Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Από τους Προσωκρατικούς έχουν διασωθεί μόνο ορισμένα αποσπάσματα από τα έργα τους, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται με τη μορφή.

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Από τους Προσωκρατικούς έχουν διασωθεί μόνο ορισμένα αποσπάσματα από τα έργα τους, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται με τη μορφή."— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Από τους Προσωκρατικούς έχουν διασωθεί μόνο ορισμένα αποσπάσματα από τα έργα τους, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται με τη μορφή παραθεμάτων σε διαφόρους αρχαίους συγγραφείς. Ο Πλάτων θεωρείται ο αρχαιότερος σχολιαστής των προσωκρατικών στοχαστών, ωστόσο πολλά από τα σχόλια του είναι πρόχειρα και διαπνέονται από ειρωνική και ψυχαγωγική διάθεση.

2 ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Ο Αριστοτέλης φαίνεται πως ασχολήθηκε σοβαρότερα, καθώς στην πραγματεία του στα Μετά τα φυσικά, προλόγισε ορισμένα από τα έργα τους, προβάλλοντας συνοπτικά τις απόψεις τους. Ο νεοπλατωνικός Σιμπλίκιος άφησε μακροσκελή παραθέματα, κυρίως από τον Παρμενίδη, τον Εμπεδοκλή, τον Αναξαγόρα και το Διογένη τον Απολλωνιάτη.

3 ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Επιπλέον πολλοί φιλόσοφοι του 2ου, 3ου και 5ου αιώνα μ.Χ. παρουσίασαν θέσεις των προσωκρατικών. Ο σημαντικότερος απ’ όλους ήταν Θεόφραστος, ο οποίος έγραψε την ιστορία της προγενέστερης φιλοσοφίας, από το Θαλή μέχρι τον Πλάτωνα, συμβάλλοντας στο εγκυκλοπαιδικό εκείνο πρόγραμμα του οποίου τα θεμέλια εξήγγειλε ο δάσκαλός του Αριστοτέλης.

4 ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Υπήρξαν και πολλοί άλλοι που αφιέρωσαν ξεχωριστά έργα στους προσωκρατικούς φιλοσόφους, όπως ο Ηρακλείδης ο Ποντικός, ο στωικός φιλόσοφος Κλεάνθης και άλλοι. Όλες αυτές οι πηγές πληροφοριών, με κύρια πηγή τον Θεόφραστο, εκτός από το βαθμό αντικειμενικότητας που έχουν, δεν παύουν να φέρουν τα ίχνη της επίδρασης του Αριστοτέλη, των στωικών, των επικουρείων, των σκεπτικών και άλλων προγενέστερων φιλοσοφικών ρευμάτων.

5 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Οι Έλληνες της πρώϊμης εποχής, καθώς και ευρ ύ τατα λαϊκ ά στρ ώ ματα κατ ά την κλασική εποχή, κυριαρχούνταν από τη μυθική σκέψη, που συνάμα ήταν ανορθολογική και μαγική σκέψη.

6 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Η μυθική σκέψη αποτελεί το παρελθόν αλλά και το παρόν της φιλοσοφίας. Αυτό σημαίνει ότι ο λόγος και ο μύθος έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, με την επισ ή μανση ωστόσο ότι ο μύθος είναι επινόηση, ενώ ο λόγος γεννά την επιστημονική σκέψη.

7 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Με αφετηρία τη γένεση ή τη δημιουργία του κόσμου εκφράστηκαν πολλές ημιορθολογικές αντιλήψεις, δηλαδή αντιλήψεις με μυθικό χαρακτήρα, οι οποίες στην πορεία συστηματοποιήθηκαν από τον Ησίοδο στο έργο του Θεογονία.

8 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι διάφορες θεότητες, οι οποίες πρόβαλαν κάθε φορά ως αίτιο της αρχής του κόσμου, να θεωρηθο ύ ν από τον Ησίοδο ότι κατάγονται από ένα κοινό πρόγονο ή ζε ύ γοι προδρόμων, από το οποίο γεννήθηκαν κατ ά την κοσμολογικ ή αρχή. Η μετέπειτα σκιαγράφηση από τον Πλάτωνα του φιλοσόφου-βασιλιά φαίνεται να αποτελεί προέκταση της μυθικής εικόνας του θεού ως σοφού και βασιλιά.

9 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Επομένως, πριν έρθουμε στην ορθολογική σκέψη των Ιώνων φιλοσόφων, συντελέστηκε αρχικά η μετ ά βαση από το μύθο στο λόγο, γεγονός που οριοθετεί και τη γένεση της φιλοσοφίας. Οι πρώτες απ ό πειρες να εξηγηθεί η αρχή του κόσμου περιορίζονταν σε απλές περιγραφές, τις οποίες οι άνθρωποι απέδιδαν με ανθρωπ ό μορφα και κοινωνικ ό μορφα μοντ έ λα.

