Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η ποίηση της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής – Η Πεζογραφία 1830 - 1880.

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "Η ποίηση της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής – Η Πεζογραφία 1830 - 1880."— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 Η ποίηση της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής – Η Πεζογραφία

2

3  Ο γραμματολογικός όρος Παλαιά ( ή πρώτη ) Αθηναϊκή Σχολή αναφέρεται στην ποίηση που γράφτηκε στην περίοδο 1830 – 1880, στην Αθήνα και γενικότερα στα αστικά κέντρα του ελλαδικού χώρου και του « αλύτρωτου » ελληνισμού.  Η αρχή και το τέλος της περιόδου 1830 – 1880 οριοθετείται από δύο λογοτεχνικά συμβάντα : το 1831 δημοσιεύτηκε Ο Οδοιπόρος του Παναγιώτη Σούτσου, έργο που θεωρείται ότι εισήγαγε τον ρομαντισμό στην Ελλάδα. το 1880 ο Αχιλλεύς Παράσχος απήγγειλε το ποίημά του για τον Byron, στο Μεσολόγγι, γεγονός που θεωρείται η καταληκτική πράξη του Αθηναϊκού Ρομαντισμού.

4  Στη δεκαετία του 1830, η εθνική αποκατάσταση των Ελλήνων δημιούργησε κοινωνικοπολιτικές συνθήκες πρόσφορες για την ανάπτυξη μιας τοπικής λογοτεχνίας με διακριτά χαρακτηριστικά.  Την Παλαιά Αθηναϊκή Σχολή επηρέασε σημαντικά ο ευρωπαϊκός ρομαντισμός. Τα στοιχεία αυτά συνοψίζονται ως εξής : η ανησυχία / υπερένταση του πάθους / υπερβολή του αισθήματος, μελαγχολία, καταστροφικό ερωτικό πάθος το ανικανοποίητο / η απαισιοδοξία η εξέγερση του καλλιτέχνη ενάντια στον πολιτικοκοινωνικό του περίγυρο προσφυγή στη θρησκεία / πατριωτισμός καλλιέργεια λυρικής αλλά και σατιρικής ποίησης.

5  Η πτώση του ιδανικού : δηλ. η διάψευση που προκύπτει από τη σύγκρουση του νεοκλασικιστικού ιδεώδους με το ελληνικό παρόν, προϋποθέτει την αναμέτρηση του ρομαντικού ήρωα με την πραγματικότητα.  Ορισμένοι μελετητές, όπως ο Κ. Θ. Δημαράς και ο Γιώργος Βελουδής, επισήμαναν ότι στην ουσία δεν πρόκειται για ρομαντισμό, αλλά για κλασικορομαντισμό.

6  Νεότεροι μελετητές θεωρούν εσφαλμένο τον όρο Αθηναϊκή Σχολή, καθώς στην αθηναϊκή λογοτεχνική ζωή της περιόδου 1830 – 1880 δεν υπήρξε κάποια ηγετική φυσιογνωμία, όπως συνέβη στην Επτανησιακή σχολή με τον Σολωμό.  Ο όρος λειτουργεί κατ ’ αντιδιαστολή προς τον όρο Επτανησιακή Σχολή. Η κυριότερη διαφορά τους είναι στη γλώσσα : στα Επτάνησα κυριάρχησε η δημοτική γλώσσα, ενώ στην Αθήνα η καθαρεύουσα.  Τα επίθετα « Παλαιά » και « Νέα » Αθηναϊκή Σχολή προσδιορίζουν τις δύο γραμματολογικές περιόδους πριν και μετά το 1880.

7  Η ποίηση της περιόδου 1820 – 1880 διακρίθηκε από τον Κ. Θ. Δημαρά στις εξής περιόδους : 1. Προπαρασκευή (1820 – 1830): Θούρια / παραφράσεις του δημοτικού τραγουδιού. Στόχος ήταν η εμψύχωση των αγωνιστών και η υπόμνηση της πατρογονικής δόξας. Λαϊκή γλώσσα. Γλωσσική ροπή προς την αρχαιότητα. Η γλωσσική μορφή των λογοτεχνικών κειμένων είναι ακόμα ρευστή.

