Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η παρουσίαση φορτώνεται. Παρακαλείστε να περιμένετε

Η υφαντική τέχνη στα ομηρικά έπη Η υφαντική τέχνη εκτός από αναγκαία, ήταν και αγαπητή, στα χρόνια τα ομηρικά, μια που ακόμη και βασίλισσες αφιέρωναν πολύ.

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Παρουσίαση με θέμα: "Η υφαντική τέχνη στα ομηρικά έπη Η υφαντική τέχνη εκτός από αναγκαία, ήταν και αγαπητή, στα χρόνια τα ομηρικά, μια που ακόμη και βασίλισσες αφιέρωναν πολύ."— Μεταγράφημα παρουσίασης:

1 Η υφαντική τέχνη στα ομηρικά έπη Η υφαντική τέχνη εκτός από αναγκαία, ήταν και αγαπητή, στα χρόνια τα ομηρικά, μια που ακόμη και βασίλισσες αφιέρωναν πολύ από τον χρόνο τους, μπροστά στον αργαλειό, παρόλο που έπρεπε να δουλεύουν όρθιες, μια και τότε οι αργαλειοί ήταν κάθετοι (όρθιοι) και όχι οριζόντιοι όπως τους γνωρίζουμε εμείς σήμερα. Η βασίλισσα δεν ύφαινε από ανάγκη, είχε τόσες θεραπαινίδες (υπηρέτριες), που θα μπορούσαν να κάνουν αυτή τη δουλειά. Άρα μόνο η αγάπη, για την τέχνη αυτή θα ωθούσε μια πλούσια γυναίκα της εποχής εκείνης να ασχολείται με την τέχνη της υφαντικής.

2 ΠΗΝΕΛΟΠΗ Οι μνηστήρες δεν φαίνεται να ξαφνιάζονται, όταν η Πηνελόπη τους λέει πως πρέπει να τελειώσει το υφαντό της και μετά να αποφασίσει ποιόν θα διαλέξει για άνδρα. Θεωρούν φυσιολογικό μια βασίλισσα να υφαίνει. Στα Ομηρικά έπη, η πιστή σύζυγος του Οδυσσέα, η Πηνελόπη, προκειμένου να καθυστερήσει τους επίδοξους μνηστήρες, που καραδοκούσαν να αναλάβουν το βασίλειο της Ιθάκης, ολημερίς ύφαινε στον αργαλειό, ενώ όλη τη νύχτα ξήλωνε όσα είχε υφάνει, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγει να παραδώσει την τεράστια περιουσία του Οδυσσέα, στα χέρια κάποιου άλλου.

3 Αφού πέρασαν τρία χρόνια, τότε μόνο, τον τέταρτο χρόνο, άρχισαν να αγανακτούν οι μνηστήρες, βλέποντας πως δεν είχε σκοπό η Πηνελόπη να τελειώσει τα υφαντά σάβανα για τον Λαέρτη.. Σε πολλά σημείο της Οδύσσειας φαίνεται καθαρά, ότι με την υφαντική ασχολούντο, όχι μόνο οι απλοί πολίτες, αλλά ακόμη και οι πάμπλουτες πριγκίπισσες και βασίλισσες Η Πηνελόπη ζητά από τον τραγουδιστή Φήμιο να σταματήσει το τραγούδι που εξιστορεί την επιστροφή των Αχαιών, διότι της προκαλεί θλίψη, αλλά ο Τηλέμαχος την προτρέπει να πάει στον αργαλειό της, διότι πολλά παλικάρια χάθηκαν στην Τροία και όχι μόνο ο Οδυσσέας.

