εγκατεστημένοι σε ξένη χώρα.

Ενδοεπιχειρησιακές μεταβιβάσεις (Intracorporate transfers) Η Ενδοεπιχειρησιακή μεταβίβαση είναι η πώληση αγαθών από μια επιχείρηση σε μια χώρα σε θυγατρική της επιχείρηση σε άλλη χώρα. Οι Ενδοεπιχειρησιακές μεταβιβάσεις αποτελούν σημαντικό τμήμα του διεθνούς εμπορίου. Για τις ΗΠΑ υπολογίζονται στο 40% των συνολικών εξαγωγών και εισαγωγών εμπορευμάτων.

Διαμεσολαβητές εξαγωγών Ένας εξαγωγέας μπορεί επίσης να διανείμει τα προϊόντα του στις διεθνείς αγορές χρησιμοποιώντας διαμεσολαβητές, δηλαδή τρίτους που ειδικεύονται σε εξαγωγές και εισαγωγές. Οι διαμεσολαβητές αυτοί μπορεί να έχουν την μορφή: Εταιρίες διαχείρισης εξαγωγών (Export management companies) Εταιρίες διεθνούς εμπορίου (International trading companies)

Εταιρία διαχείρισης εξαγωγών (Export Management Company) Ως πράκτορας του εξαγωγέα με προμήθεια Ως κάτοχος των προϊόντων που θα εξαχθούν

Εταιρία διεθνούς εμπορίου (Ιnternational Trading Company) Μια εταιρία διεθνούς εμπορίου αναλαμβάνει εξαγωγές και εισαγωγές διαφόρων προϊόντων για λογαριασμό της. Διαφέρει από μια εταιρία διαχείρησης εξαγωγών στο ότι αναλαμβάνει εξαγωγές και εισαγωγές. .

International Licensing Στο licensing, μια επιχείρηση που ονομάζεται licensor, χορηγεί το δικαίωμα της χρήσης της πνευματικής της ιδιοκτησίας —τεχνολογία, μέθοδοι εργασίας, ευρεσιτεχνίες, εμπορικά σήματα, copyrights, brand names – σε μια άλλη επιχείρηση που ονομάζεται licensee, έναντι αμοιβής.

Βασικοί όροι διεθνούς Licensing Την αμοιβή που θα λάβει ο licensor Τα δικαιώματα, τα προνόμια και του περιορισμούς που αναλαμβάνει ο licensee Την διάρκεια της συμφωνίας

Διεθνές Franchising (International Franchising) Στο franchising ο franchisor ασκεί περισσότερο έλεγχο αλλά παρέχει και μεγαλύτερη υποστήριξη στον franchisee από ότι συμβαίνει στην περίπτωση της σχέσης licensor-licensee.

Βασικοί όροι διεθνούς Franchising Ο franchisor πρέπει να είναι επιτυχημένος στην εγχώρια αγορά έχοντας μοναδικά προϊόντα και επιτυχείς κα δοκιμασμένες διαδικασίες παραγωγής. Οι παράγοντες που συνέβαλαν στην επιτυχία στην εγχώρια αγορά πρέπει να μπορούν να μεταφερθούν σε ξένες χώρες. Ξένοι επενδυτές (franchisees) πρέπει να ενδιαφέρονται στη σύναψη συμφωνιών franchise με τον franchisor.

Ειδικές μορφές εισόδου Η επιχείρηση μπορεί να εισέλθει στην ξένη αγορά χωρίς να πραγματοποιήσει μακροχρόνιες επενδύσεις με τους παρακάτω τρόπους: Σύμβαση για την κατασκευή του προϊόντος (Contract manufacturing) Συμβάσεις Μαnagement (Management contracts) Turnkey projects (κατασκευή της μονάδας και παράδοσή της με το κλειδί στο χέρι)

Άμεση Ξένη επένδυση (FDI) Kατασκευή νέων εγκαταστάσεων (greenfield strategy) Εξαγορά υπαρχόντων εγκαταστάσεων ή περιουσιακών στοιχείων σε ξένη χώρα ( acquisition strategy or the brownfield strategy) Συμμετοχή σε joint venture

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 11.2 Διεθνείς στρατηγικές συμμαχίες (International Strategic Alliances) –Μέρος 1ο Prentice Hall © 2002 International Business 3e

Θέματα Joint ventures. Οφέλη από στρατηγικές συμμαχίες. Τύποι στρατηγικών συμμαχιών. Τρόποι διοίκησης στρατηγικών συμμαχιών. Μειονεκτήματα στρατηγικών συμμαχιών.

Διεθνής επιχειρησιακή συνεργασία Η συνεργασία μεταξύ των διεθνών επιχειρήσεων μπορεί να πάρει πολλές μορφές όπως χρήση εγκαταστάσεων παραγωγής, κοινή χρηματοδότηση έρευνας και marketing των προϊόντων χρησιμοποιώντας η μια επιχείρηση το υπάρχον δίκτυο διανομής της άλλης. Οι μορφές αυτές συνεργασίας ονομάζονται στρατηγικές συμμαχίες (strategic alliances), δηλαδή επιχειρησιακές συμφωνίες όπου δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις επιλέγουν να συνεργαστούν για αμοιβαίο όφελος.

Joint Venture Μια joint venture είναι μια στρατηγική συμμαχία ειδικού τύπου όπου δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις συνενώνονται και δημιουργούν μια νέα οικονομική μονάδα που είναι τυπικά (νομικά) διαχωρισμένη από τις επιχειρήσεις που τη δημιούργησαν.

