Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Ομάδα: «Η Αγία Πεντάδα» Τμήμα: Α’1 Υπεύθυνος καθηγητής: Γ. Καπετανάκης Σχολείο: Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης.

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "Ομάδα: «Η Αγία Πεντάδα» Τμήμα: Α’1 Υπεύθυνος καθηγητής: Γ. Καπετανάκης Σχολείο: Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης."— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1

2 Ομάδα: «Η Αγία Πεντάδα» Τμήμα: Α’1 Υπεύθυνος καθηγητής: Γ. Καπετανάκης Σχολείο: Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης

3  Γενικές πληροφορίες για τους Ψαλμούς    Ο Ψαλμός 103: αρχικό κείμενο    Ο Ψαλμός 103: μετάφραση    Ανάλυση και σχολιασμός του Ψαλμού 103    Εικόνες    Πηγές  

4 Ο ψαλμός είναι θρησκευτική ωδή, εκκλησιαστικός ύμνος. Κατά την αρχαιότητα ο ψαλμός ήταν θρησκευτικό τραγούδι με τη συνοδεία κιθάρας. Οι Ψαλμοί ή Βίβλος Ψαλμών είναι ένα κανονικό βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι αντιπροσωπευτικό έργο της λυρικής θρησκευτικής και κατατάσσεται ανάμεσα στα "αγιόγραφα" βιβλία. Λέγεται "Ψαλτήριον". Οι 150 ψαλμοί του διαιρούνται σε πέντε βιβλία. Καθένα από αυτά καταλήγει σε δοξολογία. Η διάταξη των ψαλμών δεν έχει εσωτερική ενότητα, όμως μπορεί κανείς να διακρίνει στο Ψαλτήρι ομάδες ψαλμών που συνδέονται με κοινά χαρακτηριστικά. Πριν από τη συλλογή των ψαλμών που έχουμε σήμερα προηγήθηκαν, διάφορες μικρότερες συλλογές. Οι ψαλμοί γράφτηκαν αρχικά στην εβραϊκή γλώσσα. Κατόπιν μεταφράστηκαν στα ελληνικά, στη συλλογή των Δ' που χρησιμοποιείται σήμερα στην Εκκλησία. Η Βίβλος των Ψαλμών περιέχει προσευχές, ύμνους, θρησκευτικά τραγούδια. Τα τραγούδια αυτά εκφράζουν τα θρησκευτικά συναισθήματα των Ισραηλιτών. Επίσης περιέχει και ψαλμούς ευχαριστήριους, μετάνοιας, εξομολόγησης, αγάπης και μίσους εναντίον των εχθρών.

