Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Μάθημα: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Διδάσκουσα: ΔΟΜΝΑ ΜΙΧΑΗΛ Επικ. Καθηγήτρια.

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "Μάθημα: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Διδάσκουσα: ΔΟΜΝΑ ΜΙΧΑΗΛ Επικ. Καθηγήτρια."— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 Μάθημα: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Διδάσκουσα: ΔΟΜΝΑ ΜΙΧΑΗΛ Επικ. Καθηγήτρια

2 ΕΝΟΤΗΤΑ 2 η ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Αρχαία φιλοσοφία: α. Προσωκρατική φιλοσοφία από τον 6 ο αιώνα π.Χ. μέχρι περίπου τα μέσα του 5 ου αιώνα π.Χ.

3 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Οι Έλληνες της πρώϊμης εποχής, καθώς και ευρ ύ τατα λαϊκ ά στρώματα κατ ά την κλασική εποχή, κυριαρχούνταν από τη μυθική σκέψη, που συνάμα ήταν ανορθολογική και μαγική σκέψη. Οι Έλληνες της πρώϊμης εποχής, καθώς και ευρ ύ τατα λαϊκ ά στρώματα κατ ά την κλασική εποχή, κυριαρχούνταν από τη μυθική σκέψη, που συνάμα ήταν ανορθολογική και μαγική σκέψη.

4 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Η μυθική σκέψη αποτελεί το παρελθόν αλλά και το παρόν της φιλοσοφίας. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος και ο μύθος έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, με την επισήμανση ωστόσο ότι ο μύθος είναι επινόηση, ενώ ο λόγος γεννά την επιστημονική σκέψη. Η μυθική σκέψη αποτελεί το παρελθόν αλλά και το παρόν της φιλοσοφίας. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος και ο μύθος έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, με την επισήμανση ωστόσο ότι ο μύθος είναι επινόηση, ενώ ο λόγος γεννά την επιστημονική σκέψη.

5 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Με αφετηρία τη γένεση ή τη δημιουργία του κόσμου εκφράστηκαν πολλές ημιορθολογικές αντιλήψεις, δηλαδή αντιλήψεις με μυθικό χαρακτήρα, οι οποίες στην πορεία συστηματοποιήθηκαν από τον Ησίοδο στο έργο του Θεογονία.

6 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι διάφορες θεότητες, οι οποίες πρόβαλαν κάθε φορά ως αίτιο της αρχής του κόσμου, να θεωρηθούν από τον Ησίοδο ότι κατάγονται από ένα κοινό πρόγονο ή ζεύγ η προδρόμων, από τ α οποί α γεννήθηκαν κατά την κοσμολογική αρχή. Επιπλέον η μετέπειτα σκιαγράφηση από τον Πλάτωνα του φιλοσόφου- βασιλιά φαίνεται να αποτελεί προέκταση της μυθικής εικόνας του θεού ως σοφού και βασιλιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι διάφορες θεότητες, οι οποίες πρόβαλαν κάθε φορά ως αίτιο της αρχής του κόσμου, να θεωρηθούν από τον Ησίοδο ότι κατάγονται από ένα κοινό πρόγονο ή ζεύγ η προδρόμων, από τ α οποί α γεννήθηκαν κατά την κοσμολογική αρχή. Επιπλέον η μετέπειτα σκιαγράφηση από τον Πλάτωνα του φιλοσόφου- βασιλιά φαίνεται να αποτελεί προέκταση της μυθικής εικόνας του θεού ως σοφού και βασιλιά.

7 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Επομένως, πριν έρθουμε στην ορθολογική σκέψη των Ιώνων φιλοσόφων, συντελέστηκε αρχικά η μετάβαση από το μύθο στο λόγο, γεγονός που οριοθετεί και τη γένεση της φιλοσοφίας. Επομένως, πριν έρθουμε στην ορθολογική σκέψη των Ιώνων φιλοσόφων, συντελέστηκε αρχικά η μετάβαση από το μύθο στο λόγο, γεγονός που οριοθετεί και τη γένεση της φιλοσοφίας. Οι πρώτες απόπειρες να εξηγηθεί η αρχή του κόσμου περιορίζονταν σε απλές περιγραφές, τις οποίες οι άνθρωποι απέδιδαν με ανθρωπόμορφα μοντέλα. Οι πρώτες απόπειρες να εξηγηθεί η αρχή του κόσμου περιορίζονταν σε απλές περιγραφές, τις οποίες οι άνθρωποι απέδιδαν με ανθρωπόμορφα μοντέλα.