Οφέλη στρατηγικών συμμαχιών Οι επιχειρήσεις που δημιουργούν στρατηγικές συμμαχίες έχουν τα παρακάτω οφέλη: Διευκόλυνση εισόδου στην αγορά Καταμερισμό του κινδύνου. Συμμετοχή στη γνώση Συνεργασία και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα

Διευκόλυνση εισόδου στην αγορά Η επιχείρηση που θέλει να εισέλθει σε μια νέα αγορά συχνά αντιμετωπίζει εμπόδια όπως αυξημένο ανταγωνισμό και αυστηρούς κανονισμούς από την τοπική κυβέρνηση. Συμμαχώντας με μια τοπική επιχείρηση μπορεί διευκολυνθεί η είσοδός της στην νέα αγορά. Με την δημιουργία στρατηγικής συμμαχίας μπορεί να επιτύχει τα οφέλη της γρήγορης εισόδου με χαμηλό κόστος.

Καταμερισμός του κινδύνου Οι στρατηγικές συμμαχίες μπορεί να μειώσουν ή τους κινδύνους των ατομικών επιχειρήσεων που συμμετέχουν. Για παράδειγμα η Boeing μια πετυχημένη εταιρία κατασκευής αεροσκαφών ήθελε να μειώσει τον χρηματοοικονομικό κίνδυνο της δημιουργίας του αεροσκάφους 777. Έτσι συνεργάστηκε με τις Ιαπωνικές Fuji, Mitsubishi και Kawasaki στις οποίες παρεχώρησε το 20% του project.

Συμμετοχή στη γνώση Ένας άλλος λόγος για τη δημιουργία στρατηγικών συμμαχιών είναι η απόκτηση εξειδικευμένων γνώσεων. Η επιχείρηση θέλει να μάθει περισσότερα για την παραγωγή κάποιου προϊόντος, για την απόκτηση ορισμένων πόρων, για την αντιμετώπιση κανονισμών τοπικών κυβερνήσεων. Οι πληροφορίες αυτές μπορούν να δοθούν από ένα τοπικό συνεταίρο.

Συνεργασία και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα Οι επιχειρήσεις μπορεί να δημιουργήσουν στρατηγικές συμμαχίες για να αποκτήσουν συνεργασία (synergy) και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Τα πλεονεκτήματα αυτά δημιουργούνται με συνδυασμό πλεονεκτημάτων που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Συνδυασμός εύκολης εισόδου στην αγορά, καταμερισμού του κινδύνου, πρόσβαση σε νέες πληροφορίες, καθιστά τις επιχειρήσεις πιο ανταγωνιστικές και έτσι εισέρχονται στην αγορά (κάνοντας χρήση στρατηγικής συμμαχίας) πιο ισχυρές από θα εισήρχοντο μεμονομένα.

Σκοπός στρατηγικών συμμαχιών (Scope of Strategic Alliances) Περιεκτικές συμμαχίες (Comprehensive Alliances) Περιεκτικές συμμαχίες (Comprehensive alliances) έχουμε όταν οι συμμετέχουσες επιχειρήσεις συμφωνούν να διεξάγουν μαζί πολλά στάδια της παραγωγικής διαδικασίας: έρευνα (R&D), σχεδιασμός, παραγωγή, marketing, και διανομή. Έτσι οι επιχειρήσεις επιτυγχάνουν μεγαλύτερη συνεργασία (synergy) μέσω του μεγάλου μεγέθους της νέας μονάδας και της αφθονίας των διαθεσίμων σε αυτήν πόρων.

Σκοπός στρατηγικών συμμαχιών (Scope of Strategic Alliances) Λειτουργικές συμμαχίες (Functional Alliances) Οι στρατηγικές συμμαχίες αφορούν μια από τις λειτουργίες της επιχείρησης. Είδη λειτουργικών συμμαχιών: Συμμαχίες παραγωγής Συμμαχίες Marketing Χρηματοοικονομικές συμμαχίες Συμμαχίες έρευνας (R&D alliances)

Συμμαχίες παραγωγής Η συμμαχία παραγωγής είναι μια λειτουργική συμμαχία όπου δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις κατασκευάζουν προϊόντα ή παρέχουν υπηρεσίες σε μια κοινή εγκατάσταση. Η εγκατάσταση αυτή μπορεί να ανήκει σε ένα από τους συνεταίρους.

Συμμαχίες Marketing H συμμαχία marketing είναι λειτουργική συμμαχία στην οποία δύο ή περισσότερες επιχειρήσεις μοιράζονται τις υπηρεσίες marketing. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο ένας εταίρος εισαγάγει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες του σε μια αγορά όπου ο άλλος εταίρος έχει ήδη παρουσία. Η επιχείρηση αυτή (με το υπάρχον δίκτυο marketing) βοηθά τον νεοεισελθόντα προωθώντας, διαφημίζοντας και/ή διανέμοντας τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες του.

Χρηματοοικονομικές συμμαχίες Η Χρηματοοικονομική συμμαχία είναι λειτουργική συμμαχία επιχειρήσεων που επιθυμούν να μειώσουν τους χρηματοοικονομικούς κινδύνους που είναι συνδεδεμένοι με την επένδυση. Οι εταίροι μπορεί Α.να συνεισφέρουν εξ΄ ίσου στην χρηματοδότηση της επένδυσης ή Β. ο ένας εταίρος να χρηματοδοτεί το μεγάλο μέρος της επένδυσης ενώ ο άλλος (που δεν μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά) να παρέχει εξειδικευμένες γνώσεις.

Συμμαχίες έρευνας (R&D alliances) Στις συμμαχίες έρευνας οι συνεταίροι συμφωνούν να εκπονήσουν κοινή έρευνα για ανάπτυξη νέων προϊόντων ή υπηρεσιών. Στην πράξη αυτές οι συμμαχίες δεν συναντώνται συχνά. Η επιστημονική γνώση μεταφέρεται μεταξύ των συνεταίρων σε ιδιωτικές ερευνητικές συνδιασκέψεις, με ανταλλαγές επιστημονικών εργασιών και αμοιβαίες επισκέψεις στα εργαστήρια των συνεταίρων.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 12.1 Διεθνείς στρατηγικές συμμαχίες (International Strategic Alliances) –Μέρος 2ο Prentice Hall © 2002 International Business 3e

Σχηματισμός στρατηγικών συμμαχιών Μια επιχείρηση που έχει σκοπό να λάβει μέρος σε μια στρατηγική συμμαχία για να επιλέξει τον εταίρο της πρέπει να εξετάσει τουλάχιστον τους παρακάτω τέσσερις: Συμβατότητα Την φύση των προϊόντων που παράγει ο πιθανός συνεταίρος. Την σχετική ασφάλεια τη συμμαχίας Tην πιθανή αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών και εκμάθηση.