4

5 Στο παλάτι του Μενέλαου, συρρέει πλήθος κόσμου και αρχόντων για τους διπλούς γάμους των παιδιών του, και όλοι φέρνουν δώρα όχι μόνο για τους μελλόνυμφους, αλλά και για το βασιλιά και την βασίλισσα. ΕΛΕΝΗ

6 ΚΙΡΚΗ Ακόμη και η κόρη του ήλιου η Κίρκη υφαίνει τραγουδώντας στον αργαλειό της:

7 Η ΥΦΑΝΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΣΤΗ ΣΧΕΡΙΑ Οι 13 θρόνοι των αρχόντων και του Αλκίνοου, του βασιλιά της Σχερίας, της χώρας των Φαιάκων, είναι στολισμένοι με λεπτά υφαντά που φτιάξαν οι γυναίκες μαζί και η Αρήτη η σύζυγος του Αλκίνοου. Οι γυναίκες των Φαιάκων υφαίνουν υπέροχα υφαντά στον αργαλειό και φημίζονται για αυτήν την τέχνη τους, όσο και οι άνδρες Φαίακες ως κυβερνήτες σκαφών.

8 Η ΑΡΗΤΗ ΔΕΙΝΗ ΥΦΑΝΤΡΙΑ Η Αρήτη παρατηρεί ότι τα ρούχα που φοράει ο Οδυσσέας είναι υφασμένα από την ίδια και τις γυναίκες του παλατιού.

9 ΣΤΙΧΟΙ...μνώμεθ ᾿ Ὀ δυσσ ῆ ος δ ὴ ν ο ἰ χομένοιο δάμαρτα: ἡ δ ᾿ ο ὔ τ ᾿ ἠ ρνε ῖ το στυγερ ὸ ν γάμον ο ὔ τ ᾿ ἐ τελεύτα, ἡ μ ῖ ν φραζομένη θάνατον κα ὶ κ ῆ ρα μέλαιναν, ἀ λλ ὰ δόλον τόνδ ᾿ ἄ λλον ἐ ν ὶ φρεσ ὶ μερμήριξε: στησαμένη μέγαν ἱ στ ὸ ν ἐ ν ὶ μεγάροισιν ὕ φαινε, λεπτ ὸ ν κα ὶ περίμετρον: ἄ φαρ δ ᾿ ἡ μ ῖ ν μετέειπε: «‘κο ῦ ροι ἐ μο ὶ μνηστ ῆ ρες, ἐ πε ὶ θάνε δ ῖ ος Ὀ δυσσεύς, μίμνετ ᾿ ἐ πειγόμενοι τ ὸ ν ἐ μ ὸ ν γάμον, ε ἰ ς ὅ κε φ ᾶ ρος ἐ κτελέσω, μή μοι μεταμώνια νήματ ᾿ ὄ ληται, Λαέρτ ῃ ἥ ρωι ̈ ταφήι ̈ ον, ε ἰ ς ὅ τε κέν μιν μο ῖ ρ ᾿ ὀ λο ὴ καθέλ ῃ σι τανηλεγέος θανάτοιο, μή τίς μοι κατ ὰ δ ῆ μον Ἀ χαιι ̈ άδων νεμεσήσ ῃ, α ἴ κεν ἄ τερ σπείρου κε ῖ ται πολλ ὰ κτεατίσσας.’ « ὣ ς ἔ φαθ ᾿, ἡ μ ῖ ν δ ᾿ α ὖ τ ᾿ ἐ πεπείθετο θυμ ὸ ς ἀ γήνωρ. ἔ νθα κα ὶ ἠ ματίη μ ὲ ν ὑ φαίνεσκεν μέγαν ἱ στόν, Το ταίρι του Οδυσσέα, που χρόνιζε στα ξένα, για γυναίκα γυρεύαμε΄ μα αυτή, που οχτρεύουνταν το γάμο, μήτε, αρνιόταν μηδέ τον τέλευε, τι θάνατο κακό μας μελετούσε. Κι αυτός ο δόλος ο άλλος που 'βαλε στα φρένα της μιά μέρα! Τρανό αργαλειό στο ανώι της έστησε και κίνησε να υφάνει πανί μακρύ πολύ, ψιλόκλωστο, κι αυτά μας είπε τότε: Εσείς οι νιοί που με γυρεύετε, μια κι ο Οδυσσέας εχάθη, για καρτεράτε με, κι ας βιάζεστε για γάμο, να τελέψω καν το διασίδι αυτό, τα νήματα να μη μου παν χαμένα. Του αρχοντικού Λαέρτη σάβανο το φτιάνω, για την ώρα που θα τον πάρει ο ανήλεος θάνατος κι η ασβολωμένη μοιρα' να μη βρεθεί στον κόσμο Αργίτισσα μαζί μου να τα βάλει, τάχα πως κοίτετοα ασαβάνωτος, κι ας είχε τόσα πλούτη. Έτσι μας μίλησε, κι η πέρφανη καρδιά μας τ ᾿ αποδέχτη. Κι εκείνη όλη τη μέρα δούλευε το ατέλειωτο πανί της, ΠΗΝΕΛΟΠΗ