10 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, επεδίωξαν να συνενώσουν το μύθο με το λόγο. Ο πρώτος συνέλαβε νοηματικά, μόνο με το μύθο και τα σύμβολα, τη δυαρχία των αισθητών εικόνων και των αρχέτυπων προτύπων. Ο δεύτερος, ασχολούμενος με το ζήτημα της μιας αρχής, που είναι η πρώτη ακίνητη ουσία, παρά τον επιστημονικό έλεγχο και την κριτική επιχειρηματολογία του, συχνά καταφεύγει σε μυθικές παραστάσεις.

11 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Δεν είναι λίγες οι αναφορές των αρχαίων φιλοσόφων για την απλοϊκή αντίληψη που είχε ο Όμηρος για τον κόσμο. Ο Πλάτων, προτιθ έ μενος να δείξει ότι όλα προέρχονται από τη μεταβολή και την κίνηση και τη μεταξύ τους σύγκραση, επικαλείται την κοινή με την άποψη του Πρωταγόρα, του Ηράκλειτου και του Εμπεδοκλή και επαναλαμβάνει τους λόγους του Ομήρου, ο οποίος θεωρούσε τον Ωκεανό πρόγονο των θεών και μητέρα την Τηθύ, υποστηρίζοντας πως όλα είναι προϊόντα της ροής και της κίνησης.

12 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Ο Αριστοτέλης αναφέρει τον Ωκεανό και την Τηθύ ως γεννήτορες του κόσμου και ότι το νερό είναι ο όρκος των θεών. Θα πρέπει να αναφερθούν και οι νεοπλατωνικές περιγραφές για τις μυθολογικές αντιλήψεις των ορφικών περί κοσμογονίας. Το όνομα του θρακιώτη Ορφέα συνδέθηκε με τις μυστηριακές λατρείες και θεωρούνταν μαζί με τον Πυθαγόρα προφήτες, καθώς με τη σεξουαλική

13 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ αγνότητ ά του, τις μουσικές ικανότητ έ ς του και τη μεταθανάτια προφητική δύναμ ή του, συνδύαζε δυο στοιχεία, τη ζωή και το θάνατο και στη συνείδηση των ανθρώπων ήταν ο προστάτης διαφόρων τελετουργιών που συνδέονταν με τα δύο ανωτέρω στοιχεία.

14 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Στις θεογονίες που εμφανίστηκαν μετά τον Ησίοδο, του χορικού ποιητή Αλκμάνα και του μυθογράφου και θεογονιστή Φερεκύδη (6 ο αιώνα π.Χ.), και κυρίως του τελευταίου, αντιλαμβάνεται αναγν ώ στης ότι η αντίληψή τους περί της γένεσης του κόσμου, αν και φέρει στο εσωτερικ ό της στοιχεία διάσπαρτα από την ησιόδεια θεογονία, δεν είναι καθαρά μυθολογική.

15 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Γίνεται σαφές ότι ο μύθος ενείχε μια δράση και κίνηση, καθώς ενοποιούσε τα αποσπασματικά στοιχεία του κόσμου και της ζωής. Ο μύθος έδινε μια γονιμική δύναμη και μαζί μια εσωτερική αίσθηση, υπερβα ί νοντας την αντικειμενική και ιστορική διάσταση και δίνοντας στα γεγονότα και στον ίδιο τον κόσμο άλλες δυνατότητες και διαστάσεις από εκείνες τις καθημερινότητας.

16 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Με το μύθο ο κόσμος των θεών, η δομή και η εξέλιξη του σύμπαντος αποδίδονταν συμβολικά και με μυθολογικούς όρους. Η ιδέα του ανθρωπομορφικού ή της προσωποποίησης ήταν άμεσα συνυφασμένη με το κοινωνικό, πολιτικό και θρησκευτικό περιβάλλον της εποχής. Αυτό σημαίνει ότι η απομάκρυνση από το μύθο και η μετάβαση στο λόγο δεν ήταν εύκολη υπόθεση,

17 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ αλλά έπρεπε να δεχθε ί ουσιαστικ έ ς και αποφασιστικ έ ς συνδρομ έ ς, με αποτέλεσμα την απαλλαγή από την κλειστή παραδοσιακή κοινωνία με αντίστοιχη προσπάθεια για εξέλιξη προς μια ανοιχτή κοινωνία, στην οποία μπορούν να δημιουργηθούν νέες αξίες και να διαμορφωθούν πρωτότυπες ιδέες.