Συμβατότητα Η επιχείρηση πρέπει να επιλέξει ένα συμβατό εταίρο τον οποίο πρέπει να εμπιστεύεται και να συνεργάζεται μαζί του αποτελεσματικά. Χωρίς αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ των εταίρων η συμμαχία δεν μπορεί να επιτύχει.

Η φύση των προϊόντων που παράγει ο πιθανός συνεταίρος Είναι δύσκολο η επιχείρηση Α να συνεργάζεται με μια άλλη επιχείρηση Β σε μια αγορά με την οποία να ανταγωνίζεται σε άλλη αγορά. Πολλοί ειδικοί πιστεύουν μια επιχείρηση πρέπει να συμμαχεί με εταίρους που παράγουν προϊόντα συμπληρωματικά και όχι ανταγωνιστικά με τα δικά της.

Η σχετική ασφάλεια μιας συμμαχίας Επειδή το κόστος μιας αποτυχημένης συμμαχίας είναι μεγάλο οι managers πρέπει να συγκεντρώσουν όσο πιο πολλές πληροφορίες για τον πιθανό συνεταίρο πριν δημιουργήσουν μια συμμαχία. Οι Managers πρέπει να ερευνήσουν την επιτυχία ή αποτυχία στρατηγικών συμμαχιών που συμμετείχε ο υποψήφιος εταίρος στο παρελθόν. Επίσης πρέπει να αναλυθεί η συμφωνία από την πλευρά του συνεταίρου.

Η πιθανή αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών και εκμάθηση. Πριν σχηματισθεί η στρατηγική συμμαχία οι εταίροι πρέπει να εκτιμήσουν τι πληροφορίες θα λάβει ο ένας από τον άλλο. Επίσης πρέπει κάθε εταίρος να εκτιμήσει προσεκτικά την αξία των πληροφοριών που κατέχει οι οποίες δεν πρέπει να γίνουν γνωστές στον άλλο εταίρο. Δεν πρέπει να γίνει αυτό επειδή αν η συμμαχία διαλυθεί η επιχείρηση θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση.

Μορφή ιδιοκτησίας Μια joint venture συνήθως έχει τη μορφή ανώνυμης Εταιρίας (ΑΕ) που ιδρύεται στη χώρα των δραστηριοτήτων της. Η μορφή ΑΕ έχει φορολογικά οφέλη και προστατεύει καλύτερα τα περιουσιακά της στοιχεία. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις που η μορφή ΑΕ δεν εφικτή ή επιθυμητή οι εταίροι συνήθως επιλέγουν την μορφή της εταιρίας περιορισμένης ευθύνης.

Συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού Τομέα Μια ειδική μορφή συμμαχιών είναι οι συμπράξεις δημόσιας- ιδιωτικής επιχείρησης όπου έχουμε συμμαχία μιας ιδιωτικής επιχείρησης και του κράτους. Τέτοιες συνεργασίες δημιουργούνται κάτω από ειδικές περιστάσεις όπως: Όταν το κράτος ελέγχει κάποιο πόρο (πχ. πρώτη ύλη) που θέλει να εκμεταλλευθεί μπορεί να απαιτείται η συνεργασία μια επιχείρησης που είναι ειδικευμένη στην ανάπτυξη του του πόρου αυτού. Μια επιχείρηση μπορεί να επιδιώξει να σχηματίσει σύμπραξη δημοσίου –ιδιωτικού τομέα εάν η νομοθεσία της χώρας δεν επιτρέπει επιχειρήσεις που ανήκουν εξ’ ολοκλήρου σε ξένους. Μια επιχείρηση που εισέρχεται σε μια κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία μπορεί να μη έχει άλλη επιλογή παρά να συνεργαστεί με την κυβέρνηση για να μπορέσει να λειτουργήσει.

Διοίκηση της στρατηγικής συμμαχίας Υπάρχουν τρεις τρόποι διοίκησης μιας στρατηγικής συμμαχίας: Διοίκηση της συμμαχίας και από τους δύο εταίρους (Shared management agreements) Ανάθεση της διοίκησης σε έναν από τους εταίρους (Assigned arrangements) Ανάθεση της διοίκησης σε managers της συμμαχίας (Delegated arrangements)

Διοίκηση της συμμαχίας και από τους δύο εταίρους (Shared management agreements) Mε την shared management agreement, κάθε εταίρος συμμετέχει ενεργά στην διοίκηση της συμμαχίας. Οι managers εταίρων δίδουν τις εντολές τους στους managers της συμμαχίας. Οι managers της συμμαχίας έχουν περιορισμένη δικαιοδοσία και μεταθέτουν την λήψη αποφάσεων στους managers των εταιριών που μετέχουν στην συμμαχία.

Ανάθεση της διοίκησης σε έναν από τους εταίρους (Assigned arrangements) Με την μορφή αυτή, ένας από τους εταίρους αναλαμβάνει την ευθύνη διοίκησης της στρατηγικής συμμαχίας.

Ανάθεση της διοίκησης σε managers της συμμαχίας (Delegated arrangements) Με την μορφή αυτή διοίκησης (που εφαρμόζεται στις joint ventures), οι εταίροι συμφωνούν μα μην αναμιγνύονται στην διοίκηση της συμμαχίας. Έτσι η διοίκηση ασκείται από τους managers της συμμαχίας.

