Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Αρχαιολογική φωτογραφία κτίσματος. Οπτικό εύρημα,τυχαιότητα και αφήγηση στη Φωτογραφία (δρόμου ή κατασκευασμένη) (Συνάντηση 7) Τεχνικές Φωτογράφισης (Θ)

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "Αρχαιολογική φωτογραφία κτίσματος. Οπτικό εύρημα,τυχαιότητα και αφήγηση στη Φωτογραφία (δρόμου ή κατασκευασμένη) (Συνάντηση 7) Τεχνικές Φωτογράφισης (Θ)"— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 Αρχαιολογική φωτογραφία κτίσματος. Οπτικό εύρημα,τυχαιότητα και αφήγηση στη Φωτογραφία (δρόμου ή κατασκευασμένη) (Συνάντηση 7) Τεχνικές Φωτογράφισης (Θ) Τμημα Τεχνολόγων περιβάλλοντος Συντήρηση Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΤΕΙ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ Δρ Βασίλειος Κάντας (30/11/2015)

2 Οπτικό εύρημα

3

4

5

6

7

8

9

10

11 Alexander Brattell

12 ΄Τυχαιότητα’ Ανδρεας Κατσακος London street photography festival

13

14

15

16

17 Josef Koudelka https://www.google.gr/search?q=josef+koudelka&biw=1286&bih=586&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0a hUKEwjhzYfcr7jJAhUL7xQKHRK7DGoQ_AUIBigB#imgrc=-UrTl8_bOFrcXM%3A

18 Elliott Erwitt

19 Αφήγηση στη Φωτογραφία (μεσω αυτοτελούς εικόνας) Αφήγηση (Storytelling) είναι η αλληλεπιδραστική τέχνη της χρήσης λέξεων και δράσεων για την αναπαράσταση των στοιχείων και των εικόνων μιας ιστορίας με τρόπο που να κεντρίζει τη φαντασία του ακροατή. (National Strorytelling Network) https://economu.wordpress.com/%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5% CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C- %CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C/%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF% 83%CE%B7-storytelling/

20 ΑΦΗΓΗΣΗ & φΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Οι φωτογραφίες έχουν συνήθως ένα θέμα: ένα πρόσωπο, ένα τοπίο, ένα αντικείμενο. Σε πρώτη ανάγνωση μια φωτογραφία αποτελεί την παρουσία μιας αποτυπωμένης πραγματικότητας. Όμως η φωτογραφική εικόνα διαμορφώνει ένα καινούργιο περιβάλλον, που αποτελεί για τον θεατή μια εμπειρία αντίστοιχη με την εμπειρία του πραγματικού κόσμου. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ένα φωτόγραμμα ως τμήμα μιας συνέχειας χρόνου και χώρου, ως απόσπασμα μιας κατάστασης που βρίσκεται σε εξέλιξη. Η αναπαράσταση προϋποθέτει μια δημιουργική πράξη, είναι δηλαδή το αποτέλεσμα της πρόθεσης του δημιουργού. Μια φωτογραφία μπορεί να περιέχει ένα κεντρικό θέμα με μονοσήμαντη οργάνωση και σημασία. Τις περισσότερες φορές όμως μπορούμε να διακρίνουμε στο εσωτερικό μιας φωτογραφίας: περισσότερα στρώματα πληροφορίας μικρές αφηγήσεις, που προκύπτουν από την σχέση των στοιχείων του θέματος ή τη σχέση φόντου και θέματος. ΕΙΔΗ ΑΦΗΓΗΣΗΣ Αφήγηση στο εσωτερικό ενός φωτογράμματος Σύνθετο φωτόγραμμα Παράθεση εικόνων ΣΥΝΘΕΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Παρουσιάζονται διάφορες απόπειρες επέκτασης των ορίων της φωτογραφίας να υπερβεί τις δύο διαστάσεις της υπόστασης της. α) Πολλαπλές λήψεις β) Διπλή αναπαράσταση γ) Σύνθετη εικόνα ή εικόνα μωσαϊκό δ) Συνύπαρξη κειμένου (μηνύματος) και εικόνας ε) Από τις δύο στις τρεις διαστάσεις στ) Ζώνες εικόνας ( Αποσπασμα απο το εγχειριδιο του ΚΕΕ ‘Φωτογραφια – Κινηματογραφος)