8 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Συστηματικοί φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων ας και ο Αριστοτέλης, επεδίωξαν να συνενώσουν το μύθο με το λόγο. Ο πρώτος συνέλαβε νοηματικά, μόνο με το μύθο και τα σύμβολα, τη δυαρχία των αισθητών εικόνων και των αρχέτυπων προτύπων σε μυθικές παραστάσεις. Συστηματικοί φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων ας και ο Αριστοτέλης, επεδίωξαν να συνενώσουν το μύθο με το λόγο. Ο πρώτος συνέλαβε νοηματικά, μόνο με το μύθο και τα σύμβολα, τη δυαρχία των αισθητών εικόνων και των αρχέτυπων προτύπων σε μυθικές παραστάσεις.

9 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Από τη θέση αυτή δεν είναι λίγες οι αναφορές των αρχαίων φιλοσόφων περί της απλοϊκής αντίληψης που είχε ο Όμηρος για τον κόσμο. Από τη θέση αυτή δεν είναι λίγες οι αναφορές των αρχαίων φιλοσόφων περί της απλοϊκής αντίληψης που είχε ο Όμηρος για τον κόσμο.

10 … Έτσι ο Πλάτων, προτιθ έ μενος να δείξει ότι όλα προέρχονται από τη μεταβολή και την κίνηση και τη μεταξύ τους σύγκρ ου ση, επικαλείται την κοινή με τη δικ ή του άποψη του Πρωταγόρα, του Ηράκλειτου και του Εμπεδοκλή και επαναλαμβάνει τους λόγους του Ομήρου, ο οποίος θεωρούσε τον Ωκεανό πρόγονο των θεών και μητέρα την Τηθύ, υποστηρίζοντας πως όλα είναι προϊόντα της ροής και της κίνησης. Έτσι ο Πλάτων, προτιθ έ μενος να δείξει ότι όλα προέρχονται από τη μεταβολή και την κίνηση και τη μεταξύ τους σύγκρ ου ση, επικαλείται την κοινή με τη δικ ή του άποψη του Πρωταγόρα, του Ηράκλειτου και του Εμπεδοκλή και επαναλαμβάνει τους λόγους του Ομήρου, ο οποίος θεωρούσε τον Ωκεανό πρόγονο των θεών και μητέρα την Τηθύ, υποστηρίζοντας πως όλα είναι προϊόντα της ροής και της κίνησης.

11 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Μετέπειτα και ο Αριστοτέλης αναφέρει τον Ωκεανό και την Τηθύ ως γεννήτορες του κόσμου και αναφ έ ρει ότι το νερό είναι ο όρκος των θεών. Μετέπειτα και ο Αριστοτέλης αναφέρει τον Ωκεανό και την Τηθύ ως γεννήτορες του κόσμου και αναφ έ ρει ότι το νερό είναι ο όρκος των θεών.

12 … Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αναφερθούν και οι νεοπλατωνικές περιγραφές για τις μυθολογικές αντιλήψεις των ορφικών περί κοσμογονίας. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αναφερθούν και οι νεοπλατωνικές περιγραφές για τις μυθολογικές αντιλήψεις των ορφικών περί κοσμογονίας.

13 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Το όνομα του θρακιώτη Ορφέα συνδέθηκε με τις μυστηριακές λατρείες και θεωρούνταν μαζί με τον Πυθαγόρα προφήτες, καθώς, με τη σεξουαλική Το όνομα του θρακιώτη Ορφέα συνδέθηκε με τις μυστηριακές λατρείες και θεωρούνταν μαζί με τον Πυθαγόρα προφήτες, καθώς, με τη σεξουαλική αγνότητ ά του, τις μουσικές ικανότητ έ ς του και τη μεταθανάτια προφητική δύναμή του, συνδύαζε δ ύ ο στοιχεία, τη ζωή και το θάνατο και στη συνείδηση των ανθρώπων ήταν ο προστάτης διαφόρων τελετουργιών που συνδέονταν με τα δύο ανωτέρω στοιχεία.