5 ΕΥΛΟΓΕΙ, ἡ ψυχ ή μου, τ ὸ ν Κ ύ ριον. Κ ύ ριε ὁ Θε ό ς μου, ἐ μεγαλ ύ νθης σφ ό δρα, ἐ ξομολ ό γησιν κα ὶ μεγαλοπρ έ πειαν ἐ νεδ ύ σω ἀ ναβαλλ ό μενος φ ῶ ς ὡ ς ἱ μ ά τιον, ἐ κτε ί νων τ ὸ ν ο ὐ ραν ὸ ν ὡ σε ὶ δ έ ρριν· ὁ στεγ ά ζων ἐ ν ὕ δασι τ ὰ ὑ περ ῷ α α ὐ το ῦ, ὁ τιθε ὶ ς ν έ φη τ ὴ ν ἐ π ί βασιν α ὐ το ῦ, ὁ περιπατ ῶ ν ἐ π ὶ πτερ ύ γων ἀ ν έ μων· ὁ ποι ῶ ν το ὺ ς ἀ γγ έ λους α ὐ το ῦ πνε ύ ματα κα ὶ το ὺ ς λειτουργο ὺ ς α ὐ το ῦ πυρ ὸ ς φλ ό γα. ὁ θεμελι ῶ ν τ ὴ ν γ ῆ ν ἐ π ὶ τ ὴ ν ἀ σφ ά λειαν α ὐ τ ῆ ς, ο ὐ κλιθ ή σεται ε ἰ ς τ ὸ ν α ἰῶ να το ῦ α ἰῶ νος. ἄ βυσσος ὡ ς ἱ μ ά τιον τ ὸ περιβ ό λαιον α ὐ το ῦ, ἐ π ὶ τ ῶ ν ὀ ρ έ ων στ ή σονται ὕ δατα· ἀ π ὸ ἐ πιτιμ ή σε ώ ς σου φε ύ ξονται, ἀ π ὸ φων ῆ ς βροντ ῆ ς σου δειλι ά σουσιν. ἀ ναβα ί νουσιν ὄ ρη κα ὶ καταβα ί νουσι πεδ ί α ε ἰ ς τ ὸ ν τ ό πον ὃ ν ἐ θεμελ ί ωσας α ὐ τ ά · ὅ ριον ἔ θου, ὃ ο ὐ παρελε ύ σονται, ο ὐ δ ὲ ἐ πιστρ έ ψουσι καλ ύ ψαι τ ὴ ν γ ῆ ν. ὁ ἐ ξαποστ έ λλων πηγ ὰ ς ἐ ν φ ά ραγξιν, ἀ ν ὰ μ έ σον τ ῶ ν ὀ ρ έ ων διελε ύ σονται ὕ δατα· ποτιο ῦ σι π ά ντα τ ὰ θηρ ί α το ῦ ἀ γρο ῦ, προσδ έ ξονται ὄ ναγροι ε ἰ ς δ ί ψαν α ὐ τ ῶ ν· ἐ π ᾿ α ὐ τ ὰ τ ὰ πετειν ὰ το ῦ ο ὐ ρανο ῦ κατασκην ώ σει, ἐ κ μ έ σου τ ῶ ν πετρ ῶ ν δ ώ σουσι φων ή ν. ποτ ί ζων ὄ ρη ἐ κ τ ῶ ν ὑ περ ῴ ων α ὐ το ῦ, ἀ π ὸ καρπο ῦ τ ῶ ν ἔ ργων σου χορτασθ ή σεται ἡ γ ῆ. ὁ ἐ ξανατ έ λλων χ ό ρτον το ῖ ς κτ ή νεσι κα ὶ χλ ό ην τ ῇ δουλε ίᾳ τ ῶ ν ἀ νθρ ώ πων το ῦ ἐ ξαγαγε ῖ ν ἄ ρτον ἐ κ τ ῆ ς γ ῆ ς· κα ὶ ο ἶ νος ε ὐ φρα ί νει καρδ ί αν ἀ νθρ ώ που το ῦ ἱ λαρ ῦ ναι πρ ό σωπον ἐ ν ἐ λα ίῳ, κα ὶ ἄ ρτος καρδ ί αν ἀ νθρ ώ που στηρ ί ζει. χορτασθ ή σονται τ ὰ ξ ύ λα το ῦ πεδ ί ου, α ἱ κ έ δροι το ῦ Λιβ ά νου, ἃ ς ἐ φ ύ τευσας. ἐ κε ῖ στρουθ ί α ἐ ννοσσε ύ σουσι, το ῦ ἐ ρωδιο ῦ ἡ ο ἰ κ ί α ἡ γε ῖ ται α ὐ τ ῶ ν. ὄ ρη τ ὰ ὑ ψηλ ὰ τα ῖ ς ἐ λ ά φοις, π έ τρα καταφυγ ὴ το ῖ ς λαγωο ῖ ς. …