10 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ νύκτας δ ᾿ ἀ λλύεσκεν, ἐ πε ὶ δα ί̈ δας παραθε ῖ το. ὣ ς τρίετες μ ὲ ν ἔ ληθε δόλ ῳ κα ὶ ἔ πειθεν Ἀ χαιούς: ἀ λλ ᾿ ὅ τε τέταρτων ἦ λθεν ἔ τος κα ὶ ἐ πήλυθον ὧ ραι, μην ῶ ν φθινόντων, περ ὶ δ ᾿ ἤ ματα πόλλ ᾿ ἐ τελέσθη, κα ὶ τότε δή τις ἔ ειπε γυναικ ῶ ν, ἣ σάφα ᾔ δη, κα ὶ τήν γ ᾿ ἀ λλύουσαν ἐ φεύρομεν ἀ γλα ὸ ν ἱ στόν. ὣ ς τ ὸ μ ὲ ν ἐ ξετέλεσσε κα ὶ ο ὐ κ ἐ θέλουσ ᾿, ὑ π ᾿ ἀ νάγκης. «ε ὖ θ ᾿ ἡ φ ᾶ ρος ἔ δειξεν, ὑ φήνασα μέγαν ἱ στόν, πλύνασ ᾿, ἠ ελί ῳ ἐ ναλίγκιον ἠὲ σελήν ῃ, κα ὶ τότε δή ῥ᾿ Ὀ δυσ ῆ α κακός ποθεν ἤ γαγε δαίμων και πάλε ολονυχτίς το ξύφαινε στο φως δαδιών που άναβαν. Τρεις χρόνους κράτησεν ο δόλος της πλανεύοντας μας όλους' όμως στους τέσσερεις, σαν κύλησαν πάλι οι εποχές του χρόνου, κι οι μήνες έτρεχαν, και διάβαιναν μια μια οι περίσσιες μέρες, τότε μια σκλάβα της που τα 'ξερε μας τα μολόγησε όλα, και την επιάσαμε που ξύφαινε το στραφτερό πανί της' κι έτσι άθελα της το αποτέλειωσε, σφιγμένη απ ᾿ την ανάγκη. Μα μόλις ύφανε και ξέπλυνε τ ᾿ ολόμακρο πανί της και το 'δειξε, έτσι που στραφτάλιζε σαν ήλιος, σα φεγγάρι, τον Οδυσσέα θεός οδήγησε κακός —ποιος ξέρει πούθε!—

11 ΕΛΕΝΗ χωρ ὶ ς δ ᾽ α ὖ θ ᾽ Ἑ λ έ ν ῃ ἄ λοχος π ό ρε κ ά λλιμα δ ῶ ρα· χρυσ έ ην τ ᾽ ἠ λακ ά την τ ά λαρ ό ν θ ᾽ ὑ π ό κυκλον ὄ πασσεν ἀ ργ ύ ρεον, χρυσ ῷ δ ᾽ ἐ π ὶ χε ί λεα κεκρ ά αντο. τ ό ν ῥά ο ἱ ἀ μφ ί πολος Φυλ ὼ παρ έ θηκε φ έ ρουσα ν ή ματος ἀ σκητο ῖ ο βεβυσμ έ νον· α ὐ τ ὰ ρ ἐ π ᾽ α ὐ τ ῷ ἠ λακ ά τη τετ ά νυστο ἰ οδνεφ ὲ ς ε ἶ ρος ἔ χουσα. ἕ ζετο δ ᾽ ἐ ν κλισμ ῷ, ὑ π ὸ δ ὲ θρ ῆ νυς ποσ ὶ ν ἦ εν. α ὐ τ ί κα δ ᾽ ἥ γ ᾽ ἐ π έ εσσι π ό σιν ἐ ρ έ εινεν ἕ καστα· δ ῶ ρα ἡ κερ ά του διαλεχτ ὰ χαρ ί ζει τ ῆ ς Ἑ λ έ νης, χρυσ ή ἀ ληκ ά τη, κι ἀ ργυρ ὸ παν έ ρι π ὰ ς στ ὶ ς ρ ό δες, μ ὲ χρυσωμ έ να ὁ λ ό γυρα το ῦ πανεριο ῦ τ ὰ χε ί λη. Α ὐ τ ὸ δ ὰ τ ῆ ς παρ ά θεσε ἡ Φυλ ὼ ἡ παρακ ό ρη, γεμ ά το ν ῆ μα δουλευτ ό, κι ἀ π ά νω ἡ ἀ ληκ ά τη μ ὲ τ ὸ βαθι ό χρωμο μαλλ ί, θεμ έ νη π έ ρα ὡ ς π έ ρα.