8 1. Προπαρασκευή (1820 – 1830): Κυριότεροι Εκπρόσωποι : Αλέξανδρος Σούτσος Παναγιώτης Σούτσος Γεώργιος Ζαλοκώστας Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής

9 2. Εξόρμηση (1830 – 1850) Παγιώθηκαν τα βασικά θεματικά και τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής. Αναπτύχθηκε η λυρική ( Παν. Σούτσος, Οδοιπόρος ) και η σατιρική ποίηση, με βασικό εκπρόσωπο τον Αλέξανδρο Σούτσο. Κυριαρχία της καθαρεύουσας.

10 2. Εξόρμηση (1830 – 1850) Κυριότεροι Εκπρόσωποι : Θεόδωρος Ορφανίδης Ηλίας Τανταλίδης Ιωάννης Καρασούτσας Δημοσθένης Βαλαβάνης

11 3. Ακμή – Ποιητικοί διαγωνισμοί (1851 – 1877) Οι ποιητικοί διαγωνισμοί επηρέασαν σημαντικά την ποσοτική κορύφωση της ποιητικής παραγωγής της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής. Ράλλειος ποιητικός διαγωνισμός (1851 – 1860): αρχαϊζουσα, κλασικιστική ροπή. Βουτσιναίος ποιητικός διαγωνισμός (1862 – 1877): βαθμιαία επικράτηση της δημοτικής. Ανάπτυξη της πανεπιστημιακής λογοτεχνικής κριτικής.  Τα κύρια ποιητικά χαρακτηριστικά : : Αρχαιολατρία Πατριδολατρία Ρητορισμός Αναβίωση της αρχαίας γλώσσας και των αρχαίων μέτρων, Παν. Σούτσου, Νέα σχολή του γραφομένου λόγου ή Ανάστασις της αρχαίας Ελληνικής εννοουμένης υπό πάντων ( γλωσσικό μανιφέστο ).

12 3. Ακμή – Ποιητικοί διαγωνισμοί (1851 – 1877) Κυριότεροι Εκπρόσωποι : Αχιλλεύς Παράσχος Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος Σπυρίδων Βασιλειάδης

13 4. Παρακμή (1870 – 1880) 1870 τέλος των ποιητικών διαγωνισμών. Στοιχεία υπερβολής και παρακμής της ρομαντικής ποίησης. Θέματα : θανατολαγνεία, πενθισμός, αρνητικός ψυχισμός. Η πεισιθάνατη διάθεση οδήγησε σε μια ποίηση του συρμού. « Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη », έργο του Νικηφόρου Λύτρα, Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, Αθήνα (1865).

14  Μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στην Παλαιά και τη Νέα Αθηναϊκή Σχολή : Γεώργιος Βιζυηνός Αριστομένης Προβελέγγιος Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος (Jean Moréas)

15  Λόγιος, αρχαιολόγος, ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και θεατρικός συγγραφέας.  Εμπνευστής της οργανωτικής διάρθρωσης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.  Μεγάλο ενδιαφέρον για την αποκάλυψη και τη διάσωση των ελληνικών αρχαιοτήτων.

16  Σε συνεργασία με τον Γρ. Καμπούρογλου εξέδωσε τα δύο πρώτα χρόνια το περιοδικό, Η Ευτέρπη και με τον Ν. Δραγούμη και τον Κ. Παπαρηγόπουλο το περιοδικό Πανδώρα.  Εξέδωσε την πολιτική εφημερίδα « Ευνομία ». Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του γραπτού λόγου.

17  Κυριότερα Έργα : Δήμος και Ελένη (1831, επίσημη έλευση ελληνικού ρομαντισμού // Παν. Σούτσος ). Διάφορα Ποιήματα Διονύσου Πλους Γοργός ιέραξ Τα ποιήματά του τα εξέδωσε ο ίδιος σε συγκεντρωτικούς τόμους τα έτη 1837, 1840 και Στροφή προς τον κλασικισμό ( φθίνων ρομαντισμός ).

18  Συνέβαλε αποφασιστικά στην καλλιέργεια του ελληνικού διηγήματος. Δημοσίευσε 27 αφηγήματα, τα οποία συγκέντρωσε ο ίδιος σε τόμους, τα έτη 1855, 1857 και  Στο περ. Πανδώρα δημοσίευσε σε συνέχειες το ιστορικό μυθιστόρημα Ο αυθέντης του Μωρέως (1850), το οποίο θεωρείται η ελληνική εκδοχή του μυθιστορήματος Ιβανόης του Walter Scott.