18 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Αυτό βέβαια δεν σημαίνει αναγκαία εξάλειψη ή κατάργηση του μύθου, αλλά πολύ περισσότερο η αλλαγή που συντελέστηκε αφορούσε στη συνύπαρξη του λόγου με το μύθο με την επικράτηση του λόγου στο μύθο, του οποίου την ενοποιητική δύναμη χρειάζεται ο λόγος. Είναι σημαντικό ότι ο Αριστοτέλης απογύμνωσε το μύθο απ ό τις εξωτερικ έ ς διατυπ ώ σεις του, για να κρατήσει την ουσία του, γεγονός που αναδεικνύει και το υπαρξιακό βάθος του.

19 ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΣ Έτσι η παρουσία του μύθου δεν έλειψε και από τους Προσωκρατικούς, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια αυτής της αλλαγής, χρησιμοποιώντας το μύθο επικουρικά, δίνοντας προτεραιότητα στο λόγο.

20 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Ο στοχασμός τους χαρακτηρίζεται από τη μείξη της φιλοσοφίας και της επιστήμης, χωρίς να υφίσταται διάκριση ανάμεσα στη θεωρία και στην εμπειρική έρευνα. Αυτό σημαίνει ότι για τους προσωκρατικούς όλοι οι κλά δοι της φυσικής, η αστρονομία, τα μαθηματικά, ακόμα και η ιατρική περιέχονται στο γενικότερο κλάδο της φιλοσοφίας.

21 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Η κοινή αυτή αχώριστη πορεία φιλοσοφίας και επιστήμης είχε ως αποτέλεσμα να δοθούν λύσεις σε προβλήματα που αφορούν στην καταγωγή του κόσμου, στη φύση, στη λειτουργία της ανθρώπινης εμπειρίας και νόησης, στις σχέσεις σώματος και νου, στις σχέσεις φύσης και νόμου, καλού και κακού και να συνθέσουν μία πρώτη φιλοσοφία και επιστήμη, η οποία χαρακτηρίζεται από τρεις φάσεις:

22 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ α. τη φυσικοθεωρητική, η οποία ασχολείται με τα επίμαχα ερωτήματα περί της αρχής και της λειτουργίας του κόσμου. β. την κοινωνικοθεωρητική, η οποία πραγματεύεται ερωτήματα που αφορούν στη σχέση ανάμεσα στη φύση και στην κοινωνία, το φυσικό και το συμβατικό, καθώς και στην αρχή της κοινωνίας, στο σκοπό της αλλά και στην πορεία της προς την πραγμάτωση του σκοπο ύ αυτο ύ.

23 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Επιπλέον γίνεται λόγος για θέματα σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά και πράξη, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. γ. τη γνωσιοθεωρητική, που αναφέρεται σε προβλήματα που αφορούν στη νόηση και στη γλώσσα. Κυρίως, την αξιοπιστία των αντιλήψεων με τα αισθητήρια και τη σχέση αυτών με τη νόηση, δηλαδή το ερώτημα, αν η γνώση είναι σαφής, όταν προέρχεται από την άμεση παρατήρηση και την εμπειρία.

24 ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ Έτσι η φιλοσοφική κατεύθυνση στην πρώτη φάση της είναι κοσμολογική ή, όπως με άλλους όρους ονομάζεται, οντολογική, επειδή ερευνά το ον. Μάλιστα, επειδή αυτό το ον στη βαθύτερη ουσία του το θεωρούσαν ως κάτι υλικό, τη φιλοσοφία των προσωκρατικών την ονόμασαν και υλιστική.

25 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ O Θαλής ( ): αρχή του κόσμου είναι το νερό. O Αναξίμανδρος ( ): αρχή και στοιχείο των πάντων το άπειρο.

26 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Ο Αναξιμένης ο Μιλήσιος ( ): αρχή ο α έ ρας η πιο λεπτή, διαπεραστική, κινητική, και πνευματική ύλη. Μόνο αυτός θα μπορούσε να αποτελέσει την πηγή και τον εσωτερικό δεσμό όλου του κόσμου. Ο αέρας ταυτίζεται με το πνεύμα ή την ψυχή, που είναι η αρχή της ζωής.

27 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Ο Πυθαγόρας ( ): Σκοπός της διδασκαλίας του είναι να πετύχει την επικοινωνία με το θεό, καθώς οι ψυχές, οι οποίες έχουν θεία προέλευση, έ χουν ως αποστολ ή και κανονιστικ ή αρχ ή να εξαγνίζονται από τους ρύπους της φυλακής του σώματος. Βασική θεωρία της πυθαγόρειας διδασκαλίας είναι ότι η ουσία των όντων είναι ο αριθμός.