21 Ο Σύμφωνα με το μοντέλο που πρότεινε ο Larry Brooks, όλες οι ιστορίες που πρόκειται να γίνουν αντικείμενο προς αφήγηση, θα πρέπει να υποστηρίζουν κάθε μία από τις παρακάτω αρχές προκειμένου να γνωρίσουν επιτυχία, να ευχαριστήσουν τον ακροατή και να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά τα κυριότερα σημεία τους. Το μοντέλο αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί από υποψήφιους αφηγητές προκειμένου να δομήσουν και δημιουργήσουν σωστά την αφήγηση μιας ιστορίας. Οι αρχές που προτείνονται είναι: Βασική Ιδέα: Η ιδέα πάνω στην οποία δομείται η υπόλοιπη ιστορία. Κάθε ιστορία πρέπει να διακατέχεται από ένα κοινό μήνυμα το οποίο επιθυμεί να μεταδώσει. Η ιδέα αυτή πρέπει να αναγνωριστεί εξ αρχής, ώστε όλα τα κομμάτια της ιστορίας που θα προστίθενται, να είναι ευθυγραμμισμένα και να υποστηρίζουν το σκοπό αυτό. Χαρακτήρες/ήρωες: Κάθε ιστορία θα πρέπει να έχει τους πρωταγωνιστές της. Οι βασικοί ήρωες και ο ρόλος τους στην ιστορία, θα πρέπει να αναδεικνύονται ξεκάθαρα. Θέμα: Κάθε ιστορία πρέπει να έχει ένα θέμα (σενάριο) το οποίο επιλέγεται κατάλληλα ώστε να αναδεικνύει τη Βασική Ιδέα της ιστορίας. Δομή: Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στη σειρά/αλληλουχία των γεγονότων της ιστορίας (δηλαδή ποιο κομμάτι μπαίνει πρώτο, ποιο δεύτερο κτλ) Οπτικοποίηση: Στην παραδοσιακή αφήγηση, ο αφηγητής πρέπει να δώσει έμφαση στον τρόπο με τον οποίο θα παρουσιαστεί η ιστορία, την εκφραστικότητα του σώματος και του προσώπου του, τις κινήσεις του στο χώρο και την αλληλεπίδραση με το ακροατήριο ή άλλα αντικείμενα που πιθανώς συμμετέχουν στην ιστορία Ήχος: Τέλος, ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας για την προσέλκυση του ενδιαφέροντος του ακροατηρίου και της αποτελεσματικής χρήσης μιας ιστορίας, είναι η χροιά και η εκφραστικότητα που εντοπίζεται στα λόγια/φωνή του αφηγητή. Κάθε ιστορία πρέπει να «ντύνεται» με τον κατάλληλο κάθε φορά ήχο/τόνο και χροιά φωνής, ώστε να προσελκύει το ενδιαφέρον και να μεγιστοποιεί την αποτελεσματική μετάδοση μηνυμάτων και συναισθημάτων στο ακροατήριο και να δημιουργεί κλίμα επικοινωνίας.

