Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

M aturity O nset D iabetes of the Y oung MODY. ΟΡΙΣΜΟΣ Οικογενής μορφή NIDDM Αυτοσωματική επικρατούσα κληρονομικότητα Παιδιά, έφηβοι, νέοι ενήλικες Πρωτογενής.

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "M aturity O nset D iabetes of the Y oung MODY. ΟΡΙΣΜΟΣ Οικογενής μορφή NIDDM Αυτοσωματική επικρατούσα κληρονομικότητα Παιδιά, έφηβοι, νέοι ενήλικες Πρωτογενής."— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 M aturity O nset D iabetes of the Y oung MODY

2 ΟΡΙΣΜΟΣ Οικογενής μορφή NIDDM Αυτοσωματική επικρατούσα κληρονομικότητα Παιδιά, έφηβοι, νέοι ενήλικες Πρωτογενής διαταραχή έκκρισης ινσουλίνης ΟΡΙΖΕΤΑΙ ( αναθεώρηση ADA & WHO ) Γενετική διαταραχή λειτουργίας του β-κυττάρου Υποκατηγορίες ανάλογα με το «υπεύθυνο» γονίδιο

3 ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ Πρώιμη έναρξη διαβήτη (<25 έτη) σε ένα ή περισσότερα μέλη της οικογένειας NIDDM (≥ 5 έτη χωρίς ινσουλίνη ή ↑↑↑ C-πεπτιδίου υπό ινσουλίνη) Αυτοσωματική επικρατούσα κληρονομικότητα (όμοιος φαινότυπος σε 2-3 γενεές) Σπάνια συσχέτιση με παχυσαρκία Δυσλειτουργία β-κυττάρου ( φυσιολογικά επίπεδα ινσουλίνης αλλά δυσανάλογα χαμηλά σε σχέση με την υπεργλυκαιμία )

4 Γενεαλογικό δέντρο MODY

5 Επιπολασμός MODY Ιστορικές αναφορές < 5% του συνόλου NIDDM 1928 Commidge ( οικογ. ιστορικό, ήπιος διαβήτης σε παιδιά, μακρά επιβίωση ) 1974 Tattersall ( 3 οικογένειες, ηλικία < 30, χωρίς ινσουλίνη ή κετοξέωση μετά 40 έτη νόσου, σπάνιες αγγειακές επιπλοκές, αυτοσωματική επικρατούσα κληρονομικότητα ) 1979 Fajans SS ( πρώτη αναφορά του όρου MODY, Adv. Exp.Med. Biol. 1979;119:171 )

6 Συνήθη κλινικά προφίλ Συνήθως: Ήπια, ασυμπτωματική υπεργλυκαιμία νηστείας σε μη παχύσαρκα παιδιά, εφήβους, νέους ενήλικες ή δυσανεξία γλυκόζης Σπανίως: Ταχεία εξέλιξη, ανάγκη για θεραπεία

7 MODY vs. T2D

8 MODY: Γονίδια & Μεταλλάξεις

9 Β-κύτταρο - MODY: Γονιδιακές & Πρωτεϊνικές διαταραχές

10 MODY 2: Γενετική & παθοφυσιολογία Γονίδιο γλυκοκινάσης, χρωμόσωμα 7p (Froguel et al. 1992) Ήπαρ & πάγκρεας Γλυκοκινάση: «αισθητήρας» γλυκόζης του β-κυττάρου Διαταραχή φωσφορυλίωσης γλυκόζης → μειωμένη έκκριση ινσουλίνης → υπεργλυκαιμία Γλυκοκινάση: Μειωμένη αποθήκευση γλυκόζης ως γλυκογόνο (μεταγευματικά)→ υπεργλυκαιμία

11 MODY vs. Normal Προφίλ έκκρισης ινσουλίνης

12 Συγκριτικά προφίλ γλυκαιμίας: TD2 – MODY2 - Normal

13 MODY 2: Κλινικές εκδηλώσεις (1) Συνήθης τύπος MODY (σε όλες τις φυλετικές – εθνικές ομάδες) > 130 μεταλλάξεις στο γονίδιο της γλυκοκινάσης Ετερόζυγος μετάλλαξη: Ήπια, μη προοδευτική υπεργλυκαιμία νηστείας ( mg/dl) και δυσανεξία γλυκόζης, θεραπεία με δίαιτα και άσκηση Διαβήτης κύησης στο 50% των γυναικών-φορέων <50% φορέων: έκδηλος διαβήτης (παχύσαρκοι, ηλικιωμένοι) Σπάνιες αγγειακές επιπλοκές Μετάλλαξη στο έμβρυο: Μειωμένο βάρος Μετάλλαξη στη μητέρα: Έμμεση αύξηση βάρους του εμβρύου Υψηλή ουδός έκκρισης ινσουλίνης ( σε σχέση με γλυκαιμία)  Β-κύτταρο: αντιρροπιστικοί μηχανισμοί που περιορίζουν την βαρύτητα της υπεργλυκαιμίας με την πάροδο του χρόνου (Sreenan et al. 1998)