19  Κύρια στοιχεία της πεζογραφίας του : μελοδραματικός τόνος τοποθέτηση της δράσης σε εξωτικό σκηνικό περιπέτεια και έρωτας ουτοπική αρχαιολατρία  Συνέγραψε στα γαλλικά την Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, η οποία μεταφράστηκε στα γερμανικά και στα ελληνικά.  Μετέφρασε έργα της κλασικής και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.  Συνέβαλε στη στροφή προς την καθαρεύουσα μαζί με τον Αλέξανδρο Σούτσο ( πανεπιστημιακοί διαγωνισμοί, επιβολή στη δημόσια διοίκηση ).

20

21

22

23

24

25  Ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.  Υπέβαλε, στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό (1866), τη συλλογή Στόνοι, για την οποία βραβεύτηκε.  Ο πρώτος λυρικός ποιητής που αποστασιοποιήθηκε από την πατριωτική θεματολογία και την « ελαφρά ερωτολογία », στρεφόμενος σε ένα είδος φιλοσοφικού λυρισμού.  Πρόσληψη από τους μετασυμβολιστές ( κλαυσίγελως ) και τους υπερρεαλιστές.

26

27

28  Πρωτοδημοσίευσε στίχους στα περιοδικά Αβδηρίτις και Χρυσαλλίς.  Δημοφιλής στην εποχή του.  Ρητορισμός, στιχουργική ευχέρεια, θανατολαγνεία.  1881: τρείς τόμοι απάντων, με τίτλο, Ποιήματα.  1904: δύο ακόμη τόμοι με ανέκδοτα ποιήματα.

29  ΕΡΩΣ  Α΄  Δ ὲ ν θέλω κάλλος α ὔ θαδες παρθένου ἀ λαζόνος, Θρασείας ἐ κ τ ῆ ς καλλον ῆ ς, ψυχρ ᾶ ς ἐ κ θωπευμάτων · Βλέμμα δ ὲ ν ἔ ρριψα ποτ ὲ ε ἰ ς πτέρυγας τα ῶ νος, Ο ὐ δ ' ε ἰ ς φιάλην στίλβουσαν πλ ὴ ν στε ῖ ραν ἀ ρωμάτων. Δ ὲ ν θέλω ὄ ψιν φλογεράν, δ ὲ ν θέλω ῥ όδου στόμα · Ε ἶ ναι διέγερσις σαρκ ὸ ς τ ὸ πορφυρ ῶ δες χρ ῶ μα.  Τ ὴ ν θέλω ἀ σθεν ῆ ἐ γ ὼ τ ὴ ν φίλην μου, ταχε ῖ αν ·  Ὠ χρ ὰ ν τ ὴ ν θέλω κα ὶ λευκ ὴ ν ὡ ς νεκρικ ὴ ν σινδόνην · Μ ὲ ε ἴ κοσι φθινόπωρα, μ ὲ ἄ νοιξιν κ ἀ μμίαν, Μ ' ὀ λίγον σ ῶ μα - ἄ νεμον σχεδ ὸ ν - ὀ λίγην κόνιν. Τ ὴ ν θέλω ἐ πιθάνατον μ ' ἀ θανασίας μύρον, Κόρην κα ὶ φάσμα, σάβανον ἀ ντ ὶ ἐ σθ ῆ τος σ ῦ ρον.

30  Τ ὴ ν δυστυχ ῆ ! λιπόθυμον τ ὴ ν θέλω, πάντ ῃ μόνην · Ἄ νευ μητρ ὸ ς ἢ ἀ δελφο ῦ · α ὐ τ ὴ κα ὶ ὁ Θεός της. Ε ἰ ς πεδιάδα, ἔ ρημον τ ὴ ν θέλω ἀ νεμώνην, Κ ' ἐ γ ὼ ν ὰ ᾖ μαι μήτηρ της, ἐ γ ὼ κα ὶ ἀ δελφός της. Ἀ ργ ὰ ν ὰ τ ὴ ν χειραγωγ ῶ τ ὴ ν κόρην ε ἰ ς π ᾶ ν β ῆ μα, Κα ὶ ν ὰ προσκρούσωμεν ὁ μο ῦ ε ἰ ς τ ὸ πλησίον μν ῆ μα.  Δ ὲ ν θέλω ο ὔ τε ἄ ψυχον, ο ὔ τ ' ἔ μψυχον κ ἀ νένα Ν ὰ ἀ γαπ ᾷ, ο ὐ δ ὲ πτηνόν, ο ὔ δ ' ἄ νθη, ο ὔ δ ' ἀ στέρας · Ὅ, τι δ ὲ ν ε ἶ μαι δι ' α ὐ τ ὴ ν ν ὰ ᾖ ναι ὅ λα ξένα, Κα ὶ ν ὰ κατέχω ὅ λας της τ ὰ ς νύκτας κα ὶ ἡ μέρας. Κ ' ε ἰ ς ὕ πνον ὅ ταν κλείωσι γλυκ ὺ ν ο ἱ ὀ φθαλμοί της, Ε ἰ ς ὄ ναρ ν ὰ μ ὲ θεωρ ῇ ἀ γάπης ἡ ψυχή της !