14 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Στις θεογονίες που εμφανίστηκαν μετά τον Ησίοδο τόσο εκείνη του χορικού ποιητή Αλκμάνα όσο και του μυθογράφου και θεογονιστή Φερεκύδη (6 ο αιώνα π.Χ.), και κυρίως του τελευταίου, αντιλαμβάνεται ο υποψιασμ έ νος αναγνώστης ότι η αντίληψή τους περί της γένεσης του κόσμου, αν και φέρει στο εσωτερικό της στοιχεία διάσπαρτα από την ησιόδεια θεογονία, δεν είναι καθαρά μυθολογική. Στις θεογονίες που εμφανίστηκαν μετά τον Ησίοδο τόσο εκείνη του χορικού ποιητή Αλκμάνα όσο και του μυθογράφου και θεογονιστή Φερεκύδη (6 ο αιώνα π.Χ.), και κυρίως του τελευταίου, αντιλαμβάνεται ο υποψιασμ έ νος αναγνώστης ότι η αντίληψή τους περί της γένεσης του κόσμου, αν και φέρει στο εσωτερικό της στοιχεία διάσπαρτα από την ησιόδεια θεογονία, δεν είναι καθαρά μυθολογική.

15 ΜΥΘΟΣ ΜΥΘΟΣ Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι ο μύθος ενείχε μια δράση και κίνηση, καθώς ενοποιούσε τα αποσπασματικά στοιχεία του κόσμου και της ζωής. Ο μύθος έδινε μια γονιμική δύναμη και μαζί μια εσωτερική αίσθηση υπερβαίνοντας την αντικειμενική και ιστορική διάσταση και δίνοντας στα γεγονότα και στον ίδιο τον κόσμο άλλες δυνατότητες και διαστάσεις από εκείνες τ η ς καθημερινότητας. Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι ο μύθος ενείχε μια δράση και κίνηση, καθώς ενοποιούσε τα αποσπασματικά στοιχεία του κόσμου και της ζωής. Ο μύθος έδινε μια γονιμική δύναμη και μαζί μια εσωτερική αίσθηση υπερβαίνοντας την αντικειμενική και ιστορική διάσταση και δίνοντας στα γεγονότα και στον ίδιο τον κόσμο άλλες δυνατότητες και διαστάσεις από εκείνες τ η ς καθημερινότητας.

16 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Ωστόσο με το μύθο ο κόσμος των θεών και η δομή και η εξέλιξη του σύμπαντος αποδίδονταν συμβολικά και με μυθολογικούς όρους. Ωστόσο με το μύθο ο κόσμος των θεών και η δομή και η εξέλιξη του σύμπαντος αποδίδονταν συμβολικά και με μυθολογικούς όρους. Η ιδέα του ανθρωπομορφικού ή της προσω πο ποίησης ήταν άμεσα συνυφασμένη με το κοινωνικό, πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον της εποχής. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι η απομάκρυνση από το μύθο και η μετάβαση στο λόγο δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η ιδέα του ανθρωπομορφικού ή της προσω πο ποίησης ήταν άμεσα συνυφασμένη με το κοινωνικό, πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον της εποχής. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι η απομάκρυνση από το μύθο και η μετάβαση στο λόγο δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

17 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ αλλά έπρεπε να δεχθε ί ουσιαστικ έ ς και αποφασιστικ έ ς συνδρομ έ ς, με αποτέλεσμα την απαλλαγή από την κλειστή παραδοσιακή κοινωνία με αντίστοιχη προσπάθεια για εξέλιξη προς μια ανοιχτή κοινωνία, στην οποία μπορούν να δημιουργηθούν νέες αξίες και να διαμορφωθούν πρωτότυπες ιδέες. αλλά έπρεπε να δεχθε ί ουσιαστικ έ ς και αποφασιστικ έ ς συνδρομ έ ς, με αποτέλεσμα την απαλλαγή από την κλειστή παραδοσιακή κοινωνία με αντίστοιχη προσπάθεια για εξέλιξη προς μια ανοιχτή κοινωνία, στην οποία μπορούν να δημιουργηθούν νέες αξίες και να διαμορφωθούν πρωτότυπες ιδέες.