22 Φωτογραφία και Κινηματογράφος Είναι πολλοί αυτοί που ισχυρίζονται ότι η φωτογραφία και ο κινηματογράφος έχουν μεταξύ τους στενή συγγένεια. Εντούτοις, αν υπάρχει βαθμός συγγένειας μεταξύ των τεχνών, αυτός είναι ο ίδιος για όλες. Και είναι γονιμότερη η ανίχνευση των διαφορών τους από την εύκολη διαπίστωση των ομοιοτήτων τους, οι οποίες πάντως δεν μπορεί να αναζητούνται στα κοινά τεχνικά τους μέσα. Η φωτογραφία πριν από όλα περιγράφει, ενώ ο κινηματογράφος αφηγείται. Η αφήγηση που ενδεχομένως περικλείεται σε μια φωτογραφία αποτελεί αυθαίρετη απόρροια τής περιγραφής στοιχείων. Η αφήγηση δηλαδή ακολουθεί την περιγραφή. Στην περίπτωση τού κινηματογράφου η αφήγηση προηγείται από την περιγραφή. Τα στοιχεία που συνθέτουν τη δεύτερη πλαισιώνουν την πρώτη. Η φωτογραφία περικλείεται μέσα στη στιγμή τού χρόνου, ενώ ο κινηματογράφος στην εξέλιξή του. Γι' αυτό άλλωστε η φωτογραφία μιλάει πιο ουσιαστικά για τον χρόνο, αφού το μυστήριό του περικλείεται και ορίζεται μέσα στη συμπύκνωση τής φωτογραφικής στιγμής, ενώ διαχέεται στην κινηματογραφική διάρκεια. Υπάρχει ένας χρόνος τής φωτογραφίας, αλλά όχι ένας χρόνος τού κινηματογράφου, μια και συγχέεται με αυτόν τής ζωής, που είναι και ο χρόνος τής αφήγησης. Ο κινηματογράφος ορίζεται από τη διάρκεια και την κίνηση, ενώ η φωτογραφία από τη μη διάρκεια και την ακινησία. Η φωτογραφία κινείται σε έναν αφηρημένο χώρο, έναν χώρο ποιητικό, όπου οι λέξεις (ή τα αντικείμενα) αναγνωρίζονται, αλλά δεν έχουν ούτε ένα νόημα, ούτε μοναδικό περιεχόμενο. Μονάχα αμέτρητες προεκτάσεις. Ο κινηματογράφος κινείται σε ένα περιβάλλον συγκεκριμένο και αληθοφανές, όπως αυτό των ιστοριών και των μύθων, όπου οι λέξεις (ή οι εικόνες) παίρνουν τη συγκεκριμένη σημασία που τους δίνουν οι υπόλοιπες λέξεις (και εικόνες). Ίσως γι' αυτό η Ελλάδα, χώρα ποιητών, φαίνεται πως είναι πιο γόνιμη στη φωτογραφία από όσο στον κινηματογράφο. Η κινηματογραφική φωτογραφία δεν ταυτίζεται με τα επιμέρους καρέ. Αυτά δεν υπάρχουν παρά σε αναγκαία μεταξύ τους σχέση. Το προηγούμενο με το επόμενο και ανάποδα. Η πλαστικότητα των κινηματογραφικών καρέ δεν είναι οργανική, αφού κανένα τους δεν γεννήθηκε για να είναι ανεξάρτητο. Συνηθίζω να ασχολούμαι περισσότερο με τις βιογραφίες των σκηνοθετών παρά με εκείνες των φωτογράφων. Πιθανόν γιατί οι πρώτοι ζούνε μέσα στην αληθοφάνεια των ταινιών τους και οι δεύτεροι στο μυστήριο των φωτογραφιών τους. Μήπως όμως η αληθοφάνεια δεν είναι η άλλη όψη τού μυστηρίου; Μήπως άραγε στο σημείο αυτό ξεκινούν και οι ομοιότητες; ( Πλάτων Ριβέλλης ‘Φωτογραφία και Κινηματογράφος ‘, "Φωτογράφος", 2001)

23 « Η Έννοια της Αφήγησης» Σεμινάριο Φωτογραφίας Ντοκουμέντου από τον Γιάννη Κόντο (14 & ) Κάθε φωτογραφία εμπεριέχει ίχνη αφήγησης. Παρόλα αυτά η παρουσία πρωτογενών αφηγηματικών στοιχείων σε μια φωτογραφία δεν την καθιστούν αυτοδικαίως αφηγηματική. Για να υπάρξει αφήγηση και όχι απλώς ‘περιγραφή κατάστασης’, είναι απαραίτητη μια σειρά αλληλένδετων εικόνων οι οποίες οπτικοποιούν το γεγονός, την πράξη, το πέρασμα από μια κατάσταση σε άλλη, την αλλαγή, τη διαφορά. Η πιο γνωστή μορφή φωτογραφικής αφήγησης είναι το φωτογραφικό δοκίμιο, ένα σύνολο φωτογραφιών, συνήθως δημοσιευμένων με συνοδεία κειμένου, που προσπαθεί, να αποκαλύψει την πεμπτουσία κάποιου προσώπου, χώρου ή γεγονότος.

24 Στοιχεια Φωτογραφικής Αφήγησης, David Cambell https://www.david-campbell.org/2010/11/18/photography-and-narrative/ A narrative is an account of connected events. To think about narrative, however, involves more than reflecting on how a series of events become connected. We also need to think about how something is constituted as an event in the first place. Events are not found objects waiting to be discovered. As Allen Feldman has stated “the event is not what happens. The event is that which can be narrated” (p.14)stated This means a narrative constructs the very events it connects. In photography, narrative is related to the idea of context. No matter how complete or comprehensive a narrative appears it will always be the product of including some elements and excluding others. Inclusion/exclusion is part of what construction is all about, but knowing what is best included or excluded requires an understanding of context. And an understanding of context requires visual storytellers to be highly proficient researchers. As Stuart Freedman recently declared, we need “a return to a storytelling in photography as rigorous in thought and research as it is beautiful in construction and execution.”declared