Μειονεκτήματα στρατηγικών συμμαχιών Υπάρχουν οι ακόλουθες ομάδες προβλημάτων που απειλούν την επιβίωση μιας στρατηγικής συμμαχίας. Τα προβλήματα πρέπει να εξετασθούν με πολύ προσοχή όταν δημιουργείται η συμμαχία: Ασυμβατότητα των εταίρων Πρόσβαση στην πληροφόρηση Διαφωνίες στην διανομή των κερδών Απώλεια αυτονομίας Μεταβολές στις συνθήκες

Διοίκηση Διεθνούς Παραγωγής ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 12.2 Διοίκηση Διεθνούς Παραγωγής Prentice Hall © 2002 International Business 3e

ΘΕΜΑΤΑ Έννοια της διοίκησης της διεθνούς παραγωγής. Διοίκηση αλυσίδας παραγωγής και αποφάσεις κάθετης ολοκλήρωσης. Αποφάσεις εγκατάστασης. Αποφάσεις διαχείρησης αποθεμάτων. Θέματα Διοίκησης διεθνών υπηρεσιών.

Διοίκηση διεθνούς παραγωγής (International Operations Management) Η Διοίκηση διεθνούς παραγωγής περιλαμβάνει δραστηριότητες της πολυεθνικής επιχείρησης που έχουν σχέση με μετατροπή προϊόντων και εισροών (transformation-related activities).

Στρατηγικό περιεχόμενο της διοίκησης διεθνούς παραγωγής Η βασικός στόχος της διοίκησης διεθνούς παραγωγής είναι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη μεγιστοποίηση της αξίας της επιχείρησης. Για παράδειγμα εάν μια επιχείρηση ακολουθεί στρατηγική διαφοροποίησης (differentiation strategy), η διοίκηση διεθνούς παραγωγής πρέπει να δημιουργήσει αγαθά υπηρεσίες που να διαφέρουν από τα αγαθά των ανταγωνιστών.

Προβλήματα της διοίκησης διεθνούς παραγωγής Οι managers πρέπει να λάβουν αποφάσεις σε θέματα σε τρεις τομείς: Οι Resources–managers αποφασίσουν που και πως θα αποκτήσουν τους πόρους που η επιχείρηση χρειάζεται για να παράγειτα προϊόντα της Οι Location–managers πρέπει να αποφασίσουν θα κατασκευάσουν τις διοικητικές υπηρεσίες, τα γραφεία πωλήσεων κ.α. Οι Logistics–managers πρέπει να αποφασίσουν για τους τρόπους μεταφοράς και τις μεθόδους ελέγχου αποθεμάτων

Η απόφαση της κατασκευής ή αγοράς (The Make-Or-Buy Decision) Η επιχείρηση πρέπει να αποφασίσει πως θα αποκτήσει τον εξοπλισμό για να παράγει τα προϊόντα της. Ο διευθυντής παραγωγής έχει δύο επιλογές: α. Να κατασκευάσει τις εισροές ή β. Να τις αγοράσει από άλλους προμηθευτές. Ο βασικός παράγοντας που θα καθορίσει την παραπάνω απόφαση είναι το κόστος της εισροής (αν θα κατασκευασθεί μέσα στην επιχείρηση ή θα αγορασθεί).

Η απόφαση της κατασκευής ή αγοράς Παράγοντες που παίζουν ρόλο στην απόφαση για κατασκευή ή αγορά της εισροής είναι: Ο έλεγχος της επιχείρησης στην παραγωγή του προϊόντος Οι κίνδυνοι στις δύο περιπτώσεις Το μέγεθος της επένδυσης για την κατασκευή της εισροής Η ευελιξία της επιχείρησης

Έλεγχος ΄Οταν κατασκευάζεις ένα εξάρτημα υπάρχει το πλεονέκτημα ότι αυξάνεται ο έλεγχος της επιχείρησης στην ποιότητα του προϊόντος, το πρόγραμμα διανομών, στις αλλαγές στο design changes, και το κόστος. Φτιάχνοντας ένα εξάρτημα απομακρύνεται η ανάγκη για σύναψη συμβάσεων με εξωτερικούς προμηθευτές που μπορεί να είναι αρκετά δαπανηρές. Με την κατασκευή η επιχείρηση γίνεται ικανή για να επιτύχει περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης.

Κίνδυνοι Αγοράζοντας τον εξοπλισμό (εισροή) από ένα εξωτερικό προμηθευτή μειώνεται ο χρηματοδοτικός και λειτουργικός κίνδυνος (financial and operating risks). Επίσης η αγορά του εξοπλισμού μειώνει τον πολιτικό κίνδυνο που υπάρχει στην φιλοξενούσα χώρα (host country).

Το μέγεθος της επένδυσης για την κατασκευή της εισροής Aγοράζοντας τον εξοπλισμό, μειώνεται το απαιτούμενο ποσό της επένδυσης. Επίσης μειώνεται το κόστος εκπαίδευσης των εργαζομένων.

Η ευελιξία της επιχείρησης Μια επιχείρηση που αγοράζει έχει την ευελιξία να αλλάζει προμηθευτές όταν οι συνθήκες το επιβάλουν. Αυτό είναι σημαντικό όταν η τεχνολογία μεταβάλλεται με ταχύ ρυθμό.

Αποφάσεις για εγκατάσταση (Location Decisions) Για να λάβει η επιχείρηση μια απόφαση για εγκατάσταση πρέπει να εξετάσει τις παρακάτω ομάδες παραγόντων: Παράγοντες που σχετίζονται με τη χώρα (Country-related issues) Παράγοντες που σχετίζονται με το προϊόν (Product-related issues) Παράγοντες που σχετίζονται με κρατικές πολιτικές (Government policies) Οργανωτικοί παράγοντες (Organizational issues)

Διεθνείς Υπηρεσίες Ο τομέας των υπηρεσιών έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια και αποτελεί σημαντικό τμήμα των οικονομιών ειδικά των αναπτυγμένων χωρών. Έχουμε παραγωγή διεθνών υπηρεσιών όταν μια πολυεθνική επιχείρηση μετατρέπει εισροές (πόρους) σε υπηρεσίες που προσφέρουν χρησιμότητα στους καταναλωτές.