18 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Αυτό βέβαια δε σημαίνει αναγκαία εξάλειψη ή κατάργηση του μύθου, αλλά πολύ περισσότερο η αλλαγή που συντελέστηκε αφορούσε στη συνύπαρξη του λόγου με το μύθο με την επικράτηση του λόγου στο μύθο, του οποίου την ενοποιητική δύναμη χρειάζεται ο λόγος. Αυτό βέβαια δε σημαίνει αναγκαία εξάλειψη ή κατάργηση του μύθου, αλλά πολύ περισσότερο η αλλαγή που συντελέστηκε αφορούσε στη συνύπαρξη του λόγου με το μύθο με την επικράτηση του λόγου στο μύθο, του οποίου την ενοποιητική δύναμη χρειάζεται ο λόγος.

19 … Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι ο Αριστοτέλης απογύμνωσε το μύθο από τις εξωτερικές διατυπώσεις του, για να κρατήσει την ουσία του, γεγονός που αναδεικνύει και το υπαρξιακό βάθος του. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι ο Αριστοτέλης απογύμνωσε το μύθο από τις εξωτερικές διατυπώσεις του, για να κρατήσει την ουσία του, γεγονός που αναδεικνύει και το υπαρξιακό βάθος του.

20 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Έτσι η παρουσία του μύθου δεν έλειψε και από τους Προσωκρατικούς, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια αυτής της αλλαγής, χρησιμοποιώντας το μύθο επικουρικά, δίνοντας προτεραιότητα στο λόγο. Έτσι η παρουσία του μύθου δεν έλειψε και από τους Προσωκρατικούς, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια αυτής της αλλαγής, χρησιμοποιώντας το μύθο επικουρικά, δίνοντας προτεραιότητα στο λόγο.

21 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ O Θαλής ( ): αρχή του κόσμου είναι το νερό. O Αναξίμανδρος ( ): αρχή και στοιχείο των πάντων το άπειρο. Ο Αναξιμένης ο Μιλήσιος ( ): αρχή ο α έ ρας η πιο λεπτή, διαπεραστική, κινητική, και πνευματική ύλη. Μόνο αυτός θα μπορούσε να αποτελέσει την πηγή και τον εσωτερικό δεσμό όλου του κόσμου. Ο αέρας ταυτίζεται με το πνεύμα ή την ψυχή, που είναι η αρχή της ζωής.

22 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Ο Πυθαγόρας ( ): Σκοπός της διδασκαλίας του είναι να πετύχει την επικοινωνία με το θεό, καθώς οι ψυχές, οι οποίες έχουν θεία προέλευση, έ χουν ως αποστολ ή και κανονιστικ ή αρχ ή να εξαγνίζονται από τους ρύπους της φυλακής του σώματος. Βασική θεωρία της πυθαγόρειας διδασκαλίας θεωρείται η άποψη ότι η ουσία των όντων είναι ο αριθμός.

23 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος ( ):ο θεός και το σύμπαν αποτελούν μια και την αυτή πραγματικότητα, είναι το μοναδικό και αμετάβλητο Ον, που εμπεριέχει την αρχή όλων των όντων. Ο θεός του Ξενοφάνη δεν ταυτίζεται με το δημιουργό του κόσμου. Πρόκειται για μια δύναμη κυρίαρχη με ρυθμιστική ενέργεια, που κινεί τα πάντα με τη δύναμη του πνεύματός του.

24 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Ο Ηράκλειτος ( ): Τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή ροή, σε συνεχή μεταβολή. Ο φιλόσοφος εξέφρασε την παγκοσμιότητα της αλλαγής, καθιστ ώ ντας κατανοητό ότι σταθερή και ακίνητη ουσία δεν υπάρχει, καθώς και η έσχατη πραγματικότητα είναι μεταβαλλόμενη ουσία που βρίσκεται σε διαρκή ροή.