31  Επιστολικό μυθιστόρημα : Πρόκειται για ένα είδος μυθιστορήματος στο οποίο η πλασματική επιστολή χρησιμοποιείται ως αφηγηματικό μέσο ή παίζει κάποιον ουσιαστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής, το έργο παίρνει τη μορφή αλληλογραφίας ανάμεσα στους χαρακτήρες. Η επιστολή συχνά εγκιβωτίζει στοιχεία ημερολογίου ή ποιητικού πεζού.  Πικαρικό μυθιστόρημα : picaro ( αλήτης, κατεργάρης, περιπλανώμενος, τυχοδιώκτης ), πεζογραφικό είδος με έντονα σατιρικά στοιχεία, πικαρέσκο – Ισπανία, 16 ος αι.  Ιστορικό μυθιστόρημα : Είδος μυθιστορήματος που αναπλάθει γεγονότα μιας προγενέστερης του συγγραφέα εποχής. Στην πλοκή του συμπλέκονται πραγματικά και φανταστικά γεγονότα. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται η μυθοπλαστική αληθοφάνεια.  Απόκρυφο μυθιστόρημα : Τοποθέτηση της δράσης στα αστικά κέντρα και ανάπτυξη προβληματισμού για τη διαφθορά των ανώτερων κοινωνικών τάξεων και την εξαθλίωση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων.  Ηθογραφία : αναπαράσταση των ηθών, του τρόπου ζωής και της ψυχοσύνθεσης ανθρώπων που ζουν στην ελληνική ύπαιθρο ή στην αστική κοινωνία.

32  Γρηγόριος Παλαιολόγος : Δημοσίευσε τα μυθιστορήματα : Ο πολυπαθής ( το πρώτο ηθογραφικό μυθιστόρημα, 1839), Ο ζωγράφος ( σατιρικός ρεαλισμός, 1842). Η κριτική της εποχής στάθηκε επιφυλακτική ως και αρνητική, σήμερα, όμως, κρίνονται αξιόλογα. Οριοθετούν τις απαρχές της ηθογραφικής, ρεαλιστικής πεζογραφίας.

33  Αλέξανδρος Σούτσος Ο εξόριστος του 1831, (1835). Το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα πολιτικού περιεχομένου.  Παναγιώτης Σούτσος Ο Λέανδρος (1834). Το πρώτο νεοελληνικό μυθιστόρημα με στοιχεία επιστολικού μυθιστορήματος. Ο Λέανδρος εγγράφεται στο κλίμα του δυτικού ρομαντισμού και ειδικότερα στην παράδοση των επιστολικών μυθιστορημάτων ( Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου, Οι τελευταίες επιστολές του Τζιάκοπο Όρτις ). Αυτοκτονία, θάνατος, βερθερισμός. Ο πρόλογος του έργου θεωρείται το μανιφέστο του ελληνικού ρομαντισμού.

34  Ιάκωβος Πιτσιπιός Η ορφανή της Χίου ή Ο θρίαμβος της αρετής (1839): η ορφάνια της ηρωίδας ταυτίζεται με την καταστροφή της Χίου, δεν πρόκειται όμως για ιστορικό μυθιστόρημα. Ο πίθηκος Ξουθ ή τα ήθη του αιώνος (1848): ημιτελές μυθιστόρημα, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αποθήκη των Ωφελίμων και Τερπνών Γνώσεων. Χρησιμοποιείται το μοτίβο της μεταμόρφωσης ανθρώπου σε ζώου, αντλημένο από το έργο του Απουλήιου, Ο χρυσός γάιδαρος ή Οι μεταμορφώσεις, καθώς και το μοτίβο της περιπλάνησης. Το φανταστικό συνδυάζεται με τη ρεαλιστική περιγραφή και τείνει προς το γκροτέσκο. Εκδότης πολλών περιοδικών ανάμεσα στα οποία η Αποθήκη των Ωφελίμων και Τερπνών γνώσεων.