Διεθνές Μarketing (International Marketing) ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 10.2 Διεθνές Μarketing (International Marketing) Prentice Hall © 2002 International Business 3e

Θέματα Διοίκηση marketing στις διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες. Πολιτική προϊόντος και αποφάσεις στις διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες. Πολιτική τιμολόγησης στις διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες. Πολιτική προώθησης στις διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες. Θέματα διανομής στις διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Marketing Marketing είναι διαδικασία σχεδιασμού και εκτέλεσης τιμολόγησης, προώθησης και διανομής ιδεών αγαθών και υπηρεσιών για την ικανοποίηση ατομικών και ομαδικών στόχων.

Μίγμα Marketing (The Marketing Mix) Όταν η πολυεθνική επιχείρηση αποφασίσει να εισέλθει σε μια συγκεκριμένη ξένη αγορά, πρέπει να λάβει αποφάσεις στα παρακάτω θέματα: Πως θα αναπτύξει τα προϊόντα Πως θα τιμολογήσει τα προϊόντα Πως θα πωλήσει τα προϊόντα Πως θα διανείμει τα προϊόντα στους καταναλωτές.

Μίγμα Marketing Τα παραπάνω ερωτήματα αποτελούν το Μίγμα marketing (marketing mix) και είναι γνωστά σαν τα 4 P του marketing (the four P’s of marketing): Product (προϊόν) Pricing (τιμολόγηση) Promotion (προώθηση) Place (τόπος διανομής)

Τυποποίηση και Προσαρμογή (Standardization versus Customization) Μια επιχείρηση συνήθως χρησιμοποιεί τρεις τρόπους για να αποφασίσει αν θα τυποποιήσει ή θα προσαρμόσει το μίγμα marketing: Εθνοκεντρική προσέγγιση (Ethnocentric approach) Πολυκεντρική προσέγγιση (Polycentric approach) Γαιοκεντρική προσέγγιση (Geocentric approach)

Εθνοκεντρική προσέγγιση (The Ethnocentric Approach) Με την προσέγγιση αυτή η επιχείρηση εφαρμόζει στις διεθνείς αγορές την πολιτική marketing με χρησιμοποιεί στην εγχώρια αγορά. Έτσι αποφεύγει την δαπάνη της ανάπτυξης νέων τεχνικών marketing για τους ξένους καταναλωτές. Δηλαδή η επιχείρηση πιστεύει ότι το marketing mix που λειτούργησε στην εγχώρια αγορά θα λειτουργήσει με επιτυχία στο εξωτερικό.

Πολυκεντρική προσέγγιση (The Polycentric Approach) Η προσέγγιση αυτή κοστίζει περισσότερο επειδή οι υπεύθυνοι marketing προσπαθούν να προσαρμόσουν το marketing mix in σε κάθε αγορά που εισέρχεται η επιχείρηση για να ικανοποιήσουν τις ειδικές ανάγκες των καταναλωτών. Η προσαρμογή μπορεί να αυξήσει τα έσοδα της επιχείρησης εάν επιτύχει η παραπάνω πολιτική.

Γαιοκεντρική προσέγγιση (The Geocentric Approach) Με την προσέγγιση αυτή έχουμε τυποποίηση του marketing mix. Η επιχείρηση προμηθεύει, το ίδιο προϊόν ή υπηρεσία σε διαφορετικές αγορές και χρησιμοποιεί την ίδια πολιτική marketing για να πωλήσει το προϊόν ή την υπηρεσία στην παγκόσμια αγορά.

Πολιτική Προϊόντος Μια βασική απόφαση στην πολιτική προϊόντος είναι αν η επιχείρηση στις διεθνείς αγορές θα ακολουθήσει πολιτική τυποποίησης ή πολιτική προσαρμογής στις τοπικές αγορές. Οι νόμοι και οι θεσμοί κάθε χώρας μπορούν επίσης να επηρεάσουν της πολιτική προϊόντος των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Οι χώρες συχνά επιβάλουν κανονισμούς για τα αναγραφόμενα στην ετικέτα του προϊόντος που αφορούν τα συστατικά και οδηγίες που αφορούν την υγεία. Όλες οι επιχειρήσεις εγχώριες και ξένες πρέπει να ακολουθούν αυτούς τους κανονισμούς.

Πολιτική Προϊόντος Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις συχνά υιοθετούν προϊόντα για να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές ανάγκες των τοπικών αγορών. Έτσι μεταφράζουν την ετικέτα της συσκευασίας του προϊόντος στην γλώσσα της φιλοξενούσας χώρας (host country). Το επίπεδο της οικονομικής ανάπτυξης της φιλοξενούσας χώρας μπορεί να επηρεάσει τα χαρακτηριστικά του προϊόντος. Οι καταναλωτές σε πλούσιες χώρες προτιμούν προϊόντα υψηλής ποιότητας. Στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες καταναλωτές που τους ενδιαφέρει η τιμή του προϊόντος προτιμούν φθηνότερα προϊόντα χαμηλότερης ποιότητας.

Πολιτική Προϊόντος Συνήθως η πολυεθνική επιχείρηση τυποποιεί (standardize) το brand name του προϊόντος. Έτσι μειώνει το κόστος της συσκευασίας, της διαφήμισης και του σχεδιασμού (design). Επιτυγχάνει επίσης μεταφορές των διαφημιστικών μηνυμάτων από τη μια αγορά στην άλλη.