28 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος ( ):ο θεός και το σύμπαν αποτελούν μια και την αυτή πραγματικότητα, είναι το μοναδικό και αμετάβλητο Ον, που εμπεριέχει την αρχή όλων των όντων. Ο θεός του Ξενοφάνη δεν ταυτίζεται με το δημιουργό του κόσμου. Πρόκειται για μια δύναμη κυρίαρχη με ρυθμιστική ενέργεια, που κινεί τα πάντα με τη δύναμη του πνεύματός του.

29 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Ο Ηράκλειτος ( ): Τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή ροή, σε συνεχή μεταβολή. Ο φιλόσοφος εξέφρασε την παγκοσμιότητα της αλλαγής, καθιστ ώ ντας κατανοητό ότι σταθερή και ακίνητη ουσία δεν υπάρχει, καθώς και η έσχατη πραγματικότητα είναι μεταβαλλόμενη ουσία που βρίσκεται σε διαρκή ροή.

30 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ O Παρμενίδης o Ελε ά της (περίπου ): αρνείται την πραγματικότητα της μεταβολής και της κίνησης, διότι αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη κενού χώρου, κατάσταση που θα συντελέσει στο να εισέλθει ένα αντικείμενο και θεωρεί ότι ο κεν ό ς χώρος είναι ανύπαρκτος. Ανεπιφύλακτα δέχεται τη δυαρχία και την απουσία της κίνησης, διότι κατά τις θέσεις του το Ον είναι αμετάβλητο.

31 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Ο έ σχατος πραγματικ ό ς κ ό σμος ε ί ναι το Ον και ό λα ό σα αντιλαμβαν ό μαστε δεν ε ί ναι παρ ά μ ό νο έ να πρ ά γμα, το Ον, το οπο ί ο ε ί ναι ά φθαρτο, αι ώ νιο, αδημιο ύ ργητο, αμετ ά βλητο, μοναδικ ό και αδια ί ρετο, μια ομοιογεν ή ς κοσμικ ή ουσ ί α. Το Νοειν και το Είναι ταυτίζονται, χωρίς όμως να θεωρεί τη νοητή πραγματικότητα υλική και φθαρτή, ξεχωρίζοντάς την από το φθαρτό και υλικό κόσμο.

32 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ O Ζήνων και o Μέλισσος (5ο αι.):Τα αισθητ ή ρια ό ργανα δε μας δ ί νουν αξι ό πιστες μαρτυρ ί ες. Επομ έ νως, δεν μπορο ύ με να ισχυριστο ύ με ό τι η πραγματικ ό τητα ε ί ναι πολλαπλ ή και πολ ύ μορφη. Κατ ά συν έ πεια οι αισθ ή σεις μας και οι αντιληπτικ έ ς διαδικασ ί ες ε ί ναι απατηλ έ ς, με συνέπεια οι γν ώ σεις μας για τον κ ό σμο να μην ε ί ναι αληθείς.

33 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ O Εμπεδοκλής ( ): Τα τ έ σσερα στοιχε ί α της φυσικ ή ς πραγματικ ό τητας, τη φωτι ά, το νερ ό, τον α έ ρα και τη γη, τα ονομ ά ζει ριζ ώ ματα. Τα πρωταρχικ ά αυτ ά στοιχε ί α ε ί ναι αι ώ νια, ί δια με τον εαυτ ό τους και αμετ ά βλητα.

34 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Στην αναδι ά ταξη των τεσσ ά ρων αυτ ώ ν στοιχε ί ων οφε ί λεται η δημιουργ ί α και η καταστροφ ή του κ ό σμου. Η αναδι ά ταξη, που ισοδυναμε ί με την κ ί νηση των στοιχε ί ων, για να συμβε ί χρει ά ζεται μια κινητ ή ρια δ ύ ναμη, που θα θ έ σει τα στοιχε ί α σε κ ί νηση. Οι δυν ά μεις που κινο ύ ν τα στοιχε ί α ή ριζ ώ ματα ε ί ναι η φιλ ό τητα, (η αγ ά πη) και το νε ί κος (το μ ί σος). Με β ά ση αυτ έ ς τις δυο δυν ά μεις τε ί νουν τα στοιχε ί α να ενωθο ύ ν ή να αποσυνδεθο ύ ν.