6 … ἐ πο ί ησε σελ ή νην ε ἰ ς καιρο ύ ς, ὁ ἥ λιος ἔ γνω τ ὴ ν δ ύ σιν α ὐ το ῦ. ἔ θου σκ ό τος, κα ὶ ἐ γ έ νετο ν ύ ξ· ἐ ν α ὐ τ ῇ διελε ύ σονται π ά ντα τ ὰ θηρ ί α το ῦ δρυμο ῦ. σκ ύ μνοι ὠ ρυ ό μενοι το ῦ ἁ ρπ ά σαι κα ὶ ζητ ῆ σαι παρ ὰ τ ῷ Θε ῷ βρ ῶ σιν α ὐ το ῖ ς. ἀ ν έ τειλεν ὁ ἥ λιος, κα ὶ συν ή χθησαν κα ὶ ε ἰ ς τ ὰ ς μ ά νδρας α ὐ τ ῶ ν κοιτασθ ή σονται. ἐ ξελε ύ σεται ἄ νθρωπος ἐ π ὶ τ ὸ ἔ ργον α ὐ το ῦ κα ὶ ἐ π ὶ τ ὴ ν ἐ ργασ ί αν α ὐ το ῦ ἕ ως ἑ σπ έ ρας. ὡ ς ἐ μεγαλ ύ νθη τ ὰ ἔ ργα σου, Κ ύ ριε· π ά ντα ἐ ν σοφ ίᾳ ἐ πο ί ησας, ἐ πληρ ώ θη ἡ γ ῆ τ ῆ ς κτ ί σε ώ ς σου. α ὕ τη ἡ θ ά λασσα ἡ μεγ ά λη κα ὶ ε ὐ ρ ύ χωρος, ἐ κε ῖ ἑ ρπετ ά, ὧ ν ο ὐ κ ἔ στιν ἀ ριθμ ό ς, ζ ῷ α μικρ ὰ μετ ὰ μεγ ά λων· ἐ κε ῖ πλο ῖ α διαπορε ύ ονται, δρ ά κων ο ὗ τος, ὃ ν ἔ πλασας ἐ μπα ί ζειν α ὐ τ ῇ. π ά ντα πρ ὸ ς σ ὲ προσδοκ ῶ σι, δο ῦ ναι τ ὴ ν τροφ ὴ ν α ὐ τ ῶ ν ε ἰ ς ε ὔ καιρον. δ ό ντος σου α ὐ το ῖ ς συλλ έ ξουσιν, ἀ νο ί ξαντ ό ς σου τ ὴ ν χε ῖ ρα, τ ὰ σ ύ μπαντα πλησθ ή σονται χρηστ ό τητος. ἀ ποστρ έ ψαντος δ έ σου τ ὸ πρ ό σωπον ταραχθ ή σονται· ἀ ντανελε ῖ ς τ ὸ πνε ῦ μα α ὐ τ ῶ ν, κα ὶ ἐ κλε ί ψουσι κα ὶ ε ἰ ς τ ὸ ν χο ῦ ν α ὐ τ ῶ ν ἐ πιστρ έ ψουσιν. ἐ ξαποστελε ῖ ς τ ὸ πνε ῦ μ ά σου, κα ὶ κτισθ ή σονται, κα ὶ ἀ νακαινιε ῖ ς τ ὸ πρ ό σωπον τ ῆ ς γ ῆ ς. ἤ τω ἡ δ ό ξα Κυρ ί ου ε ἰ ς το ὺ ς α ἰῶ νας, ε ὐ φρανθ ή σεται Κ ύ ριος ἐ π ὶ το ῖ ς ἔ ργοις α ὐ το ῦ · ὁ ἐ πιβλ έ πων ἐ π ὶ τ ὴ ν γ ῆ ν κα ὶ ποι ῶ ν α ὐ τ ὴ ν τρ έ μειν, ὁ ἁ πτ ό μενος τ ῶ ν ὀ ρ έ ων κα ὶ καπν ί ζονται. ᾄ σω τ ῷ Κυρ ίῳ ἐ ν τ ῇ ζω ῇ μου, ψαλ ῶ τ ῷ Θε ῷ μου ἕ ως ὑ π ά ρχω· ἡ δυνθε ί η α ὐ τ ῷ ἡ διαλογ ή μου, ἐ γ ὼ δ ὲ ε ὐ φρανθ ή σομαι ἐ π ὶ τ ῷ Κυρ ίῳ. ἐ κλε ί ποιεν ἁ μαρτωλο ὶ ἀ π ὸ τ ῆ ς γ ῆ ς κα ὶ ἄ νομοι, ὥ στε μ ὴ ὑ π ά ρχειν α ὐ το ύ ς. ε ὐ λ ό γει, ἡ ψυχ ή μου, τ ὸ ν Κ ύ ριον.