14 MODY 2: Κλινικές εκδηλώσεις (2) Ομόζυγος μετάλλαξη Μόνιμος νεογνικός διαβήτης: Πρώιμη ινσουλινοθεραπεία

15 MODY 1 & 3 Γενετική & παθοφυσιολογία MODY 1:Γονίδιο HNF4α (Hepatocyte Nuclear Factor), χρωμόσωμα 20q (Yamagata et al. 1996) MODY 3 : Γονίδιο TCF1/HNF1α, χρωμόσωμα 12q (Vaxillaire et al. 1996) HNF4α & HNF1α: Παράγοντες στην μεταγραφή του γονιδίου της ινσουλίνης (β-κύτταρο) → σταδιακά μειωμένη έκκριση ινσουλίνης → υπεργλυκαιμία HNF1α (MODY3): > 150 μεταλλάξεις συχνότερος τύπος MODY σε όλους τους πληθυσμούς έκφραση στους νεφρούς: γλυκοζουρία Ιδιαίτερη ευαισθησία στην δράση των σουλφονυλουριών HNF4α (MODY1): Μόνο 13 οικογένειες παγκοσμίως Συνδέεται με μείωση επιπέδου TG, ApoA & LpA

16 MODY 1 & 3: Κλινικές εκδηλώσεις Ήπια αύξηση γλυκόζης νηστείας με έντονα μεταγευματικά peaks Προοδευτική επιδείνωση της υπεργλυκαιμίας → θεραπεία με δισκία ή ινσουλίνη (30-40%) Συχνές αγγειακές επιπλοκές (αμφιβλ/πάθεια, νεφροπάθεια)

17 MODY 4 Γενετική & παθοφυσιολογία Γονίδιο IPF1 (Insulin Promoter Factor), χρωμόσωμα 13q (Stoffers et al. 1997) Παράγοντας στην μεταγραφή του γονιδίου της ινσουλίνης (β-κύτταρο) → σταδιακά μειωμένη έκκριση ινσουλίνης → υπεργλυκαιμία Σημαντικός ρόλος στην εμβρυϊκή δημιουργία του παγκρέατος (αγενεσία παγκρέατος σε ομοζυγώτες) Σπανιότατος τύπος MODY (1 οικογένεια παγκοσμίως)

18 MODY 4: Κλινικές εκδηλώσεις Ήπια αύξηση γλυκόζης νηστείας με έντονα μεταγευματικά peaks Εμφάνιση διαβήτη σε μεγαλύτερη ηλικία σε σχέση με τους άλλους τύπους MODY Επιπλοκές: Άγνωστες Θεραπεία: Δισκία & ινσουλίνη

19 MODY 5 Γενετική, παθοφυσιολογία & κλινικές εκδηλώσεις Γονίδιο TCF2/HNF1β, χρωμόσωμα 17q (Horikawa et al. 1997) Παράγοντας στην μεταγραφή του γονιδίου της ινσουλίνης (β- κύτταρο) → σταδιακά μειωμένη έκκριση ινσουλίνης → υπεργλυκαιμία Σημαντικός ρόλος στην ανάπτυξη του νεφρού Σπανιότατη μορφή Συνοδεύεται από ανάπτυξη κυστικών ανωμαλιών στους νεφρούς ( Hypoplastic gromerulocystic kidney disease) & διαταραχές στην διάπλαση έσω γενετικών οργάνων σε γυναίκες φορείς Θεραπεία: Ινσουλίνη Επιπλοκές: Νεφρική βλάβη

20 MODY 6 Γενετική, παθοφυσιολογία & κλινικές εκδηλώσεις Γονίδιο NEUROD1/BETA2, χρωμόσωμα 2q32 (Malecki et al. 1999) Παράγοντας στην μεταγραφή του γονιδίου της ινσουλίνης (β- κύτταρο) → σταδιακά μειωμένη έκκριση ινσουλίνης → υπεργλυκαιμία Σπανιότατη μορφή (2 οικογένειες παγκοσμίως) Επιπλοκές: Άγνωστες Θεραπεία: Ινσουλίνη

21 MODY Χ ?? 15-20% (Ευρώπη) & 80% (Ιαπωνία) των ασθενών με κλινικό MODY δεν φέρουν καμία από τις γνωστές μεταλλάξεις ( Fajans SS, 2000 ) Μεμονωμένες βιβλιογραφικές αναφορές για σπάνιες συσχετίσεις MODY με άλλες γονιδιακές μεταλλάξεις ( Waeber et al. Nat Genet 2000, Shimomura et al. Diabetes 2000, Bernassola et al. FASEB J 2002, Huopio et al. Lancet 2003, Gloyn et al. NEJM 2004, Vaxillaire et al. Diabetes 2004 )


Κατέβασμα ppt "M aturity O nset D iabetes of the Y oung MODY. ΟΡΙΣΜΟΣ Οικογενής μορφή NIDDM Αυτοσωματική επικρατούσα κληρονομικότητα Παιδιά, έφηβοι, νέοι ενήλικες Πρωτογενής."

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google