35  Παύλος Καλλιγάς Θάνος Βλέκας : πρωτοδημοσιεύτηκε ανώνυμα στο περιοδικό Πανδώρα ( 1855 – 1856) και εκδόθηκε αυτοτελώς το Συνέβαλε στη διαμόρφωση της ελληνικής ηθογραφικής, κοινωνικής, σατιρικής και ρεαλιστικής πεζογραφίας. Ως θέμα του έχει το αιχμηρό ζήτημα της ληστείας. Διδακτικός στόχος, σατιρική απόδοση. Είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα.

36  Εμμανουήλ Ροΐδης  Το 1860, δημοσίευσε τη μετάφραση του έργου του Chateaubriand, Οδοιπορικόν : Εκ Παρισίων εις Ιεροσόλυμα και εξ Ιεροσολύμων εις Παρισίους. Μεταφράσεις Poe, Baudelaire, Dostoevsky, κλπ.  Μεγάλο μέρος της συγγραφικής δραστηριότητάς του διοχετεύθηκε στο σατιρικό φύλλο Ασμοδαίος. Μείζων κριτικός, ύφος ευρηματικό, σπινθηροβόλο. Καταδίκη κριτικής πανεπιστημιακών διαγωνισμών.  Hippolyte Taine, « περιρρέουσα ατμόσφαιρα ».

37  Εμμανουήλ Ροΐδης Πάπισσα Ιωάννα (1866): βασισμένο σε ιστορήσεις μεσαιωνικών χρονογράφων, αναδιηγείται τη θρυλική ανάρρηση μιας γυναίκας στον παπικό θρόνο. Η υπόθεση τοποθετείται στον 9 ο αι. Με το έργο αυτό ο Ροΐδης επικρίνει τα έκτροπα της Ανατολικής και της Δυτικής εκκλησίας. Προϊόν της θητείας του στην ευρωπαϊκή γραμματεία και ειδικότερα στο έργο του Μπάυρον. Το κείμενο αναπαριστά έναν θηλυκό Δον Ζουάν. Τεχνική « παρεκβάσεων ». Λειτουργία του γέλιου. Υπονόμευση ρομαντικού – ιστορικού μυθιστορήματος. Γαλλική και αγγλική μετάφραση. Μεταφορές του έργου στη δημοτική και αναπλάσεις. Ο Ροΐδης αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο.

38 Δέκα ἀ κόμη ἡ μέρας δι ῆ λθον ἐ ντ ὸ ς το ῦ στενο ῦ ἐ κείνου κελλίου, γράφοντες, τρώγοντες, ἀ σπαζόμενοι κα ὶ ἄ λλο ἐ λάττωμα μ ὴ ε ὑ ρίσκοντες ε ἰ ς τ ὸ ν καιρόν, ὅ στις ἦ το ὡ ρα ῖ ος, ε ἰ μ ὴ μόνον ὅ τι ἔ φευγε ταχύς. Ἀ λλ ὰ τέλος ἀ νέτειλεν ἡ ἀ ποφρ ὰ ς το ῦ χωρισμο ῦ ἡ μέρα. Ἡ ἀ ντιγραφ ὴ το ῦ Ἁ γ. Παύλου ε ἶ χε τελειώσει πρ ὸ πολλο ῦ, ὁ δ ὲ ἡ γούμενος ἔ πεμπεν ε ἰ ς τ ὸ ν Φρουμέντιον ἡ μίονον κα ὶ ῥ ητ ὴ ν διαταγ ὴ ν ν ὰ ἐ πιστρέψ ῃ ε ἰ ς τ ὴ ν μάνδραν. Ὁ δυστυχ ὴ ς νεανίσκος καταρώμενος το ὺ ς ὅ ρκους του, τ ὸ ν Προεστ ῶ τα κα ὶ το ὺ ς ἁ γίους πάντας ὑ π ῆ γε ν ' ἀ ποχαιρετήσ ῃ τ ὴ ν φίλην του, κρατ ῶ ν ε ἰ ς τ ὰ ς χε ῖ ράς του τ ὴ ν ὁ δοιπορικ ὴ ν βακτηρίαν, ἀ λλ ὰ τ ὰ δάκρυα α ὐ το ῦ δ ὲ ν ἠ δύνατο ν ὰ κρατήσ ῃ. Ἡ Ἰ ωάννα δ ὲ ν ἔ κλαιε, διότι τιν ὲ ς τ ῶ ν συντρόφων της ἦ σαν παρο ῦ σαι, α ἱ δ ὲ γυνα ῖ κες, ὅ σ ῳ ε ὐ αίσθητοι κα ὶ ἂ ν ἦ ναι, κλαίουσι μόνον ὁ σάκις κα ὶ ὅ που πρέπει. Παράδειγμα το ύ του ἔ στωσαν α ἱ ε ὐ παθε ῑ ς ἐ κε ῑ ναι Ἀ γγλίδες, α ἵ τινες πορευόμεναι ν ' ἀ κούσωσι τ ὴ ν Ῥ ιστόρη σημειο ῦ σιν ε ἰ ς τ ὸ περιθώριον τ ῆ ς Μύ ῤῥ ας κα ὶ Μηδείας, πο ῦ πρέπει ν ὰ δακρύσωσιν.