Πολιτική τιμολόγησης Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις συνήθως επιλέγουν μια από τις παρακάτω τρεις πολιτικές τιμολόγησης: Πολιτική μιας τιμής (Standard price policy) Πολιτική δύο τιμών (Two-tiered pricing) Τιμολόγηση αγοράς (Market pricing) Μια πολυεθνική επιχείρηση που ακολουθεί την εθνοκεντρική προσέγγιση στο διεθνές marketing θα υιοθετήσει την πολιτική μιας τιμής. Δηλαδή θα χρεώνει την ίδια τιμή στα προϊόντα της ανεξάρτητα από την εθνικότητα του καταναλωτή. (ίδια τιμή παντού)

Πολιτική τιμολόγησης Μια πολυεθνική επιχείρηση που ακολουθεί την γαιοκεντρική προσέγγιση θα εφαρμόσει την πολιτική δύο τιμών. Δηλαδή θα χρεώνει μια τιμή στην εγχώρια αγορά και μια άλλη τιμή στις ξένες αγορές. Μια πολυεθνική επιχείρηση που ακολουθεί την πολυκεντρική προσέγγιση θα εφαρμόσει την πολιτική τιμολόγησης της αγοράς. Η επιχείρηση προσαρμόζει τις τιμές της ώστε να μεγιστοποιούνται τα κέρδη σε κάθε αγορά.

Τιμολόγηση αγοράς Για να εφαρμοσθεί η τιμολόγηση αγοράς πρέπει να ικανοποιούνται δύο προϋποθέσεις: Η επιχείρηση πρέπει να αντιμετωπίζει διαφορετική ζήτηση και/ή διαφορετικές συνθήκες κόστους στις χώρες που πωλεί τα προϊόντα της. Η επιχείρηση πρέπει να αποτρέψει το arbitrage. Η πολιτική τιμολόγησης της επιχείρησης πρέπει να μην επιτρέπει σ ε καταναλωτές να αγοράζουν σε χαμηλή τιμή το προϊόν σε μια χώρα και αν μεταπωλούν σε υψηλότερη τιμή σε άλλη χώρα .

Πολιτική προώθησης Η προώθηση περιλαμβάνει τις προσπάθειες της επιχείρησης να καταστήσει επιθυμητό το προϊόν της στους πιθανούς καταναλωτές. Για τις περισσότερες πολυεθνικές επιχειρήσεις η διαφήμιση είναι τι πιο σημαντικό μέρος της πολιτικής προώθησης.

Διαφήμιση Για την ανάπτυξη της διαφημιστικής στρατηγικής η επιχείρηση πρέπει να λάβει υπόψιν της τρεις παράγοντες: Το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει Τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει Τον βαθμό γενίκευσης της διαφημιστικής προσπάθειας (The extent to which the firm wants to globalize its advertising effort) Το μήνυμα της διαφήμισης είναι τα γεγονότα ή οι εντυπώσεις που ο διαφημιστής θέλει να μεταδώσει στους πιθανούς καταναλωτές.

Διαφήμιση Τα μέσα (The medium) είναι το κανάλι επικοινωνίας που χρησιμοποιεί ο διαφημιστής για να μεταδώσει το μήνυμα. Ο υπεύθυνος διαφήμισης πρέπει να μεταβάλει τα μέσα μετάδοσης της διαφήμισης στις διάφορες αγορές. Αυτό εξαρτάται από την διαθεσιμότητα των μέσων, την νομοθεσία, το βιοτικό επίπεδο το ποσοστό αναλφαβητισμού, και την πολιτιστική ομοιογένεια των διαφόρων αγορών.

Διαφήμιση Μια επιχείρηση πρέπει να αποφασίσει εάν η διαφήμιση για το προϊόν της θα είναι η ίδια παντού ή θα διαφοροποιείται σε κάθε τοπική αγορά. Το μήνυμα που θέλει να μεταδώσει η επιχείρηση πολλές φορές καθορίζει εάν η διαφήμιση θα είναι τυποποιημένη ή διαφοροποιημένη. Οι τυποποιημένες διαφημίσεις περιέχουν λιγότερο συγκεκριμένες πληροφορίες από ότι οι διαφοροποιημένες διαφημίσεις.

Προσωπικές πωλήσεις Οι προσωπικές πωλήσεις έχουν ορισμένα πλεονεκτήματα για την πολυεθνική επιχείρηση: Οι επιχειρήσεις που προσλαμβάνουν τοπικούς αντιπροσώπους είναι βέβαιοι ότι αυτοί γνωρίζουν την τοπική κουλτούρα και συνήθειες. Οι προσωπικές πωλήσεις προωθούν την στενή και προσωπική επαφή με τους καταναλωτές. Οι προσωπικές πωλήσεις καθιστούν ευκολώτερο στην επιχείρηση την απόκτηση βασικών πληροφοριών για τις τοπικές αγορές.

Προώθηση πωλήσεων Η προώθηση πωλήσεων αποτελείται από εξειδικευμένες ενέργειες marketing όπως κουπόνια, προώθηση εντός του καταστήματος, δειγματοληψία, διαφήμιση μέσω ταχυδρομείου και συμμετοχή σε εκθέσεις. Η προώθηση πωλήσεων απευθύνεται σε καταναλωτές για βραχυχρόνιο διάστημα και συνήθως αντικαθίσταται με μακροχρόνιες και μόνιμες πολιτικές.

Δημόσιες σχέσεις Οι δημόσιες σχέσεις αποτελούνται από προσπάθειες για την βελτίωση της φήμης και της εικόνας της επιχείρησης στο κοινό. Η επίδραση των καλών δημοσίων σχέσεων είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί αλλά διαχρονικά η θετική εικόνα της πολυεθνικής επιχείρησης θα έχει θετικό αποτέλεσμα για αυτήν στην φιλοξενούσα χώρα (host country).