25 Narratives can be structured in a number of ways, but the classical form is that of the linear narrative – a story with a beginning, middle and end, strong characters and a story arc along which elements of the narrative run. Narrative stories will also likely have within them the following moments: exposition conflict climax Resolution If one were following this classical structure, then the key stages in structuring a narrative would include: introducing the location giving the story a ‘face’ letting people tell their own story contextualizing those stories following a dramatic form

26 Narratives can contain the following dimensions: time spatiality dramaturgy (the ‘art of dramatic composition’) causality Personification For someone developing a visual story, the most important thing to ask is ‘what is the story you really want to tell?’ Answering that can mean working through these questions: what is the issue? what will be the events/moments? if needed, who are the characters? what is the context? The relationship between story, event and and issue requires knowledge of the context above all else. That demands research because not everything that drives photography is visual.

27 Κείμενο στα αγγλικά περί Φωτογραφίας και αφήγησης

28 Δουλειες Φωτογράφων με εντονο στοιχειο αφηγησης https://www.google.gr/search?q=justine+kurland&espv=2&biw=1257&bih=568&source=lnms&tbm=isch&sa=X &ei=EjNTVevlAsmpsAGOiYCwBA&ved=0CAYQ_AUoAQ https://www.google.gr/search?q=hannah+starkey&biw=1257&bih=568&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=9TJ TVenXAsy3swGalICwBA&sqi=2&ved=0CAYQ_AUoAQ https://www.google.gr/search?q=jeff+wall&es_sm=93&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=PjNTV ZbCHMKKsAHj44CgBA&ved=0CAcQ_AUoAQ&biw=1257&bih=568 https://www.google.gr/search?q=philip+lorca+di+corcia&espv=2&biw=1257&bih=568&site=web hp&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ei=XTNTVbreEMmrswG_u4CgBA&ved=0CAYQ_AUoAQ https://www.google.gr/search?q=julia+fullerton+batten&espv=2&biw=1257&bih=568&source=ln ms&tbm=isch&sa=X&ei=ozNTVaH_CIezswGsqYHYBA&ved=0CAYQ_AUoAQ https://www.google.gr/search?q=erwin+olaf&biw=1265&bih=612&source=lnms&tbm=isch&sa=X &ei=_6lTVf_3NYaysQHI34DYBA&sqi=2&ved=0CAYQ_AUoAQ

29

30

31

32

33

34

35

36

37 J.Sarkowski – Photographer’s eye (1964) The thing itself (το καθεαυτό) “The photographer’s vision convinces us to the degree that the photographer hides his hand.” The detail (λεπτομέρεια) Details offer intimacy. They show the symbolic importance in a photograph. A slip of narrative that hints at something more. Frame (κάδρο) Everything included inside the frame of a photograph, whether consciously placed or not, holds significance. The frame is what the photographer selects—relationships between figures, shapes, lines, textures, and colors span from edge to edge Vantage point (οπτική γωνία) Changing vantage points bring greater meaning and intrigue to a photograph. It brings to light areas often obscured from view along with order and mystery. Time (χρόνος) ‘a discreet parcel of time’. Photographs describe only the present or the time in which it was made. The past and future are viewed through the present.

38 Stephen Shore – The nature of photographs (London, NY: Phaidon, 2007) Transformation (from many –d to 2-d) : Flatness, stillness, edges (framedness) Physical level Physical & optical factors. The print (physical framework for the visual parameters) Depictive level (what the picture is showing) The photographer imposes an order on the scene, by Formal decisions: vantage point (where exactly to take the picture from) frame (what exactly to include) time ( when exactly to release the shutter) focus (what exactly to emphasize with the plane of focus) Mental level (what the viewer is seeing / perceives) By those 4 means, the photographers give structure to their perceptions and articulation to their meanings Pi ctures exist on a mental level that may be coincident with the depictive level but does not mirror it. Mental modelling When photographers take pictures, they hold mental models in their minds, which are the result of their comprehension of the world. The photographers structure pictures in accordance to that model. To become aware of the space between you and the screen/print, causes an alteration of your mental model.


Κατέβασμα ppt "Αρχαιολογική φωτογραφία κτίσματος. Οπτικό εύρημα,τυχαιότητα και αφήγηση στη Φωτογραφία (δρόμου ή κατασκευασμένη) (Συνάντηση 7) Τεχνικές Φωτογράφισης (Θ)"

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google