39 Ἀ λλ ' ἅ μα ἔ μεινε κα ὶ πάλιν μόνη ἡ Ἰ ωάννα, ᾐ σθάνθη τ ὸ βάρος ἐ κε ῖ νο ε ἰ ς τ ὸ ν στόμαχον, ὅ περ καταλαμβάνει ἡ μ ᾶ ς, ἀ φο ῦ πολυφαγήσωμεν ἢ χάσωμεν μητέρα, ἐ ρωμένην ἢ περιουσίαν. Κατ ὰ τ ὸ ν γέροντα Πλούταρχον το ῦ ἀ ληθο ῦ ς ἔ ρωτος ο ὐ δ ὲ τ ὴ ν σκι ὰ ν γνωρίζουσιν α ἱ γυνα ῖ κες. ( Ἐ γ ὼ δ ὲ φρον ῶ ὅ τι ο ὗ τος ε ἶ ναι παρ ' α ὐ τα ῖ ς συμπτωματική νόσος, α ἰ τίαν ἔ χουσα τ ὴ ν πλήξιν κα ὶ τ ὴ ν μοναξίαν ). Α ἱ γυνα ῖ κες το ῦ κόσμου ἀ π ὸ ἑ ν ὸ ς ε ἰ ς ἄ λλου ἀ νδρ ὸ ς τ ὴ ν ἀ γκάλην μεταβαίνουσαι καθ ' ἑ σπέραν ( ε ἰ ς τ ὸ ν χορ ὸ ν ἐ ννο ῶ ) ο ὔ τε ν ὰ στενάζωσιν ἔ χουσι καιρ ὸ ν ο ὔ τε ν ' ἀ γαπήσωσιν ἄ λλο τι πλ ὴ ν το ῦ ριπιδίου των. Ὁ μοιάζουσι τ ὸ ν ὄ νον ἐ κε ῖ νον, ὅ στις ἔ μενε ν ῆ στις ἐ ν μέσ ῳ τεσσάρων σωρ ῶ ν τριφυλλίου, μ ὴ γνωρίζων πο ῖ ον πρ ῶ τον ν ὰ προτιμήσ ῃ. Πιθαν ὸ ν ν ' ἀ πατ ῶ μαι, ἀ λλ ' ὅ σας ἐ ρωτολήπτους ἐ γνώρισα, ἦ σαν ἢ κατάκλειστοι ἢ κορασίδες φρουρούμεναι ὑ π ὸ ἀ γρύπνων γονέων ὡ ς τ ὰ μ ῆ λα τ ῶ ν Ἑ σπερίδων, ἢ ὥ ριμοι δέσποιναι, ἀ ριθμο ῦ σαι περισσότερα ἔ τη ἢ θαυμαστάς. Ἡ ἀ θυμία τ ῆ ς πτωχ ῆ ς Ἰ ωάννας μόνης μεταξ ὺ τ ῶ ν τεσσάρων ἐ κείνων τοίχων, ὅ που χθ ὲ ς ἀ κόμη ἀ ντήχουν τοσο ῦ τοι ἐ ρωτικο ὶ ὅ ρκοι κα ὶ φιλήματα, η ὔ ξανε καθ ' ἡ μέραν. Ὁ Ἅ γιος Α ὐ γουστ ῖ νος, ὁ σάκις ἐ μελαγχόλα, ἐ κυλίετο ε ἰ ς τ ὸ ν βόρβορον ὡ ς ε ἰ ς ε ὔ οσμον λουτρόν, ἡ Ἁ γία Γενοβέφα ἐ δάκρυε μέχρις ο ὗ ἠ ναγκάζετο ν ' ἀ λλάξ ῃ ὑ ποκάμισον, ὁ Ἅ γιος Φραγκ ῖ σκος ἐ νηγκαλίζετο χιονοσκεπ ῆ ἀ γάλματα, ἡ Ἁ γία Λιμπανία ἔ σχιζε τ ὰ ς σάρκας της δι ὰ σιδηρο ῦ κτενίου κα ὶ ἡ Ἁ γία Λιουτβίργη ἔ πνιγε ποντικούς.