35 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ O Αναξαγόρας ( ) :Αιτ ί α της διαμ ό ρφωσης και οργ ά νωσης των πραγμ ά των είναι μια εξωτερικ ή δ ύ ναμη, που δεν γενν ά τον κ ό σμο, αλλ ά τον μορφοποιε ί. Αυτή οργαν ώ νει τον κ ό σμο, β ά σει εν ό ς σχεδ ί ου και ν ό μου που επιβ ά λλει η ί δια, την ονομ ά ζει νου.

36 Η ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ Ο νους δεν ε ί ναι θε ό ς, ο ύ τε πνε ύ μα, ε ί ναι μια υλικ ή αρχ ή, η πιο αραι ή και πιο λεπτ ή απ' ό λες τις ουσ ί ες. Ε ί ναι ά πειρος και αυτοκυβ έ ρνητος, δεν αναμιγν ύ εται με καμιά άλλη πραγματικότητα, ε ί ναι μ ό νος και αυτοσ ύ στατος. Ελ έ γχει τα έ μψυχα, τα μεγαλ ύ τερα και τα μικρ ό τερα και έ χει τον έ λεγχο ολ ό κληρης της περιστροφικ ή ς κ ί νησης.

37 ΑΤΟΜΙΣΤΕΣ Ο Λε ύ κιππος έ ζησε τον 5ο αι.:Ο Λε ύ κιππος θε ώ ρησε ό τι τα ά τομα ε ί ναι τα έ σχατα στοιχε ί α της πραγματικ ό τητας, τα οπο ί α κινο ύ νται μ έ σα στον κεν ό χ ώ ρο. Τις απ ό ψεις του Λε ύ κιππου για τα ά τομα και την κ ί νησ ή τους στον κεν ό χ ώ ρο υιοθ έ τησε ο Δημ ό κριτος ( ).

38 ΚΟΙΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ Κοινά χαρακτηριστικά της Προσωκρατικής φιλοσοφίας: 1. Το μηδ έ ν ή μη ον ε ί ναι αν ύ παρκτο, εν ώ το ον, το γ ί γνεσθαι ε ί ναι αυθ ύ παρκτα. Επομ έ νως τ ί ποτα δεν μπορε ί να γ ί νει απ ό το τ ί ποτα ( ἐ κ το ῦ μηδεν ό ς), ώ στε δεν υφ ί σταται δημιουργ ί α απ ό το μηδ έ ν και ό,τι υπ ά ρχει υπ ά ρχει αφ' εαυτο ύ.

39 ΚΟΙΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ 2. Το ον ε ί ναι ακ ί νητο. Το γ ί γνεσθαι υπ ά ρχει αφ' εαυτο ύ και υποδηλ ώ νει ό τι στην ολ ό τητ ά του ε ί ναι έ να διαρκώς παρ ό ν. Αφο ύ δεχ ό μαστε την ακιν ή σια του γ ί γνεσθαι, αυτ ό σημα ί νει κατ' επ έ κταση ό τι στο β ά θος του το γ ί γνεσθαι έ χει μια μονιμ ό τητα, μια ταυτ ό τητα, γεγον ό ς που προϋποθ έ τει ό τι για την κ ί νησ ή του πρ έ πει να υπ ά ρχει μια κινο ύ σα δ ύ ναμη, η μια ά λλη πραγματικ ό τητα, που να προκαλ έ σει την κ ί νηση.

40 ΚΟΙΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ 3. Αναφα ί νεται η έ ννοια του απε ί ρου. Θεωρο ύ ν το γ ί γνεσθαι ή το ον ως ά πειρο και με αυτ ό δηλ ώ νουν το εξ ή ς: α. ό τι το ον ε ί ναι ά ναρχο και ατελε ύ τητο, β. δεν έ χει π έ ρας, δηλαδ ή δεν σχετ ί ζεται με μια δε ύ τερη πραγματικ ό τητα στην οπο ί α να καταλ ή γει και επομ έ νως να λαμβ ά νεται ως πεπερασμ έ νο.

41 ΚΟΙΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ 4. Η αναξιοπιστ ί α της αισθητηριακ ή ς πληροφ ό ρησης. Οι περισσ ό τεροι φιλ ό σοφοι, ό πως Ξενοφ ά νης, Ηρ ά κλειτος, Παρμεν ί δης, Δημ ό κριτος κ. ά. θεωρο ύ ν ό τι οι αισθ ή σεις παρ έ χουν μερικ ή γν ώ ση του πραγματικο ύ και κατ ά συν έ πεια δε μας δ ί νουν αξι ό πιστη πληροφ ό ρηση.


Κατέβασμα ppt "ΕΡΓΑ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΩΝ Από τους Προσωκρατικούς έχουν διασωθεί μόνο ορισμένα αποσπάσματα από τα έργα τους, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται με τη μορφή."

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google