25 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ O Παρμενίδης o Ελε ά της (περίπου ): σε αντίθεση προς τον Ηράκλειτο, αρνείται την πραγματικότητα της μεταβολής και της κίνησης, διότι αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη κενού χώρου, κατάσταση που θα συντελέσει στο να εισέλθει ένα αντικείμενο και θεωρεί ότι ο κεν ό ς χώρος είναι ανύπαρκτος. Ανεπιφύλακτα δέχεται τη δυαρχία και την απουσία της κίνησης, διότι κατά τις θέσεις του το Ον είναι αμετάβλητο.

26 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Ο έ σχατος πραγματικ ό ς κ ό σμος ε ί ναι το Ον και ό λα ό σα αντιλαμβαν ό μαστε δεν ε ί ναι παρ ά μ ό νο έ να πρ ά γμα, το Ον, το οπο ί ο ε ί ναι ά φθαρτο, αι ώ νιο, αδημιο ύ ργητο, αμετ ά βλητο, μοναδικ ό και αδια ί ρετο, μια ομοιογεν ή ς κοσμικ ή ουσ ί α. Το Νοειν και το Είναι ταυτίζονται, χωρίς όμως να θεωρεί τη νοητή πραγματικότητα υλική και φθαρτή, ξεχωρίζοντάς την από το φθαρτό και υλικό κόσμο.

27 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ O Ζήνων και o Μέλισσος (ακμάζουν τον 5ο αιώνα):Τα αισθητ ή ρια ό ργανα δε μας δ ί νουν αξι ό πιστες μαρτυρ ί ες. Επομ έ νως, δεν μπορο ύ με να ισχυριστο ύ με ό τι η πραγματικ ό τητα ε ί ναι πολλαπλ ή και πολ ύ μορφη. Κατ ά συν έ πεια οι αισθ ή σεις μας και οι αντιληπτικ έ ς διαδικασ ί ες ε ί ναι απατηλ έ ς, με συνέπεια οι γν ώ σεις μας για τον κ ό σμο να μην ε ί ναι αληθείς.

28 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ O Εμπεδοκλής ( ): Τα τ έ σσερα στοιχεία της φυσικής πραγματικότητας, τη φωτι ά, το νερ ό, τον αέρα και τη γη, τα ονομάζει ριζώματα. Τα πρωταρχικά αυτ ά στοιχε ί α ε ί ναι αιώνια, ίδια με τον εαυτό τους και αμετάβλητα.

29 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Στην αναδι ά ταξη των τεσσ ά ρων αυτ ώ ν στοιχε ί ων οφε ί λεται η δημιουργ ί α και η καταστροφ ή του κ ό σμου. Η αναδι ά ταξη, που ισοδυναμε ί με την κ ί νηση των στοιχε ί ων, για να συμβε ί χρει ά ζεται μια κινητ ή ρια δ ύ ναμη, που θα θ έ σει τα στοιχε ί α σε κ ί νηση. Οι δυν ά μεις που κινο ύ ν τα στοιχε ί α ή ό πως αλλι ώ ς λ έ γονται τα ριζ ώ ματα, σ ύ μφωνα με τον Εμπεδοκλ ή, ε ί ναι η φιλ ό τητα, δηλαδ ή η αγ ά πη και το νε ί κος, δηλαδ ή το μ ί σος. Με β ά ση αυτ έ ς τις δυο δυν ά μεις τε ί νουν τα στοιχε ί α να ενωθο ύ ν ή να αποσυνδεθο ύ ν.