Θέματα διανομής Διανομή είναι η διαδικασία που μεταφέρει προϊόντα ή υπηρεσίες από την επιχείρηση στους καταναλωτές. Η πολυεθνική επιχείρηση πρέπει να επιλύσει το πρόβλημα της μεταφοράς των αγαθών (επιλέγοντας τα μέσα) από τον τόπο παραγωγής στον τόπο κατανάλωσης.

Δίκτυα διανομής Ένα δίκτυο διανομής αποτελείται από τα παρακάτω τμήματα: Τον βιομηχανικό παραγωγό που παράγει το προϊόν ή την υπηρεσία. Τον χοντρέμπορο που αγοράζει το προϊόν από την παραγωγό και το μεταπωλεί στον λιανέμπορο. Τον λιανέμπορο που αγοράζει αοπό μτον χονυτρέμπορο και πωλεί στους καταναλωτές. Τον καταναλωτή που αγοράζει το προϊόν ή την υπηρεσία για τελική κατανάλωση.

Διεθνές Xρηματoοικονομικό Μanagement ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΘΕΜΑ 11.1 Διεθνές Xρηματoοικονομικό Μanagement Prentice Hall © 2002 International Business 3e

Θέματα Τρόποι πληρωμών στο διεθνές εμπόριο. Μορφές συναλλαγματικού κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι πολυεθνικές επιχειρήσεις. Τεχνικές διαχείρισης κεφαλαίου κίνησης. Αξιολόγηση διεθνών επενδύσεων. Πηγές κεφαλαίου διαθέσιμες στις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Χρηματοοικονομικά θέματα διεθνούς εμπορίου Όταν γίνεται μια συναλλαγή μεταξύ πωλητή και αγοραστή από δύο διαφορετικές χώρες προκύπτουν τα παρακάτω θέματα: Πιο νόμισμα θα χρησιμοποιηθεί Πότε και πως θα ελεγχθεί η αξιοπιστία των συναλλασσομένων μερών Ποια μορφή πληρωμής θα χρησιμοποιηθεί Πως θα γίνει η χρηματοδότηση της συναλλαγής.

Επιλογή του νομίσματος Ο εξαγωγέας προτιμά η πληρωμή του να γίνει με το νόμισμα της χώρας του, ώστε να ξέρει ακριβώς το ποσό που θα λάβει από τον εισαγωγέα. Όμως και ο εισαγωγέας προτιμά να πληρώσει με νόμισμα της χώρας του ώστε να ξέρει ακριβώς το ποσό που θα πληρώσει στον εξαγωγέα. Πάνω από 70% των εξαγωγών των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών και 85% των εξαγωγών των χωρών της Λατινικής Αμερικής αποτιμώνται σε δολάρια ΗΠΑ.

Έλεγχος της αξιοπιστίας Μια τράπεζα στην χώρα του εξαγωγέα συχνά αποκτά πληροφορίες αξιοπιστίας (credit information) για τους ξένους πελάτες της μέσω του τμήματος που ασχολείται με συναλλαγές με άλλες χώρες ή μέσω μια τράπεζας στην χώρα του πελάτη που συνεργάζεται μαζί της. Η επιχείρηση που αμελεί τον έλεγχο αξιοπιστίας μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα.

Μέθοδος πληρωμής Καθορίζεται κατόπιν διαπραγμάτευσης μεταξύ εξαγωγέα και εισαγωγέα. Συνήθως έχουμε τους παρακάτω τύπους: Προκαταβολή (Payment in advance) Ανοικτός λογαριασμός (Open account) Χρήση επιταγής (Documentary collection) Εγγυητική επιστολή (Letter of credit) Με πιστωτική κάρτα (Credit cards) Με ανταλλαγή προϊόντων (Countertrade)

Χρηματοδότηση του εμπορίου Στους περισσότερους κλάδους υπάρχουν τυποποιημένες χρηματοδοτικές διευκολύνσεις. Η πολυεθνική επιχείρηση πρέπει να μπορεί να προσφέρει τις παραπάνω διευκολύνσεις στους ξένους ξένους πελάτες της. Οι τράπεζες συνήθως αναλαμβάνουν την χρηματοδότηση των εξαγωγών λαμβάνοντας επιταγές ή εγγυητικές επιστολές αγοράζοντας λογαριασμών ποσού χαμηλότερου από την ονομαστική αξία των εξαγωγών.

Διαχείριση του συναλλαγματικού κινδύνου. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τους παρακάτω τύπους συναλλαγματικού κινδύνου (χρησιμοποιείται η διεθνής ορολογία) : Transaction Translation Economic

Transaction Exposure Μια επιχείρηση αντιμετωπίζει transaction exposure όταν το χρηματοοικονομικό όφελος και κόστος της διεθνούς συναλλαγής επηρεάζεται από μεταβολές της συναλλαγματικής ισοτιμίας που γίνεται αφού η επιχείρηση έχει νομικά υποχρεωθεί να διεξάγει την συναλλαγή. Πολλές διεθνείς επιχειρηματικές δραστηριότητες που αποτιμώνται σε ξένο νόμισμα μπορούν να αντιμετωπίσουν transaction exposure, όπως: Αγορά αγαθών, υπηρεσιών ή περιουσιακών στοιχείων Πωλήσεις αγαθών, υπηρεσιών ή περιουσιακών στοιχείων Παράταση δανείων Δανεισμός χρήματος

Translation Exposure Translation exposure ή accounting exposure. είναι η επίδραση που έχουν στους ισολογισμούς της επιχείρησης οι μεταβολές των συναλλαγματικών ισοτιμιών που επιδρούν στην αξία των περιουσιακών στοιχείων των θυγατρικών εταιριών όπως αυτά αποτιμώνται σε νόμισμα της χώρας που εδρεύει η μητρική εταιρία. Εάν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες ήταν σταθερές ο κίνδυνος από translation exposure δεν θα υπήρχε.