40 Ἡ δ ὲ ἡ μετέρα ἡ ρω ῒ ς φρονιμωτέρα πάντων τούτων κατέκειτο ε ἰ ς γωνίαν τιν ὰ το ῦ κελλίου της κα ὶ δι ὰ ῥ ιπιδίου ἐ κ πτερ ῶ ν περιστερ ᾶ ς ( τ ῶ ν μόνον θεμιτ ῶ ν ἐ ν το ῖ ς Μοναστηρίοις ) ἐ πειρ ᾶ το ν ὰ διώξ ῃ τ ὰ ς μυίας κα ὶ το ὺ ς ὀ χληρο ὺ ς λογισμούς. Ἡ θερμότης το ῦ Ἰ ουνίου καθίστα ἔ τι καυστικωτέραν τ ὴ ν λύπην της, α ἱ δ ὲ ἡ μέραι ἐ φαίνοντο α ὐ τ ῇ μακρότεραι τ ῆ ς ζω ῆ ς γέροντος θείου ε ἰ ς το ὺ ς κληρονόμους. Κατ ὰ το ὺ ς παροξυσμο ὺ ς τ ῆ ς ἀ πελπισίας της κατέφευγεν ἐ νίοτε, ἵ να ἀ πομακρύν ῃ τ ὰ περικυκλο ῦ ντα α ὐ τ ὴ ν ὀ χληρ ὰ φαντάσματα, ε ἰ ς τ ῶ ν Συναξαρίων τ ὰ ς ε ὐ σεβε ῖ ς συνταγάς, ὁ τ ὲ μ ὲ ν μαστιγουμένη δι ὰ τ ῆ ς ζώνης, ὁ τ ὲ δ ὲ βρέχουσα τ ὰ ς σινδόνας τ ῆ ς δι ὰ παγετώδους ὕ δατος ἢ ζητο ῦ σα ν ὰ πνίξ ῃ τ ὴ ν λύπην α ὐ τ ῆ ς ε ἰ ς τ ὸ ν ο ἶ νον κατ ὰ τ ὴ ν συμβουλ ὴ ν το ῦ Ἐ κκλησιαστο ῦ. Ἀ λλ ὰ πάντα τ ὰ θαυματουργ ὰ τα ῦ τα ἀ ντιφάρμακα, κα ὶ α ὐ τ ὸ ἀ κόμη τ ὸ ἁ γνόχορτον, το ῦ ὁ ποίου μόνη ἡ ὀ σμ ὴ ἤ ρκει, κατ ὰ το ὺ ς ἁ γιογράφους ἵ να ἀ ποδιώξ ῃ τ ὸ ν ἔ ρωτα, ο ὐ δ ὲ ν ἴ σχυον κατ ὰ τ ῆ ς πικρίας το ῡ χωρισμο ῡ.