7 Κύριε, Θεέ μου, πόσο μεγάλος είσαι! Ντύθηκες λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Φόρεσες για μανδύα σου το φως… Τα σύννεφα τα κάνεις άρμα σου Πορεύεσαι πάνω στου ανέμου τα φτερά. κάνεις πηγές να τρέχουν στα φαράγγια, Ανάμεσα απ’ τα βουνά κυλούν νερά. Ποτίζονται όλα τα ζώα του αγρού… Στις όχθες τους πουλιά χτίζουν φωλιές, ανάμεσα στους θάμνους κελαηδούνε… Κάνεις χορτάρι να βλασταίνει για τα ζώα κι άλλα φυτά για τη δούλεψη των ανθρώπων Έτσι που μπορούν από τη γη να παίρνουν την τροφή τους… Έκανες το φεγγάρι για το μέτρημα του χρόνου ο ήλιος ξέρει πότε πάει στη δύση του… Πόσα θαυμαστά είναι τα έργα σου Κύριε! Τα ‘κανες όλα με σοφία, και γέμισες ολάκερη τη γη! Ανοίγεις το χέρι σου και ολόκληρο το σύμπαν γεμίζει αγαθά! Γυρνάς το πρόσωπό σου και όλα ταράζονται… Στέλνεις όμως την πνοή σου, κι όλα αμέσως ζωντανεύουν, και ξανακάνεις νέο το πρόσωπο της γης…

8 Ο Δαβίδ παρατηρούσε την υπέροχη φύση γύρω του και θαύμαζε τις ομορφιές που είχε φτιάξει ο Θεός. Πίστευε πως το νερό στις πηγές, τα βουνά, ο ήλιος, το φεγγάρι, τα φυτά, τα ζώα ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι φτιαγμένα από τον Κύριο. Πίστευε επίσης πως ο Θεός μοίρασε απλόχερα όλα τα αγαθά, ώστε τα νοήμονα όντα, οι άνθρωποι, θα τα εκμεταλλευτούν για να επιβιώσουν. Θαύμαζε επίσης ότι παντού επικρατεί η τέλεια αναλογία, ώστε όλοι να έχουν ακριβώς όσα χρειάζονται. Η ομορφιά της φύσης, η ηρεμία και η ιδέα ότι όλα αυτά ήταν φτιαγμένα από τον Θεό τον γοήτευαν και των ώθησαν να υμνήσει τα θαυμαστά έργα του Κυρίου!

9

10  diakonia.gr/bible/bible.asp?contents=old_testam ent/contents_Psalmoi.asp&main=psalmoi&file= htm diakonia.gr/bible/bible.asp?contents=old_testam ent/contents_Psalmoi.asp&main=psalmoi&file= htm  CE%BB%CE%BC%CF%8C%CF%82 CE%BB%CE%BC%CF%8C%CF%82  Βιβλίο Θρησκευτικών Α’ Γυμνασίου  Google Images

11


Κατέβασμα ppt "Ομάδα: «Η Αγία Πεντάδα» Τμήμα: Α’1 Υπεύθυνος καθηγητής: Γ. Καπετανάκης Σχολείο: Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης."

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google