Economic Exposure Economic exposure είναι η επίδραση στην αξία της επιχείρησης των μή αναμενόμενων μεταβολών των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Οι μακροχρόνιες επενδύσεις σε εγκαταστάσεις, εξοπλισμό και περιουσιακά στοιχεία είναι εκτεθειμένες σε economic exposure. Για την διαχείριση και ελαχιστοποίηση του κινδύνου economic exposure πρέπει να γίνεται ανάλυση και πρόβλέψη όσο το δυνατόν είναι εφικτό των μεταβολών των συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Διαχείριση κεφαλαίου κίνησης (working capital) Η διαχείριση του συναλλαγματικού κινδύνου είναι συνδεδεμένη με την διαχείριση κεφαλαίου κίνησης. Πιο συγκεκριμένα πρέπει να επιτύχει σε τρεις στόχους: Ελαχιστοποίηση των υπολοίπων των διαθεσίμων Ελαχιστοποίηση του κόστους μετατροπής νομισμάτων Ελαχιστοποίηση του συναλλαγματικού κινδύνου.

Ελαχιστοποίηση των υπολοίπων του κεφαλαίου κίνησης (Minimizing Working Capital Balances) Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις όπως και οι εγχώριες πρέπει να διαθέτουν διαθέσιμα για δύο λόγους: Να εξυπηρετούν τις καθημερινές συναλλαγές Να είναι καλυμμένη η επιχείρηση σε περίπτωση μη αναμενόμενης ανάγκης για μετρητά. Μια τεχνική που χρησιμοποιούν οι πολυεθνικές για την ελαχιστοποίηση των διαθεσίμων είναι η κεντρική διαχείριση διαθεσίμων (centralized cash management).

Ελαχιστοποίηση του κόστους μετατροπής νομισμάτων Για μεγάλες συναλλαγές που συνεπάγονται δύο νομίσματα το κόστος μετατροπής νομισμάτων συνήθως είναι γύρω στο 0.3% της αξίας της συναλλαγής. Το κόστος αυτό μπορεί να μειωθεί εάν οι θυγατρικές χρησιμοποιήσουν το bilateral netting (διμερής εκκαθάριση)στις μεταξύ τους εσωτερικές συναλλαγές. Το κόστος μετατροπής νομισμάτων μπορεί να μειωθεί περισσότερο εάν η πολυεθνική επιχείρηση χρησιμοποιήσει το multilateral netting (πολυμερής εκκαθάριση), η οποία εφαρμόζεται μεταξύ τριών ή περισσότερων οικονομικών μονάδων (θυγατρικών).

Ελαχιστοποίηση συναλλαγματικού κινδύνου Οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν την λεγόμενη στρατηγική leads and lags strategy. Σύμφωνα με αυτήν προσπαθούν να αυξάνουν τα διαθέσιμα σε νομίσματα που αναμένεται να ανατιμηθούν και να μειώσουν τα διαθέσιμα σε νομίσματα που αναμένεται να υποτιμηθούν.

Διεθνής αξιολόγηση επενδύσεων Οι πιο σημαντικές και συνήθως χρησιμοποιούμενες μέθοδοι αξιολόγησης επενδύσεων είναι: Καθαρή παρούσα αξία (Net present value) Ποσοστό εσωτερικής απόδοσης (Internal rate of return) Περίοδος Payback

Εσωτερικές πηγές κεφαλαίου Οι χρηματοροές που προέρχονται από την μητρική εταιρία και τις θυγατρικές αποτελούν μία πηγή άντλησης κεφαλαίων. Η δυνατότητα της μητρικής εταιρίας να μετακινεί κεφάλαια μεταξύ των θυγατρικών υπόκειται σε δύο νομικούς περιορισμούς: Εάν η θυγατρική δεν ανήκει εξ’ ολοκλήρου στην μητρική εταιρία, η μητρική πρέπει να σέβεται τα δικαιώματα και των άλλων μετόχων της θυγατρικής. Πολλές χώρες επιβάλουν περιορισμούς στον επαναπατρισμό των κερδών (από θυγατρικές προς την μητρική), μπλοκάροντας έτσι τις ενδοεπιχειρησιακές μετακινήσεις κεφαλαίων.

Εσωτερικές πηγές κεφαλαίου Η μητρική εταιρία μπορεί επίσης να μετακινεί κεφάλαια μεταξύ μονάδων της προσαρμόζοντας τις «ενδοομιλικές» τιμές (transfer prices) που χρεώνονται για αγαθά και υπηρεσίες στις ενδοεπιχειρησιακές συναλλαγές μεταξύ θυγατρικών.

Εξωτερικές πηγές κεφαλαίου Για να αντλήσουν κεφάλαια από τη διεθνή αγορά πολλές πολυεθνικές εισάγουν τις μετοχές τους σε χρηματιστήρια διαφόρων χωρών. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις έχουν πολλές ευκαιρίες για να δανεισθούν κεφάλαια στην παγκόσμια αγορά σε βραχυπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη βάση. Οι τράπεζες επενδύσεων συνεχώς αναπτύσσουν νέες χρηματοοικονομικές τεχνικές για αν μειώσουν το κόστος δανεισμού για τις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Εξωτερικές πηγές κεφαλαίου Σημαντικό ρόλο στην διεθνή αγορά κεφαλαίων παίζει η αγορά swap όπου δύο επιχειρήσεις μπορούν να ανταλλάξουν τις χρηματοοικονομικές τους υποχρεώσεις. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις συχνά πραγματοποιούν swaps νομισμάτων, για να μετακινήσουν τους τόκους και τις πληρωμές από ένα λιγότερο επιθυμητό νόμισμα σε ένα πιο επιθυμητό. Οι περισσότερες διεθνείς τράπεζες ασχολούνται με swaps νομισμάτων σε μεγάλη κλίμακα.