30 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ O Αναξαγόρας ( ) :Αιτ ί α της διαμ ό ρφωσης και οργ ά νωσης των πραγμ ά των είναι μια εξωτερικ ή δ ύ ναμη, που δε γενν ά τον κ ό σμο, αλλ ά τον μορφοποιε ί. Αυτή οργαν ώ νει τον κ ό σμο, β ά σει εν ό ς σχεδ ί ου και ν ό μου που επιβ ά λλει η ί δια, την ονομ ά ζει νου. Ο νους δεν ε ί ναι θε ό ς, ο ύ τε πνε ύ μα, ε ί ναι μια υλικ ή αρχ ή, η πιο αραι ή και πιο λεπτ ή απ' ό λες τις ουσ ί ες. Ε ί ναι ά πειρος και αυτοκυβ έ ρνητος, δεν αναμιγν ύ εται με καμιά άλλη πραγματικότητα, ε ί ναι μ ό νος και αυτοσ ύ στατος. Ελ έ γχει τα έ μψυχα, τα μεγαλ ύ τερα και τα μικρ ό τερα και έ χει τον έ λεγχο ολ ό κληρης της περιστροφικ ή ς κ ί νησης.

31 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Ο Λε ύ κιππος έ ζησε τον 5ο αι.:Ο Λε ύ κιππος θε ώ ρησε ό τι τα ά τομα ε ί ναι τα έ σχατα στοιχε ί α της πραγματικ ό τητας, τα οπο ί α κινο ύ νται μ έ σα στον κεν ό χ ώ ρο. Τις απ ό ψεις του Λε ύ κιππου για τα ά τομα και την κ ί νησ ή τους στον κεν ό χ ώ ρο υιοθ έ τησε ο Δημ ό κριτος ( ).

32 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Κοινά χαρακτηριστικά της Προσωκρατικής φιλοσοφίας: 1. Το μηδ έ ν ή μη ον ε ί ναι αν ύ παρκτο, εν ώ το ον, το γ ί γνεσθαι ε ί ναι αυθ ύ παρκτα. Επομ έ νως τ ί ποτα δεν μπορε ί να γ ί νει απ ό το τ ί ποτα ( ἐ κ το ῦ μηδεν ό ς), ώ στε δεν υφ ί σταται δημιουργ ί α απ ό το μηδ έ ν και ό,τι υπ ά ρχει υπ ά ρχει αφ' εαυτο ύ.

33 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ 2. Το ον ε ί ναι ακ ί νητο. Το γ ί γνεσθαι υπ ά ρχει αφ' εαυτο ύ και υποδηλ ώ νει ό τι στην ολ ό τητ ά του ε ί ναι έ να διαρκώς παρ ό ν. Αφο ύ δεχ ό μαστε την ακιν ή σια του γ ί γνεσθαι, αυτ ό σημα ί νει κατ' επ έ κταση ό τι στο β ά θος του το γ ί γνεσθαι έ χει μια μονιμ ό τητα, μια ταυτ ό τητα, γεγον ό ς που προϋποθ έ τει ό τι για την κ ί νησ ή του πρ έ πει να υπ ά ρχει μια κινο ύ σα δ ύ ναμη, η μια ά λλη πραγματικ ό τητα που να προκαλ έ σει την κ ί νηση.

34 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ 3. Αναφα ί νεται η έ ννοια του απε ί ρου. Θεωρο ύ ν το γ ί γνεσθαι ή το ον ως ά πειρο και με αυτ ό δηλ ώ νουν το εξ ή ς: α. ό τι το ον ε ί ναι ά ναρχο και ατελε ύ τητο, β. δεν έ χει π έ ρας, δηλαδ ή δεν σχετ ί ζεται με μια δε ύ τερη πραγματικ ό τητα στην οπο ί α να καταλ ή γει και επομ έ νως να λαμβ ά νεται ως πεπερασμ έ νο.

35 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ 4. Η αναξιοπιστ ί α της αισθητηριακ ή ς πληροφ ό ρησης. Οι περισσ ό τεροι φιλ ό σοφοι, ό πως Ξενοφ ά νης, Ηρ ά κλειτος, Παρμεν ί δης, Δημ ό κριτος κ. ά. θεωρο ύ ν ό τι οι αισθ ή σεις παρ έ χουν μερικ ή γν ώ ση του πραγματικο ύ και κατ ά συν έ πεια δε μας δ ί νουν αξι ό πιστη πληροφ ό ρηση.


Κατέβασμα ppt "Μάθημα: ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Διδάσκουσα: ΔΟΜΝΑ ΜΙΧΑΗΛ Επικ. Καθηγήτρια."

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google