12 ΚΙΡΚΗ ἔ σταν δ ᾽ ἐ ν προθ ύ ροισι θε ᾶ ς καλλιπλοκ ά μοιο, Κ ί ρκης δ ᾽ ἔ νδον ἄ κουον ἀ ειδο ύ σης ὀ π ὶ καλ ῇ, ἱ στ ὸ ν ἐ ποιχομ έ νης μ έ γαν ἄ μβροτον, ο ἷ α θε ά ων λεπτ ά τε κα ὶ \ κα ὶ \ ἔ ργα π έ λονται. " ὦ φ ί λοι, ἔ νδον γ ά ρ τις ἐ ποιχομ έ νη μ έ γαν ἱ στ ὸ ν καλ ὸ ν ἀ οιδι ά ει, δ ά πεδον δ ᾽ ἅ παν ἀ μφιμ έ μυκεν, ἢ θε ὸ ς ἠὲ γυν ή · ἀ λλ ὰ φθεγγ ώ μεθα θ ᾶ σσον. ᾽ " ὣ ς ἄ ρ ᾽ ἐ φ ώ νησεν, το ὶ δ ὲ φθ έ γγοντο καλε ῦ ντες. Στ ῆ ς ὡ ριοπλ έ ξουδης θε ᾶ ς τ ὰ ξ ώ θυρα καθ ί ζουν, κι ἀ κο ῦ ν τ ὴ ν Κ ί ρκη μ έ σαθε πο ὺ γλυκοτραγουδο ῦ σε, μεγ ά λο φα ί νοντας παν ὶ κι ἀ χ ά λαστο, σ ὰ ν πο ύ 'ναι τ ῶ ν θε ῶ ν τ ὰ ἔ ργα τ ὰ ψιλ ὰ κα ὶ τ ὰ λαμπρ ὰ κα ὶ τ ὰ ὥ ρια, μο ῦ 'τανε φ ί λος πι ὸ πιστ ό ς, γυρ ί ζει κα ὶ το ὺ ς κρ έ νει “Παιδι ά, παν ὶ ἐ κε ῖ φα ί νοντας κ ά ποια θε ὰ ἢ γυνα ί κα μ ὲ γλ ύ κα τραγουδ ά ει πολλ ή, κι ἀ χολογ ά ει ὁ π ύ ργος. Ἂ ς τ ῆ ς φων ά ξουμε.” Κι α ὐ το ὶ τ ῆ ς φ ώ ναξαν ν' ἀ κο ύ ση.

13 ΚΑΛΥΨΩ Στην Ωγυγία, όταν ήρθε ο Ερμής απεσταλμένος του Δία με την εντολή να αφήσει η Καλυψώ τον Οδυσσέα να γυρίσει στην πατρίδα του,βρήκε την Καλυψώ να υφαίνει στον αργαλειό της και να τραγουδά.


Κατέβασμα ppt "Η υφαντική τέχνη στα ομηρικά έπη Η υφαντική τέχνη εκτός από αναγκαία, ήταν και αγαπητή, στα χρόνια τα ομηρικά, μια που ακόμη και βασίλισσες αφιέρωναν πολύ."

Παρόμοιες παρουσιάσεις


Διαφημίσεις Google