41 Ὁ καιρός, λέγουσι, θεραπεύει πάσας τ ὰ ς πληγάς · ἀ λλ ' ο ὐ χί, νομίζω, τ ὸ ν ἔ ρωτα κα ὶ τ ὴ ν πε ῖ ναν. Ἀ π ' ἐ ναντίας ὅ σ ῳ περισσότερον μέν ῃ τ ὶ ς σώφρων ἢ ν ῆ στις, τοσούτ ῳ ἡ ὄ ρεξις α ὐ το ῦ α ὐ ξάνει, μέχρις ο ὗ καταντήσ ῃ ν ὰ φάγ ῃ τ ὰ ὑ ποδήματά του, ὡ ς ο ἱ στρατι ῶ ται το ῦ Ναπολέοντος ἐ ν Ῥ ωσσί ᾳ, ἢ ν ' ἀ γαπήσ ῃ τ ὰ ς α ἶ γάς του ὡ ς ο ἱ ποιμένες τ ῶ ν Πυρηναίων. Ε ἰ ς τοιαύτην περίπου κατάστασιν ε ὑ ρίσκετο κα ὶ ἡ ἡ μετέρα ἡ ρω ΐ ς, ὅ τε ἑ σπέραν τινά, ἐ ν ῶ ἐ κάθητο παρ ὰ τ ὸ χε ῖ λος το ῦ ἰ χθυοτροφείου μοιράζουσα μελαγχολικ ῶ ς τ ὸ δε ῖ πνόν της ε ἰ ς το ὺ ς κυπρίνους, ἐ πλησίασεν α ὐ τ ὴ ν μυστηριωδ ῶ ς ὁ κηπουρ ὸ ς τ ῆ ς Μον ῆ ς, κα ὶ στρέψας κύκλ ῳ ἀ νήσυχα βλέμματα, ἐ νεχείρισεν α ὐ τ ῇ μηστηριωδ ῶ ς ἐ πιστολήν γεγραμμένην δι ὰ πορφυρ ᾶ ς μελάνης ἐ π ὶ λεπτο ῦ δέρματος θνησιγενο ῦ ς ἀ ρνίου. Ἡ Ἰ ωάννα ἀ ναπτύξασα α ὐ τήν, ἐ ν μέσ ῳ ἀ νθίνων στεφάνων, καρδι ῶ ν τετρωμένων, ἀ σπαζομένων περιστερ ῶ ν, φλεγουσ ῶ ν λαμπάδων κα ὶ ἄ λλων περιπαθ ῶ ν συμβόλων, δι ' ὧ ν ο ἱ τότε ἐ ραστα ὶ ἐ κόσμουν τ ὰ ς ἐ πιστολάς των, ὡ ς παρ ' ἡ μ ῖ ν ο ἱ θαλασσινο ὶ το ὺ ς βραχίονας κα ὶ τ ὰ ς κνήμας των, ἀ νέγνωσε τ ὰ ἑ ξ ῆ ς :

42  Η προτίμησή του προς τα ιστορικά αφηγήματα οφείλεται στο πατριωτικό του φρόνημα, συνδυασμένο με μια ρομαντική αντίληψη για τις δυνατότητες εξέλιξης της νεοελληνικής κοινωνίας.  Έργα του : Η ηρωίς της Ελληνικής Επαναστάσεως, ήτοι Σκηναί εν Ελλάδι από του έτους (1861): σκηνές από την επανάσταση. Ο διάβολος εν Τουρκία, ήτοι Σκηναί εν Κωνσταντινουπόλει (1862): σκηνές από την πολιορκία της Πόλης.

43  Θεωρείται ο πατέρας του νεοελληνικού διηγήματος.  Τα περισσότερα διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στο περ. Εστία.  Το 1879 δημοσίευσε το μοναδικό του μυθιστόρημα, τον Λουκή Λάρα : βρίσκεται στο μεταίχμιο ανάμεσα στο ιστορικό μυθιστόρημα και την ηθογραφία.  Σημαντικός μεταφραστής σαιξπηρικών δραμάτων.  Καλλιέργησε τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις.  Άφησε αξιόλογο δοκιμιακό έργο.

44  Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόσωπα - Έργα - Ρεύματα – Όροι, Αθήνα, Πατάκης,  Η παλαιότερη πεζογραφία μας, , τ. Γ΄, Αθήνα, Σοκόλης,  Από τον Λέανδρο στον Λουκή Λάρα. Μελέτες για την πεζογραφία της περιόδου 1830 – 1880, επιμ. Νάσος Βαγενάς, Π.Ε.Κ.,  s_simposiou___panepistimio__ideologia_ kai_paideia__-b-32*593.html s_simposiou___panepistimio__ideologia_ kai_paideia__-b-32*593.html  language.gr/greekLang/literature/anthologi es/new/show.html?id=82 language.gr/greekLang/literature/anthologi es/new/show.html?id=82


Κατέβασμα ppt "Η ποίηση της Παλαιάς Αθηναϊκής Σχολής – Η Πεζογραφία 1830 - 1880."

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google